نام کتاب :  دوستانی تکرار نشدنی

نویسنده : مهسا19 کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98ia.com

ناظر : انجمن نودهشتیا

به نامــ خدا

مقدمه:

داشتیم دوستیمونو میکردیم با هم خوش بودیم همدیگرو مثل دوستای واقعی می پرستیدیم اما نمیدونستیم که ممکنه یه اتفاق تمام مسیر زندگیه مارو تغییر بده ما 5 نفر بودیم اما حالا چهار نفر شدیم سر چی نمیدونم اره همین ندونم کاری ها باعث شد تا از هم جدا شیم اما چرا ما که حواسمون جمع بود چی شد نمیدونم... در اینده چی میشه نمیدونم ... می ترسم خیلی می ترسم

جدایی

- مامـــان

درهمون حالی که داد میزدم به طرف اشپزخونه رفتم داشت شام درست میکرد عادتش بود دیگه ، همیشه از ساعت 2 بعد از ظهر که بابا بعد از خوردن نهار برمیگشت شرکت تو اشپزخونه بود و دور بر قابلمه ها میگشت تا 10شب که بابا دوباره میومد . 

وقتی متوجه حضورم تو اشپزخونه شد به طرفم برگشت

- جانم مادر

روی اپن نشستم و با این که احتمال میدادم بعد از حرفم عصبانی میشه اما دل و به دریا زدم و گفتم:

- ام... من امروز با بچه ها قرار دارم شامم خونه شالیزیم احتمالا تا حدودای 11 شب نمیام خونه.

شعله ی گاز رو که پیاز داغ روش بود کم کرد و دوباره به طرفم برگشت و اخم قشنگی کرد

- باز تو بی اجازه ی هرکاری دوست داشتی کردی... تو که میدونی...

پریدم وسط حرفش و کلافه گفتم

- میدونم دوست ندارین شبا خونه ی کسی بمونم

با عصبانیت گفت

- خوب تو که حرفامو از حفظی چرا بهشون عمل نمیکنی

قیافمو عین این گربه ی شرک کردم و گردنمم کج کردم 

- مامـان جونم ...

چشماش رو ریز کرد و گفت

- چیه باز قیافت رو اینطور کردی؟ ...

حرفی نزدم 

یکم نگاهم کرد بعد از مدت کوتاهی اه بلندلی کشید و گفت:

- من که از پس شماها بر نمی ام باشه برو ولی وقتی خواستی بیای خبر بده بابات بیاد دنبالت

- چشم شما امـــر بفرمایید مهری بانو 

- خوبه... خوبه خودتو لوس نکن حالا هم برو دو کلوم درس بخون

لبام رو اویزون کردم و با صدای ارومی گفتم

- من کی خودمو لوس کردم 

مامان با خنده گفت

- شانـــو

وای اوضاع خطری شد از رو اپن پریدم پایین و بعد از کاشتن یه بوس ابدار روی گونه های سرخ و برجستش به طرف اتاقم که طبقه بالای خونه بود رفتم

وقتی در رو باز کردم و داخل اتاق شدم برای بار هزارم تواین سال ها نگاهی به دور تا دور اتاقم انداختم 

یه اتاق 24 متری که دیوار هایی به رنگ ابی کاربنی داشت و حاشیه هایی به رنگ سفید دور تا دور اتاق رو زینت داده بود . یه تخته دونفره که وقتی از در وارد میشدی سمت راست قرار داشت و از چوب سفید بود ، به طرز ظریفی روش تراش کاری شده بود و به سلیقه ی خودم هم یه روتختیه ابیه اسمانی روش انداخته بودم 

یه میز توالت هم روبه روی تخت یعنی دست چپ بود که رنگ سفید و کاربنی داشت و لوازم ارایش و ...روش قرار داشت 

و... یار همیشگیم لب تاب، یه لب تاب سفید مارک دِل که رو یه میز به رنگ میز توالتم کنار در بود و اخرین چیزی که باعث میشد هیچوقت نتونم از این اتاق دل بکنم ...یه پنجره ی خیلی بزرگ که روبه باغ سرسبزمون باز میشد 

- پخــــ

به به سفر به سقف خونه چه باحاله دیگه اونقدر از حرکت این خواهر محترم ترسیده بودم نفسم بند اومده بود یا خدا

و با داد گفتم

- ســـــارا...

همونطور که گوشاشو گرفته بود یه لبخند روی لبش و برق شیطنت تو چشماش معلوم بود گفت

- زهر مـــــارو ســـــارا اخی ترسیدی ابجی کوچیکه 

- پ ن پ بابام بود تا سقف رفت و برگشت دختره ی روانی

- خـــ اشکال نداره بزرگ میشی ترست یادت میره

بعد حالت فرار گرفت منم اتیشی شدم کوسن رو تخت رو پرت کردم طرفش تــــرق خورد فرق سرش

چیزی نگفت و با دو از اتاقم رفت بیرون طبق عادت همشگیش همچین درو به هم کوبید که گفتم الان در میفته روی سرم...

-هویـــ چته... خواهر من ارومتر

خوب این سارا خواهر منه ، سه سال ازم بزرگتره رشته ی تجربی میخونه و این تابستون کنکور داره ، باید به عرضتون برسونم که 24 ساعته رو کول همدیگه ایم ،قبلا روزمون بی دعوا نمیگذشت البته چون الان درس میخونه دعواهامون کمتر شده وگرنه ماهمون دوتا خل و چل قبلیم ...بعلــــه

اخ کف کردم از بس حرف زدم من بقیه رو میزارم واسه بعد

روفرشی هامو در اوردم و خودمو رو تخت انداختم و با فکر به این که برای ساعت 5 که قرار دارم چی بپوشم چشمام رو هم افتاد .

اصن درس خوندن روبیخی بابا...مامان ماهم خوش خیاله ها...

حدودای 4 بعد از ظهر بود که از خواب ناز بیدار شدم البته به لطف این الارم بی شعور ( زهر مار چرا به الارم گوشی فحش میدی خوب مگه صد بار بهت نگفتم عوض کن این جیغ بنفش رو – ای بابا بازم که تویی باشه بابا تو راست میگی) 

یه دوش دپش گرفتم 

وقتی بیرون اومدم موهامو با روغن بادام فر کردم یه مانتوی سرخابی تا سر زانو بایه جین قهوه ای تنگ پوشیدم یه شال به رنگ جینم سرم کردم و یه کیف قهوه ای چرم هم کج انداختم یکم رژ گونه ی سرخابی یه رژ لب سرخابیم زدم و بعد از خداحافظی از مامان و سارا به طرف در رفتم 

کفشای سرخابی تابستانیم رو که بندی بودن بابا از کیش واسم اورده بود پام کردم و ازخونه خارج شدم 

اژانس گرفته بودم سوار شدم و بعد از دادن ادرس به راننده ماشین به سمت پاتوق به راه افتاد

تو راه به خونواده ی 4 نفرمون فکر میکردم ،خونواد ه ی به ظاهرشادی بودیم ،همه ارزوی زندگیه مارو داشتن اما من این شادی های زود گذرو دوس نداشتم... این پولو دوس نداشتم... حاضر بودم تو مرکز شهر زندگی کنم و پدرم یه فرد معمولی می بود اما حد اقل تو باطنم خونوادم باهم گرم می بودن؛ بابام مامانو خیلی دوس داشت اما خوب کار لعنتی تو شرکت اجازه ی بابارو از خودش گرفته بود بارها شنیده بودم که مامان باباسر اینکه بابا زیادی کار میکنه باهم دعوا داشتن لعنت به این کار... لعنت...

صدای راننده منو از افکارم بیرون کشید 

- خانوم رسیدیم 

اول کمی با گیجی نگاهش کردم ولی بعد به خودم اومدم

- اهان ...ببخشید اقا معطل شدید ممنون چقد ر بدم خدمتتون

بعد از دادن کرایه به طرف در کافی شاپ رفتم 

وارد که شدم با چشم دنبال بچه ها گشتم و طبق معمول سر میز همیشگی دیدمشون وقتی نزدیک شدم کارینا که کنار ماریسا بود متوجهم شد دستم رو به نشونه ی سکوت روبینیم قرار دادم اونم که منظورم رو فهمید هیچی نگفت فقط خنده ی شیطونی ای روی لبش نشست 

اروم اروم رفتم پشت صندلیه ماریسا و وقتی دیدم کامل حواسش پرته یه پخ بلند زیر گوشش گفتم

- پخــ

اقا چشمتون روز بد نبینه انچنان پرید هوا گفتم الان سقف میریزه رو سرمون بعد همونطور که گوشش روگرفته بود گفت :

-ای بمیری شانو گوشم نابود شد. 

و درحال حرف زدن با یه حالت با مزه ای گوششو میمالید

شالی و مانیا هم بعد از دیدن عکس العمل ماری زدن زیر خنده البته بماند که کارینا کامل تخت زمین شد همونطور که میخندیدم نیشگونی از بازوش گرفتم و گفتم

- خدانکنه دختر به این خوبی دلت میاد من بمیرم بیشعور تیتیش مامانی 

باغیظ نگام کرد یه نگاه که کم مونده بود خودمو خیس کنم یکم صداشو اروم کرد و گفت:

- تیتیش مامانی عمته بی شعور اینجا محیط عمومیه یکم تربیت لازمه بزار از این در که رفتیم بیرون حالیت میکنم دخترکم 

- زهر مار به عمه ی من چیکار داری بیتربیت

با خنده رو صندلی ای که کنار مانیا بود نشستم 

پیشخد مت قهوه ای رو که حدود 10 دقیقه پیش سفارش داده بودم اورد و سر میز گذاشت تو این مدت به مزه ریزی های شالیز میخندیدم خوب بزارید یه کم از این دختر واستون بگم شالیز... شالیز رستگار یه دختر شادو شیطون که هیچکس از مزه ریزی هاش در امان نبود اونم مثل همه ما 5 نفر از یه خانواده ی متمول بود یه دختر چشم و ابرو مشکی با موهایی قهوه ایه سوخته که به طور خدادادی سیم تلفنی بود پوستش برنزه بود و این باعث شده بود زیبا تر بشه البته یکی از بهترین دوستام بودکه ازهمه بیشتر دوستش داشتم

داشتم قهوم رو میخوردم و همراه بقیه به مزه ریزی هاش میخندیدم که متوجه تغییر حالتش شدم یه دفعه اشفته شد...! نمیدونم چرا...؟

- چیه شالیز چرا کلافه شدی 

تو چشمام زل زدبا لبخند گفت :اخه تو چرا اینقدر زود تغییر حالت من رو میفهمی و... تو باید روانشناس بشی

با صدایی که بقیه هم بشنون ادامه داد:

- قهوتون رو بخورین تا یه چیزی رو بهتون بگم 

همه که بخاطر حرف شالیز به طرفش برگشته بودن به حالت عادی برگشتن و مشغول قهوه خوردن شدن و در این بین هم باهم کپ میزدن چشمم به ماریسا افتاد ماریسا احمدی یه دختر شیطون و همیشه خندون دختری با صورت گرد سفید چشمایی قهوه ای و بینی و دهنی ریز و موهایی طلاییکه کمی روبه قهوه ای میزد 

به کنارش نگاهی انداختم اروم ترین عضو گروه کارینا ... کارینا حسینی یه دختر فوق العاده سربه زیر که با اخلاق اروم و خونسردش همه ی مارو عاصی کرده بود دختری با موهای قهوه ایه سوخته چشمانی کشیده به رنگ موهای لختش لب دهنی متوسط...

روبه روی این دختر سر به زیر یعنی کنار دست خودم مغرور ترین فرد گروه نشسته بود مانیا... مانیا مرادی دختر خوشکل و خوشتیپ با چشمای عسلیه درشت موهایی حالت داره به رنگ چشماش و لبهای قلوه ای که رنگشون درست مثل لبایی بود که رژلب زدی و البته همیشه بخاطر داشتن این لبهای قرمز مورد لطف و مرحمت ما دوستان قرار میگرفت (منظورم فحشه ها...) یه خالم کنار لب هاش داشت که خیلی بامزش میکرد در کل یه گروه پنج نفری بودیم که همه بخاطر دوستیمون بهمون حسودی میکردن این نگاه ها و انالیز های بعدیش فقط تو دودقیقه انجام شد فکر نکنین یک ساعت طول کشید... ها... نه نگاهی دیگه به بچه ها انداختم

وقتی مطمئن شدم همه بجز شالیز قهوه شون تموم شده رو کردم به طرف شالیز و گفتم :

- ما بی صبرانه منتظریم بانو شالیز چی میخواستی بگی عزیزم

شالیز کمی دیگه قهوشو نوشید و برش گردوند داخل زیر فنجونی دستاش رو دورفنجون حلقه کرد انگار گرمای فنجون بهش ارامش میداد و درهمون حال به موجی که روی قهوه بود زل زد تا راحت حرفشو بزنه

- یه مدت که کاریا شمارمو پیدا کرده 

ماریسا پرید وسط حرفش و با چشمایی گرد گفت:

- نـــه پس بالاخره شماره ی یکیمونو گیر اورد 

شالیز چشم غره ای به ماریسا رفت و گفت :

- لطفا نپر وسط حرفم 

و ادامه داد

- همش رو گوشیم زنگ میزنه منم جوابش رو نمیدم دیروز اس داد که توروخدا جوابمو بده کارت دارم منم دلو به دریا زدم و جوابشو دادم میگفت میخواد باهام دوست شه میگفت نمیدونم دوست دارم عاشقتم ایناالبته خوب...شما که میدونین...من از بیشتر پسرا بدم میاد...اما...این یکی میتونه برام یه تجربه باشه...یه حسی بهم میگه واسه یه بارم که شده به یه پسر اعتماد کنم...من ...خواستم اینو بهتون بگم تا بدونید که من با خودم تا یه حدی کنار اومدم...اما میخوام شما بهم اطمینان بدین که کمکم میکنین...اگه من عقب کشیدم شما ها پشتم باشین..

عصبانی بودم خیلی عصبانی بودم اون عوضی خودش بهمون گفته بود که شمارمون رو گیر میاره و حالا طعمش به دندونش افتاده بود اره شالیز طعمش بود... 

شالیز – بچه ها قرر نیست هرچی سر ه شانو اومد سر منم بیاد میخوام یکم این پسررو سر کار بزارم یادتون رفته 2 ساله که رو اعصابمون تردمیل میره باید یه جوری حال این مذکر چندشو بگیرم این یه فرصت خوبه... خوب نیست عالیه 

با چشمایی که برق اشک توشون بود به شالیز زل زدم از حرفش ناراحت شده بودم دلم شکسته بود اما چیزی که بیشتر منو عصبی میکرد رنگ نگا شالیز بود وقتی این حرفو میزد رنگی که خیلی وقت بود تو نگاه خودم میدیدمش اما باورش نکردم خودم رو به نفهمی زدم من اشتباه کردم این همون شالیز همیشگی بود اره ... شالیز همیشگی... یک قطره اشک از چشمم روی مانتوم ریخت تو چشماش دقیق شدم و گفتم

- راست میگی قرار نیست همه سرنوشتشون مثل هم باشه من شانس نیاوردم و اونطور شکستم جلوی چشم خودت یک سال تموم کارم شده بود اشک ریختن

شالیز که انگار از اشکام شوکه شده بود با من من گفت

- شانو من... من

دستمو جلوش به معنای سکوت بالا گرفتم 

- ببین شالیز من با تصمیمت موافقم اما فقط یه درخواستی ازت دارم و اونم این که فکر کنی فکر کن و عجولانه تصمیم نگیر درسته سرنوشت ادما مثل هم نیست اما از کجا معلوم اون بد تر از ارمین که با من کرد با تو نکنه تازه یادت رفته چقدر حرف پشت سرم زده شد به عواقب بعدیشم فکر کن و یه چیز دیگه این که کاریا زیاد ادم خوبی نیست اینو خودت میدونی که خیلی خوب اسمش برده نمیشه

- شانو جان عزیزم باشه قربونت برم شالیز نمیخواست که اشکتو دربیاره اون قلت کرداصن این بحثو پیش کشید

این مانیا بود که واسه دلداریم داشت حرفای شالیزو تکذیب میکرد هه... چه دل خوشی داشت

به شالیز نگاه کردم سرش پایین بود و حرفی نمیزد اشکام رو پاک کردم و بحثهم خدارو شکر توسط ماری عوض شد 

...

ساعت حدودای 8 بود که به خونه ی شالیز اینا رسیدیم مادر و پدر شالیز خونه نبودن، فقط خواهربزرگش خونه بود، این طور خیلی بهتر بود ... معذب نمی شدیم...

شام رو که خوردیم همه رو کاناپه هایه اتاق شالیز ولو شدیم یه اتاق 24 متری با دیوار های سفید که حاشیه های ابی داشتن و پر از عکس های دروازه بان استقلال بود اخه شالیز عاشق دروازه بان استقلال بود و باید بگم که بجز مانیا همه ی ما استقلالی بودیم 

ست اتاقش اسپرت ابی و سفید بود اصلا این دختر همه چیزش ابی بود از مانتو هاش گرفته تا رنگ قاب Galaxy خوشکلش...

یه نگاه به شالیز که تو اشپزخونه بود انداختم ساکت بود و تو خودش .اتاقش به اشپزخونه دید داشت با 4 لیوان ابمیوه وارد اتاق شد

ابمیوه هارو جلوی بچه ها گذاشت و به طرف من اومد و تنها ابمیوه ی باقی مونده رو روی عسلیه کنار تختش گذاشت لبخندی رو مهمون لبهاش کرد روی تخت کنارم نشست انگار میخواست از دلم در بیاره 

دستشو دور گردنم حلقه کرد ، منم یه مقداری گرفته بودم ؛یه جورایی دلم راضی نمیشد به قضیه

- چیه باز تو عنق شدی فک کنم شانی دورو اون روش داره بالا میاد بخند یکم دختردیگه... 

و بوسه ای به گونم زد و دوباره همراه بقیه شروع کردن به مسخره بازی و گاهی هم غیبت... انگار نه انگار...

- میگم شانی این ترانه هست؛ دختر عموی ادرین رو میگم 

اخمام تو هم رفت

- خوب 

نگاهی به اخمم انداخت و فهمید که کلا به اسم اون عفریته حساسیت دارم ولی به روی خودش نیاورد 

- امروز اومده بود دم دفتر و با خاله کار داشت منم که تو دفتر داشتم با خالم صحبت میکردم

خاله ی شالیز مدیر مدرسه ی ما بود 

- خلاصه خاله نونا گفت بیا تو دخترم اونم با اجازه ای گفت و داخل شد اول یه نگاهه پر کینه به من انداخت بعدم با عشوه بزی که خودت میدونی فقط مخصوص ترانست به طرف میز رفت و نکته ی اصلی اینجا بود که باید از جلو من رد میشد تا به میز خاله میرسید خلاصه داشت از جلوم رد میشد منم که میدنی اصــــــلا دست خودم نیست وقتی از کسی بدم بیاد هر کاری میکنم تا طرفو بچزونم وای شانی نبودی ببینی پامو انداختم جلو پاش اقا چشمتون روز بد نبینه چنان با مخ خورد زمین که گفتم دختره مرد منم که کلا نمیتونم خودداری کنن پخی زدم زیر خنده خاله که تا اون لحظه گیج بود که چطور دختره خورده زمین نگاه بدی به من انداخت و با داد گفت شالیز برو بیرون منم نامردی نکردم عمدا وقتی داشتم میرفتم بیرون یه یه پامو فرو کردم تو پهلوی دختر اونم پامو گرفت عین تو فیلما هست به پای ادم می افتن ها سرش رو گذاشت رو پام وای که دیگه روده بر شده بودم از خنده

تا اینو گفت هر سه نفر بجز من زدن زیر خنده خدا نکشتت دختر منم داشتم میمردم از خنده ولی نخندیدم این جمع همیشه اینطور بود هیچوقت هیچکدوم از دیگری چیزی به دل نمیگرفتیم منم از ته دل دیگه از دست شالیز ناراحت نبودم شالیز که دید تیرش به سنگ خورده با چشمای ریز نگاهی به بچه ها انداخت بعدم نگاهی به من 

- بچه ها نظرتون چیه یکم اینو تربیت کنیم و بهش بفهمونیم که دختره ی خر وقتی خاطره ی خنده دار واست تعریف میکنن بخند چرا اخم میکنی ده ...

بچه ها همه گفتن باشه و اومدن پشت من واستادن منه از خدا بیخبرم همینطورنشسته بودم عین گاو نگاشون میکردم یه دفعه یه چیزی رو زیر پهلوم حس کردم وایــ نه

ماریسا زیر گوشم گفت :

- حالا من تیتیش مامانیم نشونت میدم

قلکقلکـــــ 

- وای خدا شالیز نکن اخ وای شالیز... تو... که میدونی چقدر قلقلکیم ...اخ ...وای نکن ...

اینقدر خندیده بودم مرده بودم دیگه بچه ها هم از اونور از خنده داشتن ریسه می رفتن 

- شالیز... کشتزار وای... الان نفسم می گیره 

ودرست حدس زدم یک ثانیه از حرفم نگذشته بود که نفسم بند اومد شالیز که فهمید زود اسپری رو اورد جلو دهنم بازم این حمله، ای خدا... رفتم رو تخت دراز کشیدم تا یکم بهتر شم سکوت بدی به جون جمع افتاده بود 

- شالیز... جان اون ابمیوه رو به من بده لطفا

- باشه بفرمایید

گلوم خشک شده بود ابمیوه رو که خوردم بهتر شدم بازم این آسم لعنتی سراغم اومد؛ هر وقت این حمله بهم دست می داد خودم لعنت می کردم که چرا زندم ، تو این مواقع همیشه اون ترحم لعنتی رو تو چشماشون می دیدم تحمل این مریضی برام سخت بود اما سخت تر ازاون اون حس دلسوزی ای بود که تو چشماشون اتیش به جونم مینداخت بدبختا میخواستن منو بخندونن ولی ببین چی شد... 

از جام بلند شدم رفتم جلو پنجره و تو تاریکی فکر کردم ، چشمام رو توی سیاهی گردوندم دنبال جواب سوالم گشتم انگار شب خیلی خوب از جواب سوالم خبر داشت اما هیچی نمیگفت اخه میگن سیاهی از سیاهی خبر داره

اما چون جوابی نگرفتم 

ازخودش پرسیدم : شالیز تو از تصمیمت درباره ی کاریا مطمئنی 

نگام کرد تو چشم بهترین دوستم دیدم... ترس رو دیدم...

خواست حرفی بزنه که نزاشتم:

شالیز من تردیدت رو با تمام وجودم دارم حس می کنم تو مجبور نیستی دختر اصلا مجبور نیستی اینم مثل همه ی اونایی که رد کردی اینم ول کن اظطراب رو وارد زندگیت نکن دختر تو هنوز 15 سالته چرا داری خودتو تو هچل میندازی شالیز نمیخوام امشب روخراب کنم ولی نمیخوامم احساس پشیمونی کنم که چرا بهت نگفتم چرا سکوت کردم درمقابلت من خیلی دوست دارم شالیز خیلی بیشتر از خیلی حتی گاهی اوقات پیش خودم اعتراف میکنم که عاشقتم شالیز من این راهو سه سال پیش رفتم ولی دیدی چطور برگشتم...، داغون بودم شالیز من این دردو کشیدم میفهممش نمیخوام تو هم بهش دچار شی بعضی عادت ها مثل مرضن وقتی به جون ادمها بیفتن دیگه ول کن نیستن بزار یه چیزی رو بهت بگم من پشتیبانیت نمیکنم چون میدونم اخر این راه سیاهیه چون خودم تا تهشو رفتم ولی خیلی چیزامو دادم تا برگردم خودمو ... غرورمو ... اعتماد خونوادمو... نرو شالیز نکن... تو چیرو میخوای بدی ...چه تاوانی رو میخوای بپردازی...

شالیز که انگار فهمید دیگه میتونه صحبت کنه گفت:

شالیز- شانی باشه قبول دارم تو ضربه خوردی خیلی هم بد چون خودم هم پیشت بودم اما... بچه ها شما بعضی چیزارو نمیدونید 

تو فکر فرو رفتم یعنی چی که ما بعضی چیزارو نمیدونیم چون حرفش واسم گنگ بود و معنیش رو نمیفهمیدم گفتم:

من - چیرو شالیز...، ما چیرو نمیدونیم .

یکم نگاهم کرد انگار از حرفی که میخواد بزنه مطمئن نبود کمی گذشت اما چیزی نگفت مانیا گفت: شالیز شانی ازت سوال پرسید .

و همون لحظه شالیز با قاطعیت گفت:

- این که ... این که من عاشق کاریام

راسیتش یخ کردم نمیدونستم چی بگم تنها کلمه ای که از دهنم بیرون اومد این بود 

- چ...چیــ

یک ماه گذشته بود ... و همچنان من بی مقصود روزهارو شب و شبهارو روز میکردم در این بین سعی داشتم کمی به این افکار سرو سامون بدم اما افسوس که هیچ فرقی نکرده بودم...

از یه طرف میدونستم که شالیز تو اتیشه اتیشی که خودش برایه خودش ساخته و از طرفی هم نمیتونستم کمکی بکنم چون هر حرفم برابر بود با یه انگشته سوء ذن که به طرفم دراز میشد 

از طرفی میترسیدم شالیز بسوزه و خاکستر بشه و از طرفی هم اگر کاری میکردم خودمو خاکستر میکردم ... 

دیگه تو دنیایه افکارم داشتم غرق میشدم و کسی برای نجاتم تلاشی نمیکرد چون خودم نمیخواستم تو این مدت دیگه من زیاد اطرافه شالیز و بچه ها نمیگشتم نه این که باهاشو قطعه رابطه کنم نه ولی میخواستمکمی خودمو دور کنم تا بتونم تصمیمم و بگیرم ...

که بتونم با خودم و افکاره مضرم کنار بیام باتلاقی درونم به وجود اومده بود که سعی داشتم پرش کنم اما انگار هیچوقت نمیتونستم ...

زنگ دوم بود از اب خوری برگشتم و وارده کلاس شدم اروم رفتم و رو میزم نشستم دلم واسه دوستمون تنگ شده بود ... واسه تجدیده پیمانمون که هر صبح انجام میدادیم اما این یک ماه عقب افتاده بود سعی کردم یکم خودمو از چاله ی عمیقه ذهنم بیرون بکشم پس با طمانیه بلند شدم و به طرفه مانیاو سارا رفتم که باهم حرف میزدن...

- هی هی دارین چی میگین اینقدر پچ پچ می کنین هـا . 

مانیا با ترس به طرف صدا برگشت

- زهره مار تو باز عین خر پریدی وسط 

-هویــ خر خودتی من بزم 

- نخیر اون ماریساس که بزه تو خری 

-اه نه بابا ماریسا مورچست بز که نیست 

-نخیرم من گاوم تو خری ماریسا بزه شالیز سوسک کارینام جیر جیرکه

-خوب بابا حالا افتخارم میکنن که واسه خودشون لقب جک و جونور بزارن . 

این سارا بود که با داد پرید وسط حرفمون

- با شیطونی نگاش کردم و گفتم

-واسه تو هم لقب پیدا کردم تو میشی گوز نا غافل اها مانیا تو هم عوض شدی بچه ی گاو. 

و پابه فرار گذاشتم اخیش... خدایا این دلای خجسترو از ما نگیر

کمی با مانیا رو سرو کوله هم رفتیم و خانوم کمی از منه خر سواری گرفت و بعد دوباره به کلاس برگشت

دور تا دوره حیاط چشم چرخوندم تا ببینم کسی واسه ژاک زدن هست که چشمم رویه رفقایه عزیز که یه گوشه واستاده بودن و داشتن با هم حرف میزدن و قیافه هاشون در هم بود ثابت موند به طرفشون رفتم اینقدر غرقه پچ پچ بودن که متوجه ی حضورم نشدن 

- هی بروبچ منم هستم ها...

بچه ها با تعجب به طرفم برگشتن

- چیه کاری جیرجیرک چرا به من زل زدی ... داشتین چی بلغور میکردین زیره اینه هایه هم دیگه

یه دفعه بچه ها نگاهه پر استرسی بهم انداختن و بعد به طرفه من برگشتن شالیز با هول گفت

- هی... هیچی فقط داشتیم درباره امروز عصر حرف میزدیم 

-وا شالی خو چرا هولی مگه امروز عصر چه خبره شیطونا باز مییخواین چه اتیشی بسوزونین ... ؟ هان...؟

ماریسا گفت:

- هیچی شالی میخواد بره کتابخونه و...

باذوق از این فرصت برای دوره هم بودن گفتم 

- وای چه عالی پس چرا به ما نگفتین ...؟

ماریسا گفت:

-خوب واسه چی منو کارینا کار داریم بیرون اینم می خواد بره کتابخونه دیگه شما واسه چی بیاین 

با اخم گفتم

- خوب مگه ما جا شمارو تنگ کردیم ابجی بزار بگم مانیا بیاد اینجا بهش بگین خودتون 

داشتم میرفتم که دستم کشیده شد دیدم شالیزه که داره با نگرانی نگاهم می کنه 

- چیه خوب...؟

- هیچی فقط ...نمیشه شما نیاین ؟

جا خوردم به شدتم جا خوردم واقعا این شالیز بود که این حرفو میزد 

با صدایه گرفته ای از شوک که تمامه تلاشموبرایه محکم کردنش کردم گرفته بود گفتم

- اها پس جاتون تنگ میشه باشه نمیایم بای 

جمله اخری رو با کنایه گفتم حسابی گیج بودم دلیل این رفتار ها چی بود واقعا نمی فهمیدم ... دلیل این رفتارای ضد نقیضشونو نمیفهمیدم ... این دیگه خارج از توانم بود رفتم داخل ...، 5 مین بعد بچه ها هم از پشت سرم اومدن 

ماریسا اومد دست کرد دور گردنم با این که از دستشون ناراحت بودم ولی هیچی نشون ندادم یک لبخند نشست رو لبم و رو کردم بهش 

-جونم. 

یکم نگاهم کرد انگار خوب می دونست چقدر ناراحتم فقط ماریسا منو می فهمید و می دونست که من چطور تغییر رفتار می دم حالام فهمیده بود 

-قربونت برم من که می دونم که تو دلت چی می گذره این لبخند الکی چیه گذاشتی رو لبات .

جوابشو ندادم با مظلومیت گفت:

-ببخشش منظوری نداشت 

روکردم طرفش با این که حرفه دلم یه چی دیگه بود ولی برعکثشو گفتم 

-من هیچوقت از هیچکدومتون ناراحت نمیشم (ناراحت شدم بودم خیلی...)حالا هم خوشحالم که خیلی رک بهم گفت که نمیخواد با هاتون بیام من خودم یه ادم رکم و از ادمایی که رک باشن نتها بدم نمیاد بلکه دوسشون دارم شالیز از اون دسته ادماست .

ماریسا با این که قانع نشده بود اما رفت سر جاش کنار کارینا نشست و شروع کردن به حرف زدن همون موقع معلم اومد سر کلاس و من دیگه متوجه اونا نشدم...

فردای اون روز سر کلاس نشسته بودیم و بیکاری داشتیم طبق معمول دور هم بودیم گفتم: 

- کارینا خوشکله امسال عید می خواین کجا برین 

- احتمالا سویس چطور

- میگم تو منو هم بزار تو چمدونت با خودت ببر پوسیدم تو اون خونه 

داشتم باهاش شوخی می کردم اخه ما با این که خیلی ثروتمند بودیم اما کم تر مسافرت می رفتیم بابا که دلش نمی اومد شرکتش رو ول کنه مامی هم که هرچی بابا می گفت و انجام میداد رو قبول داشت سارا هم که خودش با دوستاش هرسال می رفتن فقط من می موندم که بدون یارو یاور افتاده بودم و غلام حلقه به گوش مامی و بابایی بودم بگذریم که من هرچی از غمام بگم کم گفتم اینم ازمضرات عزیز دل بودنه دیگه

( باز تو رفتی رو کانال غم انگیز – ای خدا هوی مهسائه کم بیا رو اعصابه من اصلا این رمان برای منه تو چیکار میکنی اینجا- اه نه بابا اگه من نبودم تا به شما پرو بال بدم که اصلا شما وجود نداشتی خوشکله- زهر مار اصلا برو حوصلت رو ندارم – تو کی حوصله داری اخه تا الان داشته باشی ما رفتیم ) 

- میگم تو که اندازه ی یه نره خری تو چمدون ناز خوشمل صورتیم چطور جات کنم هــــــم؟

- من نره خر باشم تو نرهجیر جیرکی من به این نازی بدن به این متناسبی کجام به نره خر می خوره اخه ؟.

بچه ها دیگه داشتن ریسه می رفتن 

اون روز هم با خنده های ما گذشت که بارها ارزو کردم ای کاش هیچوقت اون روز پایان نمی داشت...

درست یادمه روز بعد خودم تنها تو خونه نشسته بودم و مامانم اینا رفته بود بیرون دور دور منم چون حوصله نداشتم تشریف فرما نشدم

حدودای ساعت3 بعد از ظهر بود و چون داشتم TV می دیدم رو کاناپه ی روبه روی تلویزیون دراز کشیده بودم با نگاهی به شونه های لختم یه دفعه ای به کلم زد یه حموم دپش برم...و خوب چون من اصولا کله خرم و فوری فکری که هست تو کلم رو عملی می کنم اونروزم همین کارو کردم 

یه نیم ساعت همینطور زیره دوش خجسته بازی در اوردم و با اب بازی کردم 

وقتی اومدم بیرون اول از همه رفتم سر یار همیشگیم یعنی گوشیم که یه نوکیای مدل جدید بود همیشه از این ایفون مایفونا بدم می اومد حتی واسه تولدم بابا یکی واسم خرید اما برش گردوندم و اینو خریدم...

خلاصه وقتی بهش نگاه کردم هنگ کردم ... 31 تا میسکال داشتم همشم از طرف شالیز همون لحضه که من تو کف این همه میسکال بودم دوباره این وامونده زنگ زد برش داشتم 

- علیکم السلام بر سوسکه سیاه چطوری میبینم ترکوندی با میسات بابا رعایت کن دله من طاقت نداره یهو دیدی سکته کردم ... هانی 

خنده ی ریزی از اون پسته خط شنیدم و بعد هم...

- سلام دخترم من مادر شالیز هستم 

ای وای من ابروم رفت .. خو اخه یکی نیست بگه دختره ی خر اول مطمعن شو کیه بعد شروع کن به فک زدن 

- ا وا سلام خاله گلی حال شما ؟ببخشید تورو خدا فکر کردم شالیزه 

- میدونم دخترم تو ببخش که بی موقع مزاحم شدم فقط خواستم بگم شالیز از صبح که اومدم خونه رفته تو اتاقش و بیرونم نمیاد من که صبح رسیدم تهرا ن وقتی اومدم دیدم تو اتاقش نشسته داره گریه می کنه هر چی می پرسم جواب نمیده اولین شماره مال شما بودی تو گوشیش... گفتم بیای یکم باهاش حرف بزنی 

- البته خاله چرا که نه تا پنج مین... اه ببخشید تا 5 دقیقه دیگه اونجام

- خواهش میکنم ممنون دخترم 

بعد خدا حافظی از گلی جون با سرعت یه لباس راحت پوشیدم و به سمت خونه ی اونا حرکت کردم که یه کوچه با ما فاصله داشت اما خبر نداشتم...

وقتی اونجا رسیدم بعد از اینکه با گلی جون احوال پرسی کردم راه افتادم سمت اتاق شالیز در زدم که یه صدا که قطعا صد ای شالیز بود با داد گفت :

- مامان مگه نگفتم حالم خوبه چرا دست از سرم بر نمی داری اخه .

اروم درو باز کردم و رفتم تو اتاق

- د اخه دختره ی ناز نازی تو اگه حالت خوب بود که داد نمیزدی من شالیز اروم خودمو خوب می شناسم 

یه دفعه ای مثل جن دیده ها پرید بالا ...

- هوی چته لولو دیدی

با بهت گفت

- وای تو اینجا چیکار میکنی 

می خواستم بگم اگه نمیخوای تا برگردم اما حال شالیز اینقدرام مساعد نبود تا باهاش شوخی کنم

- مامنت زنگ زد گفت حالت خوب نیست منم زودی خودمو رسوندم حالا ول کن این چیزارو بگو چت شده هــان؟

یکم نگاهم کرد و بعد از چند ثانیه تا میخواستم بگم جواب سوالم رو بده در کمال نا باوری دیدم که چشمای خوشکل مشکیش پر از اشک شد و حرف منم یادم رفت 

- چی شدی قربونت برم 

هیچی نگفت 

- نکنه من مردم خودم خبر ندارم 

بازم هیچی دریغ از یه لبخند اینبار خیلی جدی گفتم

- نمیخوای حرف بزنی 

با غم نگاهم میکرد در همون حال گفت :

چی بگم شانی به خدا چیزی ندارم بگم... از چی بگم از بی ابرو کردن خودمو خونوادم نه نمی تونم یعنی نمی تونم که بگم ..

- استوپـــــ تو چی دا ری میگی درست حرف بزن 

باچشمای مشکی خوشکلش نگاهم کرد و گفت: 

- تحمل داری همه چیزو بشنوی

- البته گلم چرا که نه من اینجام تا همین کارو کنم

- پس گوش کن این کسی که الان روبه روت نشسته دختر نیست شانو ابروم رو دخترونگیم رو از دست دادم بدبخت شدم .

بااین که نمیفهمیدم چی میگه اما گوش کردم .

- شانو الان می فهمم که تو این چند سال چطور شد که هیچکدوممون حتی نتونستیم یه سر سوزن به پسرا اعتماد کنیم اره اونا لایق نبودن خواهری من برای اولین بار اومدم این طلسم رو بشکنم اما خودم شکستم ابرومو از دست دادم باعث سر شکستگی خونوادم شدم ... تا چشم باز کردم همه ی درا به روم بسته شد دیگه راهی برای پشیمونی برام نموند شانو تموم شد 

به هق هق افتاده بود 

-اروم باش قربونت برم اروم تر یکم بیشتر برام توضیح بده اخه چرا مگه چیکار کردی چی شد اصن

اروم تر شده بود وشروع کرد به تعریف کردن از اولش بهم گفت اول اولش و من قلبم شکست تمام روحم خرد شد اره تموم شدم به خاطر دوستم.

شالیز-حدودایه ساعته چهاره بعد از ظهر بود... مامان ساعته 12 با بابا رفته بودن اصفهان برایه یه کاری منم تو خونه تنها بودمو تو فکر... که گوشیم زنگ خورد اون بود اتفاقا داشتم به اون فکر میکردم... خوشحال گوشی رو جواب دادم 

- جانم

- سلام عشقم چطوری 

- ممنون تو چطوری کاری داشتی زنگیدی

- اره خوبم عزیزم ممنون زنگ زدم ازت بخوام که بیای به این ادرس... من امروز تو این خونه کار دارم خواستم ببینمت

- باشه عزیزم پس منتظر باش بای

- بوس بای

تلفنو قطع کردم و بعد از پوشیدنه لباس بایه تاکسی بهادرسه داده شده رفتم 

جلو در خونه که رسیدم محو اون کاخ شدم وای این خونه مال خودش بود اونقدر بزرگ بود که احتمالا به محض وارد شدن توش گم میشدم زنگ زدم 

دره حیاط باز شد و یه مرد با لباسای خدمتکارا اومد جلو سلام کرد و گفت که منو راهنمایی میکنه تا برم پیش کاریا منم راه افتادم دنبالش...

بعد از 10 دقیقه پیش کاریا رسیدیم تو یه الاچییق کنار خونه بود باهاش دست دادم ...

حدود نیم ساعت باهم حرف زدیم تا این که یکی با یه پارچ اب پرتقال اومد طرفمون و اول اب پرتقالو جلوی من گذاشت و دومین لیوانو داد به کاریا من گفتم:

- کاریا چرا باید میومدم اینجا خو امروز همو نمیدیدیم که چیزی نمیشد ... میشد؟

- نه عشق من ولی دوست داشتم یکم از اون دودو دم تهران دورت کنم 

- اها ن...

یه دفعه ای احساس کردم سرم گیج رفت اهمیتی ندادم 

هرچی میگذشت گیجی و درد سرم بیشتر میشد یه نگاه به ساعت انداختم حدودای 7 بود وای دیرم شد... داشتم بلند میشدم که به کاریا بگم دارم میرم یه دفعه ای اونقدر حالم بد بود که شاتالاپ افتادم زمین و دیگه چیزی نفهمیدم...

با احساس درد شدیدی از کمرم بلند شدم رو تخت بودم ... باورت میشه اونم لخت و پر از نجاست ...

یه دفعه به گریه افتاد.

- ترسیدم خیلی ترسیدم از تخت پایین اومدم که تازه فهمیدم چه خاکی تو سرم شده به طرف ایینه نگاه کردم و از دیدن اون جمله تموم بدنم یخ کرد 

- صبح به خیر عشق من به من که خیلی خوش گذشت دیشب ممنون عزیزم 

با دیدنه اون جمله تمامه وجودمو نفرت گرفت... نفرت از عشقم...با حالی نزار لباسامو پوشیدم و برگشتم خونه اون موقع بود که از فرصت استفاده کردم و تا دلم میخواست واسه... ...واسه ابروی ریخته شدم گریه کردم مامانم برگشت خونه و منم واسه این که سوالی نپرسه در اتاقمو قفل کردم ورفتم حموم تا این بدبختی رو از بدن بشورم اره شانو بدبخت شدم 

به هق هق افتاد 

-من نمیدونستم شانو به خدا نمیدونستم فقط یه چند بار بهم گفت که رابطه ای بیشتر از دوستی می خواد سر همین موضوع با هم دعوامون شد یادته اون روز داشتم با کارینا و ماریسا صحبت میکرد واسه این که بریم کتابخونه و گفتم نمیخوام تو بیای یادته اون روز بهم گفت که بیام کتابخونه تا باهاش اشتی کنه منم ساده باور کردم به کارینا و ماریسا درباره ی پیشنهاد مزخرفش همه چیزو گفته بودم و همه چیز میدونستن و گفتن با هام میان شانو اشتباه بزرگی بود خیلی بزرگ خیلی...

و سرشو بینه دستاش گرفت 

دیگه واقعا نمی دونستم چی بگم مات شده بودم مات این همه نامردی تنها کاری که از دستم بر اومد این بود که همراه یه قطره اشک یه بوسه رو پیشونیش بزارم و از خونه بزنم بیرون و با دلی پر به سمت خونه ی ادرین حرکت کردم عشقم ادرینم اره دوست دوران بچگیم تموم دنیام رفتم تا تمام بغضمو پیش اون خالی کنم چون هیچوقت از این کارم ایراد نمیگرفت و همیشه شنونده بود همیشه...

اونوقتا به این فکر نمیکردم که اون اشغال عوضی کجاست یا این که مامانم تو خونه نگرانم بود فقط دوست داشتم به یکی این قضیرو بگم داشتم میترکیدم...

وقتی به در خونشون رسیدم بعد از زنگ زدن در باز شد و مادرش جلو در خونه ایستاده بود به استقبالم اومده بود خونه ی اونا هم مثل خونه ی ما تقریبا خیلی بزرگ بود 

- سلام خاله جان خوبین ببخشید مزاحم شدم 

- سلام مزاحم چیه گلم مراحمی حالا چیشده یادی از ما کردی 

- این چه حرفیه خاله من همیشه از ادرین درباره ی شما میپرسم 

- اها پس بگو الانم پیش ادرین اومدی نه من اره...؟

-نه خاله هم اومدم یه سر به شما بزنم و هم یه کار کوچیک باهاش داشتم

-باشه گلم بیا برو بالا داره تو اتاقش درس می خونه

- ممنون خاله پس من رفتم فعلا 

منو ادرین به دلیل رابطه ی نزدیک خونواده هامون با هم خیلی صمیمی بودیم ادرین هم سن خودم بود و بارها گفته بود که منو مثل خواهرش دوست دار ه اما من اونو بیشتر از برادر دوست داشتم درواقع من عاشقش بودم 

به در اتاقش که رسیدم در زدم 

- بفرمایید

درو باز کردم و رفتم داخل اتاق. 

دستش روی پیشونیش بود و روی تخت دراز کشیده بود اه این که درس نمیخونه با صدای نسبتا بلندی 

-مامان کاری داشتین. ای پسره ی بی ادب الان اگه مادرش بود مثلا بلند نمیشد بلند گفتم:یه وقت بلند نشی یه سلام بدی هــآ

یه دفعه از جاش پرید و با ترس گفت :اهـــ تویی . خندم گرفته بود اخه خیلی باحال از جاش پرید خدا این چه حکمتی بود که تا پیشش بودم همه ی غمام یادم میرفت

- پ ن پ روحمم اومدم بترسونمت

- باشه حالا چرا داغ میکنی بیا بشین اینجا ببینم خواهر ناناس

رفتم پیشش نشستم و در همون حال گفتم: - اومدم یکم باهات صحبت کنم 

-بفرمایید ما گوشامون در اختیار شماست .سرمو گذاشتم رو شونش و و همونطور که اشکام داشتن راه خودشونو پیدا میکردن گفتم :ادری دارم دیوونه میشم اما باید اینارو بهت بگم و شروع کردم به گفتن تمام ماجرا از اول تا اخرش دیگه اینقدر گریه کرده بودم که یه دفعه احساس خفگی کردم بخاطر شوکی که بهم وارد شده بود دوباره حمله های اسمیم شروع شده بودن ادرین فوری اسپریم رو جلو دهنم گذاشت و زندگیرو دوباره بهم برگردوند اره زندگی من الان خیلی خوب میفهمیدم به 4 تا ملکول اکسیژن بستگی داره به این که اگه هوا نباشه منم دیگه زنده نیستم

-چیکا ... چیکار کنم ادرین... اینا با هق هق میگفتم ادرینم انگار با شنیدن قضیه شوکه شده بود حقم داشت انگار الان خوب پی به بعضی کثافت کاریای هم جنساش برده بود به خودش اومد و بغلم کرد 

- هیچی قربونت برم تو فعلا اروم باش داری با گریه خودتو نابود میکنی عزیز دلم اروم باش دختر گلی

به خدا قسم که همون یک کلمه کافی بود تا اروم شم اره حرفاش خیلی خوب روم اثر گذاشت

- خوب چیکار کنم ادری نمیدونم مغزم به کل قفل شده

- نمیدونم شانو باید بسپاریمش دست زمان راستی پدر مادرش میدونن 

- نه اونا مسافرت بودن 

- پس باید بهشون بگه . این داشت چی میگفت:

- چی داری میگی اون به زور به منم گفته قضیرو اون جرئت این کارو نداره

- خوب شما این ترسو ازش دور کنین . این پسر چرا ر مزی صحبت میکنه. 

- منظورت از شما کیان ادرین این موضوع رو فقط من میدونم شالیز نمیخواد به کسی بگم یکم فکر کرد بعد گفت

- خوب این که خیلی سخت میشه واست 

- میدونم منم از پنهان کردنش هراس دارم ولی چیکار کنم شالیز این طور میخواد . خدایا خودت کمکم کن.

- این ترسا باید دور ریخته شن شاشا اگه تو ترسی داشته باشی شالیز هم تحت تاثیر تو ترس برش میداره این قضیه چیز الکی ای نیست پای ابروی یه دختر یا بهتره بگم یه ایل در میونه اون دختر اگه به خودش نیاد دیگه اینده ای نداره گل من الان بیشتراز هر موقعی بهت نیاز داره پس کنارش باش رسم دوستیرو بهش نشون بده تا اول از همه بفهمه که کسی رو کنارش داره یه تکیه گاه اره نازم واسش تکیه گاه باش .

نمیدونم از کجا عاشقش شدم از 5 سالگی یا از وقتی که احساساتم شکل گرفت از کلاس چهارم نمیدونم فقط میدونم از اون زمان نامشخص تکیه گاهم شد درست شد یه بت برام که با جون و دل میپرستیدمش حرفاش برام از مسکن هم ارامبخش تر بود نگاهاش تا عمق دلم رو می سوزوند اما فقط یه ترس برم داشته بود اونم این که نتونم به دستش بیارم این که این بت ازم دور شه و به پرستشگاه کسی دیگه بره اونوقت بود که مرگم رو حتمی می دونستم اینو مطمعن بودم واسه همین بود که به ارمین پناه بردم همون دوست پسر سابقم 

اون روز و چهار روزه دیگه هم پشت سر هم گذشتن این 5 روز خیلی سعی کردم که تکیه گاه شالیز باشم و انگار موفق شده بودم یکم اروم شده بود اما اینقدر اسرار برای فراموش کردن قضیه انگار براش خوب نبود چون افسرده شده بود و بجز من با هیشکی حرفی نمی زد حتی با پدر مادرش دیگه مدرسه نمی اومد و این باعث شده بود که من دم به دیقه توسط معلم و مدیر و حتی دوستام باز خواست شم انگار دوستام شک کرده بودن که من یه چیزای میدونم همون روز بود یعنی روز پنجم بود که شالیز اومد به مدرسه بچه ها سرش ریخته بودن و مرتب ازش سوال می پرسیدن 

راستی پدر مادر شالیز فهمیده بودن و خیلی جدی و مهربانانه با قضیه برخورد کردند چیزی که منو متعجب کرده بود قیافه و رفتارای شالیز بود از یه طرف فکر کنم دوتا شاخ رو سرم سبز شده بود از یه طرفم خوشحال بودم اخه تو این پنج روز شالیز رو اینقدر تر و تمیز و ترگل ورگل ندیده بودم تازه لبخند از رو لبش هم نمیرفت اما پشت این لبخند ها مطمعن بودم که یه غمی بود چون از ته دل نمیخندید مخصوصا زنگی که همه دور هم 5 نفری جمع شده بودیم . و داشتیم با هم حرف می زدیم و میخندیدم.

درسته خنده رو لباش بود اما بازم خوب می تونستم اون غمو ببینم لبخنداش سرد بود حرفای بی سرو ته میزد میخواست یه حرفی رو بزنه همش تا نک زبونش می اومد و برمی گشت حتی رفتاراشم عجیب غریب بود فکر کنم تا زنگ اخر یه 5 باری بغلم کرد هی بوسم میکرد نتنها با من بلکه با ماریسا اینام همونطور بود انگار برای یه مدت یه مدت نا معلوم مارو نمیبینه دلشوره ی عجیبی داشتم اونروز هم مثل تمام روز های تکراری زندگیم تو این یه ماه گذشت فردا جمعه بود و می تونستم تا ساعت 1 بخوابم از این بابت خیلی خوشحال بودم اما... شبش زود به تخت خواب رفتم و قبل از این که چشام گرم بشه به گوشیم نگاه کردم یک پیام خوانده نشده از از شالیز توش نوشته بود: خیلی دوست دارم شاشا خیلی اینو یادت نره که همیشه مثل خواهرم بودی و ... باقی پیام نیومده بود در واقع پیام کامل نیومد ه بود منم که دیگه داشتم از زور خواب می مردم مهلت این که به دلیل حرفای شالیز فکر کنم خوابم برد 

...

صبح با احساس یه لرزش عجیب زیر کمرم با ترس یه دور تا سقف رفتم و برگشتم ماریسا 10 تا میس انداخته بود ای درد بگیری دختر چه مردم ازاری هستی تو ساعت 9 صبحه خیر سرم می خواستم تا 1 بخوابم دکمه ی برقراری تماسو زدم اما همزمان با برقراری تماس صدای شیون و زاری گوشمو پر کرد 

- الو ماری ... الو 

- الو شاشا خودتو برسون اینجا زود اینو با بغض میگفت 

- کجا ماری کجا تو کجایی اونجا چه خبره توضیح بده . یه دفعه صدای جیغ کسی که دخترش رو صدا میزد از پشت گوشی بلند شد

- بیا خونه ی شالیز بیا بیا ببین تو رو خدا زود بیا

- چی شده اخه ... اما صدای بوق های ممتد گوشی سرم رو پر کرد الو... الو .. ماریسا ... الو چرا قطع کردی

نمی دونم چطور لباس پوشیدم و از خونه زدم بیرون حتی جواب سوال مامانو که میگفت کجا میری ندادم فقط وقتی وارد خونه شدم سرم گیج رفت جو خونه خفقان شده بود و ممکن بود نفسم بگیره اهمیت ندادم رفتم جلو یه عده تو هال نشسته بودن و گریه می کردن و صدای جیغ یه زن از بالا می اومد وای خدایا رفتم بالا صدا از اتاق شالیز بود

- شالیزم دخترم بلند شو عزیز دلم بلند شو. اینارو یه نفر با صدای بلند تقریبا با داد می گفت می ترسیدم برم جلو و با چیز بدی رو به رو شم اما رفتم وقتی داخل اتاقش شدم دیدم پدر شالیز با زانو روبه روی یه نفر که پارچه ی سفید روش بود نشسته بود و شونه هاش داشت می لرزید خدایا این کیه واسه کی دارن گریه می کنن مادر شالیز هم که فکر کنم اشکاش خشک شده بود یه گوشه به اون پارچه ی سفید مات بود و ماریسا و مانیاو کارینا هم داشتن گریه میکردن این وسط فقط من داشتم با شوک نگاشون میکردم خواهر برادر شالیز داشتن با چشمای اشکی به پارچه نگاه می کردن رفتم طرف پارچه ی سفید کنارش زدم و از چیزی که دیدم اشکم راه گرفت با دهنی باز اشکام داشتن روی گونه هان میغلتیدن من هنوز تو بهت بودم این جسم بیحال کی بود نه این دوست من نبود مطمعا بودم اخه اون چرا باید اینطور مثل مرده ها باشه حتما شوخی بود اما مگه می شد درباره ی یه چنین چیزی شوخی کرد دستام اینطرف و اونطرفم افتادن با صدای گرفته ای گفتم : اینجا چه خبره- رو کردم به ماریسا که سرش رو زانو هاش بود این بار بلند تر گفتم- ماری اینجا چه خبره چی شده شالیز چرا اینطور سفید شده چرا ... چرا پارچه ی سفید رو ش کشیدن ماری با سرعت به طرفم اومد و بغلم و دوباره شروع به گریه کرد شروع کردم به کوبیدن به بازوش و اینبار با داد گفتم - چی شده ماریسا جوابمو بده شالیز چش شده ماریسا با عجز دوباره به خودش فشارم داد - تو رو خدا ماریسا جوابم رو بده اینجا چی شده تو رو خدا - ماریسا اروم در گوشم گفت گلم شالیز رفت دوستمون تنهامون گذاشت و رفت اون دیگه نیست رفت دیشب... دیشب... انگار واسش سخت بود این جمله رو به زبون بیاره دیشب با تیغ رگ دستشو زده ... همین جمله کافی بود تا من فریاد بزنم...نـــــه رو زمین افتادم و ماریس کنارم زانو زد دوباره خواست بغلم کن اما پسش زدم به طرف اون جسم بیروح برگشتم به هق هق افتاده بودم با صدای بلند باهاش صحبت میکردم :رفتی گل من بالاخره کار خودت رو کردی چرا بهم نگفتی که تحملش رو نداری من که کمکت کردم من که در هر صورت کنارت بودم بلند شو گلم بگو همش دروغ بود خنده های عصبی میکردم و بعد یه دفعه دوباره داد کشیدم د لعنتی بلند شو میخوای منو هم بکشی دیگه صدام اروم شده بود د بگو این چه کاری بود کردی ها بگو بلند شو بگو تو که اینقدر ضعیف نبودی بلند شو بگو شوخی بود بگو می خواستم اذیتت کنم بیا تا برگردیم به دوماه پیش بیا بیا تا دوباره با هم بگیمو بخندیم به خدا برات زوده گلم به خدا زوده مگه من همدمت نبودم ها پس چرا درباره ی تصمیم احمقانت چیزی نگفتی به خدا نابودمون کردی شروع کردم به تکون دادنش با نعرته گفتم دبلند شو چی شد اون دختر چی شدی شالیز چی شدی دلم خون بود یه دفعه احساس کردم نفسم گرفت و دیگه هیچی نفهمیدم بهتر من بدون دوستم هیچی نمی خواستم هیچی مرگو ترجیح می دادم اما بدبختانه یا خوشبختانه که سرنوشت یه چیزه دیگه ای برای من همراه اون سه نفر رقم زده بود . 

***

4 سال بعد

4 سال گذشت 4 سالی که وقتی بهش فکر میکنم میبینم چند سال از بهترین سال های عمرم رو از دست دادم و حالا من و دوستام درحال رفتن به سالن کنکوریم این 4 سال همیشه کنار هم بودیم باهم گریه کردیم خندیدیم اما هیچوقت جای شالیز پر نشد کسی که با رفتنش دلمونو هم با خودش برد پیوند ابدیمون رو شکست پیوندی که خودش بست نمیدونم چرا هیچکدوم از این 4 نفر تو این مدت جرآت نکرد بره سر خاک شالیز انگار... هنوزم مرگش رو باور نداشتیم مرگی که پشت سرش مرگ های دیگه ای هم همراه بودن پدر و مادر شالیز درست 1 سال بعد از رفتن غم باره دردونشون خودشونو تسلیم مردن کردن و هر دو به خاک سپرده شدن خواهرش رفت امریکا و حالا یه بچه داره و برادرش هم با دختری از طایفه ی خودشون ازدواج کرد و الان تو خونه ی پدریش زندگی میکنه زندگیه همشون با پاک شدن شالیز از صحفه ی سرنوشت از هم پاشید اما ما 4 نفر از هم نپاشیدیم و با تمام توانمون با یه زنجیر ناگسستنی بهم دیگه نزدیک شدیم راستی بچه ها هیچکدوم دلیل مرگ شالیز رو نمیدونستن درست از همون زمان اون راز خانو مان سوز تو دل من لونه کرده بود و حالا بعد از 4 سال من بالاخره تصمیمم رو گرفتم تا همه چی رو بهشون بگم اما بعد از کنکور چون ممکن بود امتحان رو خراب کنن دلیل نگه داری این راز تو این چهار سال فقط نزدیک کردن اونا به هدفشون بود نمیخواستم با این موضوع فکرشون درگیر شه و حالا وقت تموم کردن این قضیه ی 4 ساله بود ... اره وقتش رسیده بود حالا بعد از 4 سال من شانو فرهادی داشتم با وجود این عذاب که هر سال بیشتر داشت منو خورد میکرد مراحل اخر هدفم رو با دوستای عزیزم میگذروندم کنکور برای پزشکی این ارزوی ما پنج نفر بود از همون اول این مارو بهم نزدیک کرد این که یک هدف داشتیم حالا با وجود تموم مصیبت ها که با رفتن پنجمین نفرمون کشیدیم خودمون رو بهش رسوندیم تو افکار عمیقم غرق بودم که دستی رو شونم قرار گرفت به طرف مخاطب برگشتم مانیا بود- جانم - سه ساعت دارم صدات میزنم شاشا بپا غرق نشی پیاده شو رسیدیم . به افکار بی پایانم خاتمه دادم و پیاده شدم و درکنار هم وارد محوته شدیم قبل از این که وارد سالن شم گوشیم زنگ خورد نگاش کردم ادری بود همدم 4 ساله من عشق مهربونم یکی از دلایل مهمم واسه سر پا موندن بعد از رفتن بهترین دوستم

-الو بفرمایی

-سلام گلم ادرین هستم خوبی استرس مسترس که نداری 

-سلام ادری نه تو چی خوبی

- اره زنگ زدم بگم بعد از امتحان میام دنبالت 

- باشه ادری ولی بیا کافه ی کنا سالن یه کاری دارم اونجا 

- باشه کاری نداری عزیز دلم

- نه برو موفق باشی 

-باشه نازم تو هم همینطور بای

-خداحافظ

بعد از قطع کردن گوشی و تحویل کیفم به مامور با بچه ها که منتظر بودن تماسم تموم شه داخل شدیم 

...

امتحان رو که دادم بیرون اومدم به نظر خودم که خوب بود البته با اون همه خرخونی ای که من کردم بایدم خوب می بود بچه ها همه بیرون بودن وقتی بهشون رسیدم یه دفعه ماریسا عین جت پرید رو کولم و فک کنم دو سه تا از مهره هام خورد و خمیر شد البته این احتمال بود 

-هویـــــ چیکار میکنی ستون فقرات نمونده برام میمون درختی

- زهرمار میمون درختی هفت جدو ابادته بزغاله امتحان چطور بود

- سه ساعت اومدی رو کولم قطع نخاعم کردی که اینو بپرسی یعنی خــاک اره خوب بود حالا بیا پایین بوزینه

- کوفــــــت 

و اومد پایین بعد از پرسیدن از امتحان گفتم 

- بچه ها میخوام یه چیزیرو بهتون بگم میدونم الان دیگه زیاد مهم نیست چون چیزی رو درست نمیکنه اما دیگه واسه نگه داشتنش تو دلم توان ندارم بیاین بریم تو کافی شاپ کناری تا بهتون بگم .و منتظر عکس العمل و سوالی از جانبشون نشدم و راه افتادم سمت کافی شاپ اونام که حس فضولیشون صد درصد عود کرده بود عین بچه های مطیع و سر به زیر پشت سرم راه افتادن .

وقتی به کافی شاپ رسیدیم گارسون به طرف یکی از میز ها که کنار پنجره راهنماییمون کرد همه نشستیم سر میز نمیدونستم از کجا شروع کنم از تموم شدن خودم واسه محافظت از این راز بگم یا نابودی خود شالیز ولی هر جور بود با تمام توانم کلمه هارو کنار هم جور کردم .

- از چی بگم بچه ها این راز دیگه 4 ساله که کهنه شده این حرفا دردی رو دوا نمیکنه اما بزارین بگم شاید کمی اروم بگیرم میخوام این دوره ی 4 سالرو این خودخوری های روزانه این اشکای شبانرو تموم کنم درست 4 سال پیش که شما داشتین از ... از دوری شالیز زجر میکشیدین من داشتم میسوختم دلو جونم داشت با فاصله کمی از شالیز زیر خاک میرفت روبه نابودی بودم اما این که یه روز میتونم حرفامو درواقع حرفای اون خدا بیامرزو به شما بگم امیدمو زیاد کرد شاید تو این چند سال شما هم اشک ریختین اما هیچکدومتون از این راز خبر نداشتین چون اگه داشتین دووم نمی اوردین شاید فکرای احمقانه ای به سرتون میزد یا شاید ...(دیگه اشکام مجال ندادن و اروم گونه ها سرخم رو خیس کردن ) یا شاید با کاراتون روح اونو تو عذاب میزاشتین حالا خوب اگه تا الان گوش ندادین گوشاتونو باز تر کنین شالیز روانی نبود کسی نبود که الکی خودشو بکشه اینو خونوادش سرهم کردن تا هم روح اون در امان باشه هم این که خودشون را حت باشن اما افسوس که دوسال بعد... با صدای گرفته ای ادامه دادم- شالیز چون از ابروی خونوادش ترسید خودکشی کرد ترسید که دیگه هیچکس به چشم یه دختر نگاش نکنه ترسید دیگه هیچکس خونوادش رو یه خونواده ی خوب و ابرو دار نخونه کارینا ماریسا یادتونه که اونروز من اومدم پیشتون شما گفتین که حرف دارین همون روز تو مدرسه که قرار کتاب خونه گذاشتین با همون کاریای حرومزاده یادتونه – ماریسا پرید وسط حرفم اما... تو از کجا...- صبر کن ماری بزار حرفمو کامل کنم من همه ی قضیرو میدونم بریم سر حدود 2 سه روز بعدش یا سر اون یک هفته ای که شالیز نیومد مدرسه یه روز تو خونه نشسته بودم که به کلم زد برم حموم و وقتی برگشتم ... 

تمام قضیرو تمام حرفارو واسشون گفتم همشو و تازه اون موقع بود که خودمم احساس ارامش کردم برای اولین بار ارامشی که از تقسیم غمم با دیگران به دست اوردم برام لذت بخش بود حالا دیگه میتونستم یه شب راحت بخوابم .

تنهاشون گذاشتم تا با خودشون کنار بیان من نیازی به کنار اومدن نداشتم

4 سال بود که ساخته بودم و سوخته بودم دیگه باید به اونام این مهلت رو میدادم داشتم از محوطه ی کوچیک کافی خارج میشدم که گوشیم زنگ خورد بدون نگاه بهش رد تماس دادم مهم نبود واسم کیه 

دوباره دلم هوس تنهایی کرد درست مثل اون سال های زجر اور به سمت پارک حرکت کردم همون 

پارکی که شاهد همه چیه ما 5 نفر شده چه شادی هامون و چه اخرین غم طاقت فرسا

داشتم از ورودی بارک رد می شدم که یهو دلم هوس لواشک کرد همون لواشکایی که نه شیرین بود نه 

ترش گاهی اوقات اونقدر که میخوردی طعم دهنت تلخ میشد خیلی تلخ درست مثل زندگیه ما ها اما طعم 

اون تلخی زود گذر بود درعوض تا دلت بخواد واسه ما مدتش طولانی شد ایا وقت اون نرسیده بود که 

این تلخی جان فرسا تموم شه خدایا میترسم پایانی نباشه خدایا یکم نگاه کن به این بنده ی درموندت 

دیگه واقعا موندم چیکار کنم چطور خودمو و خاطراتمو فراموش کنم اره تنها راهش همینه این که 

خودمو فراموش کنم باید این زندگیرو تو قسمت متروکه بزارم هر چهار نفر باید همین کارو کنیم

یه پسر از کنارم رد شد و متلک انداخت- خوشکلم نیومده قالت گذاشته میخوای من بجاش- و همزمان شمارش رو پرت کرد طرفم شماررو برداشتم با پوزخندی عمیق به پسر که در حال رفتن بود و در همون حال گفت -شب منتطر زنگت هستم- نگاه کردم چه سرخوش بود تو نگاهش شیطنت رو خوندم 

از حرکتش بدم نیومد در واقع اهمیت ندادم به نظر من اون داشت جوونیشو میکرد عشق حاله خودش رو داشت ایا چون من 4 سال از بهترین سال های نوجوونیم رو از دست دادم باید از خوشحالیه دیگران از تفریحشون ایراد میگرفتم من که همچین عقیده ای نداشتم رفتم پیش اقایی که لواشک میفروخت بعد از 5 سال بازم سر جاش بود اما گرد پیری رو موهاش ریخته بود 

– پدر جان یه لواشک بدین لطفا- 

-بله دخترم و لواشک رو بهم داد 

–ممنون چقدر میشه.یکم نگام کرد 

–یعنی من از کسی که 10 ساله ازم لواشک میخره پول بگیرم .تعجب کردم 

– شما از کجا اینو میدونین

- نه دخترم من اینقدرام پیر نشدم اما دوستات کجان

- والا 3تای دیگه جایی کار داشتن من اومدم واسه تجدید خاطره 

-3 تای دیگه ولی شما پنج نفر بودین که البته تا اونجایی که من یادم میاد

نگاهی به این مرد رنج دیده کردم انگا رغمو تو نگام خوند 

– دخترم با تو ام

- جانم 

– عزیزم چرا میگی 3 تای دیگه

-پدرجان یکییمون رفته حدود پنج ساله که پیش خداست .انگار شکه شد

- خدا بیامرزتش دختر جان- ممنون اقا 

– و همونطور که ازش دور میشدم داد زدم-راستی بابت لواشک متشکرم تا حدودای 6 اینا تو پارک بودم بعد از چند بار زنگ زدن مامان اینا گوشیم رو خاموش کردم تو راه جایی که ماشینم بود روشنش کردم 

– اوه فک کنم مامان اینا حسابی نگران شدن اما برای چی من که بچه نبودم 

شماره ی خونرو در حالی که ماشین رو روشن میکردم گرفتم به محض وصل شدن ارتباط صدای گریه ی مامان دنیارو رو سرم خراب کرد از این گریه های پشت تلفن زیاد خاطرات خوبی نداشتم 

– الو مامان ... الو قربونت برم... الو... الو مامان چی شده چرا گریه میکنی 

–میون گریه و هق هق گفت :اخه تو کجایی نمیگی من نصف جون میشم الهی من بمیرم کجایی چرا گوشیت خاموش بود اخه چی شده ها مادر به فدات 

– خدا نکنه مامان و شروع کردم به اروم کردنش فکر کنم تمام ایل و تبارمون توسط مامان از گم شدن فرضیه من با خبر شده بودن وقتی در خونمون رو با زکردم مامان سراسیمه به طرفم دوید و بغلم کرد اخ که چقدر صورت مهربونو این چشمای پر استرسو این لبای همیشه در حال نجوا رو دوست داشتم با هم وارد خونه شدیم بعد کلی قربون صدقه رفتن بالاخره با خوردن شام این بحث خاتمه پیدا کرد و من چقدر خدارو شکر کردم که دلیل دیر اومدنم رو ازم نپرسیدن مادر با وجود نگرانیش اصلا به روم نیاورد و بابا انگا درکم کرد انگار این ای استرس رو درک و هیچی نگفت .

بعد از بوسیدن مامان بابا رفتم بالا تو اتاقم و روی تختم ولو شدم که گوشیم زنگ خورد بدون این که به اسمش نیگا کنم تماس رو زدم 

- الوبفرمایید 

- الو سلام بر ناناس داداش شطوری حالا دیگه منو قال میزاری وروجک

- وای سلام ادری ببخش اصن یادم نبود خوبی 

- ممنون عزیز دلم امتحان چطور بود 

- خوب بود تو چی گند که نزدی

- دهــــــ حالا دیگه من گند میزنم

زدم زیر خند اخ که چقدر دوسش داشتم

-دـ رد زهر هلاهل بگیری دختر کم بخند. اونم از خنده ی من خندش گرفته بود 

- کوفت اینقدره خندیدی که یادم رفت میخوام چی بگم ببین فردا شب مهمونی داریم مامان میخواد تموم شدن درسمو همراه یه خبر اعلام کنه گفت که تو هم بیای. میای؟ــــــ

- پ چی فکر کردی فکر کردی نمیام فقط ادری لباس ندارم 

ادری-باشه خوب فردا اماده باش حدودای 10 صبح باهم میریم مغازه ی ...تو هم که فقط از اونجا خرید میکنی پس کارمون راحت تره 

-اوهو تو این همه اطلاعاتو از کجا اوردی باشه منتظرتم پس تا فردا عزیزم 

- خداحافظ تا فردا 

و تلفن رو قطع کرد انگار حرف زدن باهاش برام ارامبخش بود چون بدون فکر کردن به اتفاقات امروز خیلی راحت خوابم برد 

صبح با صدای گوشیم از خواب بیدار شدم 9 شده بود وای دیر شد شیرجه بردم سمت دستشویی بعد از شستن دست و صورتم رفتم پایین مامان تو اشپزخونه مشغول بود طبق معمول 

– صبح بخیر بر بهترین مادر دنیا 

– سلام دخترم بشین واست چای بریزم نشستم و شروع کردم به تعریف کردن قضیه ی مهمونی تا اونجا که ادری قرار بیاد دنبالم بریم خرید

بعد از خوردن صبحونه رفتم بالا تو کمدمو نیگا کردم یک مانتوی سفید که پهن بود و دور کمرش بایه بند تنگ میشد و باعث میشد بخاطر جنس لختش خوب رو تنم بشینه تا روی زانوم بود بخاطر همین راحت میتونستم جوراب شلواری زیرش بپوشم یه جوراب صورتی کثیف با یه شال یه همون رنگ برداشتم و کیف و کفش توسی رنگمو باهاش ست کردم با زدن رژلب گلبهیم کارم رو تموم کردم رفتم پایین از مامان خداحافظی کردم یه نگاه دیگه تو ایینه به خودم انداختم یه بوس واسه خودم فرستادم اخ که چقدر ماه شده بودم ( اعتماد به نفس رو دارین ) ادرین دم در منتظر بود 

- سیلام منتظر موندی؟

- نه زیاد بیا ببینم خانوم خوشکل که موندن جایز نیست یه وقت میدزد نت 

- صبر کن پسره ی عجـول بزار ببینم تیپت... امـ عالی شدی داداشــی

با شوخی و خنده سوار مزادای مشکی رنگش شدیم ادرین یک پیرهن سفید همراه شلوارای توسی پوشیده بود بعد یه دستمال گردن توسی هم دور گردنش بود کالجای مشکیشم پاش کرده بود سر موقع برم یه بوسش کنم که ماه شده باید خیلی مواظبش باشم یهو دیدی قاپیدنش اون وقت دیدی من بی عشق شدم شکست عشقی خوردم دست به خودکشی زدم

وقتی به مرکز خرید رسیدیم عین این مردای جنتلمن در ماشین رو برام باز کرد اون وقت بود که با تمام 

وجود احساس پرنسس بودن بهم دست داد وقتی پیاده شدم بازوشو طرفم گرفت- به بنده ی حقیر افتخار همراهی میدین 

یک نگاهش کردم و تو دلم کلی قلبون صدقه ی این فرد عزیز رفتم و با دلی سر شار تر ازعشق برگشتم

البته عزیزم چرا که نه – و در همون حال بازوشو با ژست خاصی گرفتم اونوقت بود که 

نگاه های زیادی رو رو خودم حس کردم بعضی ها سرشار از حسادت بعضی دیگه خوشحال از دیدن این 

صحنه و برخی معمولی و البته تو دلم کلی به اونایی که با حسادت نگام میکردن خندیدم اونا که نمیدونستن 

ادرین منو به عنوان خواهر میبینه از این افکار مزخرف بیرون اومدم حدود یک ساعت گشتیم تااین که 

یه پیرهن مشکی که جنسش ابریشم بود و خط های فیروزه ای مثل شعله ها تو رنگ مشکی بخش شده 

بودن جلو چشممو گرفت این طرح از دامن تا کمر ادامه داشت بعد از کمرش یک کمربند میخورد که از

همون جنس ابریشم بو و پشتش بسته میشد یقش نه زیاد باز بود نه زیاد بسته چون استین نداشت و لخت 

بود یه کت حریر هم به رنگ فیروزه ای روش میخورد - ادری اونجارو ببین - کجا گلم- همونجا ببین تو 

اون مغازه ی روبرویی – و با دستم اون مغازه رو نشونش دادم- دیدیش-اره بیا بریم پرو کن – و منو کشید

به طرف مغازه – وقتی وارد شدیم از صاحب مغازه خواستم سایزیو که میخوام بهم بده رفتم تو اتاق پرو 

وقتی پوشیدمش کپ کردم من با این که قیافه ی متوسط داشتم اما الان ماه شده بودم خیلی قشنگ پیرهن 

رو تنم فیت شده بود ادری رو صدا زدم – ادری بیا ببین – و ادرین در اتاق پرو رو بازکرد- جان...- اونم

یه لحظه مات شد – وای شاشا عالی شدی وای خدای من...- خلاصه اون پیرهن رو البته با یه قیمت 

هنگفت خریدیم خوب چون ابریشم بود خیلی گرون نشست برامون ولی اصلا پول برام مهم نبود یه جفت

کفش فیروزه ای پاشنه 20 سانتی که وقتی دیدمشون فاتحه ی خودمو رسما خوندم خریدیم ولی چیکار کنم 

که دل صاب مرده گیر کرده بود پیششون کمی هم وسایل ارایشی و خرت و پرت خریدم د برو که رفتیم 

حدودای 2 بود بعد از نهار که تو یه رستوران مجلل خوردیم من که نوبت ارایشگاه داشتم به ادری گفتم 

منو برسونه و خودش برگرده اون گفت که وقتی اماده شدم میاد دنبالم تا ببرتم خونشون .

حدودا 3.30 بود وقتی وارد ارایشگاه شدم مغزم سوت کشید اوه لالا اینجارو چه شلوغه یکی از دخترا که فکر کنم از کار کنانش بود اومد طرفم

-میتونم کمکت کنم عزیزم

- ممنون میشم من با اسم شانو فرهادی وقت قبلی داشتم 

- اه شا نو تویی بیا گلم بیا تا کارتو شروع کنم 

روی صندلی نشستم و اون کارشو شروع کرد حدود دوساعت تو ارایشگاه بودم وقتی کارم تموم شد و 

خودمو تو ایینه دیدم کپ کردم وای خدایا این من بودم نگاهی به موهام انداختم مشکی پر کلاغیش کرده بود 

واسم وای که من عاشق این رنگ بودم خودم این رنگو پیشنهاد دادم اصلاح صورتم باعث شده بود که 

صورتم باز شه و چشمای مشکیم بهتر معلوم باشه اخه من برخلاف موهام چشمام عین شب سیاه بود به 

ارایشگر گفتم که موهامو محکم ببنده و چون درجا میرفتم به مهمونی باید اماده میبودم 

یه سایه ی فیروزه ای روبه مشکی پشت چشمم زده شده بو دو لبهای قلوه ایم رنگش جگری شده بود لباسمو پوشیدم و 

یه مانتوی مشکی بلندم روش به ادری گفتم بیاد دنبالم بعد از حساب پول با ارایشگر ازش تشکرو خدحافظی کردم . 

رفتم بیرون ادری به مزدای مشگیش تکیه داده بود وقتی دیدم اومد و درو برام باز کرد درست مثل صبح سوار شدیم و تا اونجا حرفی ردو بدل نشد

جلوی خونه ادری در ماشینو برام باز کرد منم پیاده شدم و وارد خونه شدیم خواستم دستشو بگیرم 

که مقاومت کرد از این تغییر ناگهانی خیلی تعجب کردم اخمام از این حرکتش تو هم رفت خاله اومد به

استقبالم بعد از احوالپرسی رفتم بالا تا لباسامو عوض کنم حدودای 6 بود که کم کم مهمونا اومدن هرکی که 

داخل میشد اول مات قیافه ی من میشد بعد شروع به پچ پچ میکرد خیلی از رفتارشون تعجب کردم 

نمیفهمیدم اینجا چه خبره کم کم خونه پر شد و تنها چیزی که منو عذاب می داد دستای ترانه دختر

عموی ادرین بود که دور بازوهای عشقم حلقه شده بود دوس داشتم خفش کنم یه لیوان مشروب برداشتم 

یک سر بالا کشیدم اول بارم نبود از 17 سالگی میخوردم اما خیلی کم خودم به خودم اجازه ی زیاده روی

نمیدادم مامان بابام چون اینو میدونستن زیاد پاپیچ نمی شدن فقط ادری مخالف بود که اونم دیگه عادت 

داشت 

تو اون لحظه چون دست خودم نبود یکی دیگه برداشتم و دوباره زود بالا کشیدم ادری طرفم اومد و لیوان 

بعدی که تو دستم بودو از دستم کشید عصبانی بود اینو از چشماش میدیدم

- چیکار میکنی شانو دو تا گیلاس بالا کشیدی باز چی عصبیت کرده

خواستم بگم بخاطر تو لعنتی تویی که عشقمی چرا دنبال اون دختره ای چرا اون بازوهای 

مردونت رو بجز من یکی دیگه لمس کرده ولی با این که بیشتر از حد معمول خوردم حواسم 

سر جاش بود و چیزی که تو ذهنم بودو به زبون نیاوردم 

- هی...هیچی عزیزم فقط از دستم در رفت

-سر کی رو شیره می مالی شاشا باشه من قانع شدم

- یه دفعه قیافش عصبی شد – دیگه حق نداری بخوری فهمیدی 

– باشه تو برو به مهمونات برس 

–راست میگه عزیزم بیا بریم یکم برقصیم - این صدای نجس فقط متعلق به یه نفر بود ترانه ی کصافت

- به به سلام ترانه خانوم احوال شما خوبی فک نمیکنی پریدن وسط حرف دیگران کار درستی نیست 

- هــــه نه چیش نادرسته – بعدم با چشمای شیطانیش نگام کرد

- اها یادم نبود شما کی خوب و بدو تشخیص دادی که این بار اولت باشه

- اه بسته دیگه شما باز به جون هم افتادین مامان اشاره میکنه که بریم پیشش بیاین دیگه تمومش کنین-این ادرین بود که کلافه از کل کلای ما این حرفو زد

رفتیم پیش خاله ازمون خواست که مهمونارو یه گوشه جمع کنیم که میخواد یه خبر رو اعلام کنه

تا اینو گفت ترانه گل از گلش شکفت – زن عمو بالاخره راضی شدین اخ جون

- برو دخترکم ایشاالله خوشبخت باشین من همینو میخوام 

ادری یه دفعه مامانشو بغل کرد ممنون مامان 

–بروپسر چقدر لوس شدی تو- و با خنده ازمون دور شد نمیفهمیدم قضیرو یعنی چی خوشبخت شین

امکان نداشت نه... نه 

– ادری مامانت چی میگه

- عجله نکن شاشا خانوم فضول الان به همه میگن شمام میشنوی

اخ این دختره ی نحس دوباره حرف زد 

–بروبابا.و به همون نشونه دستمو تکون دادم.

وقتی همه جمع شدن عمو کوشان(پدر ادرین )همه رو به سکوت دعوت کرد .

- خوب مهمونای عزیز شما همه فکر میکنید که دلیل گرفتن این مهمونی فقط تموم شدن درس ادرین و 

ورودش به دانشگاه بوداما باید بگم دلیل دیگه ای هم داشت یه خبر که شاید خیلی هارو تو شوک ببره 

اما خوب دیگه دیر یا زود این خبر به گوشتون میرسید میخوام همینجا نامزدی – و همزمان دستای 

ادرین منو و دستای اون ترانه ی نجسو گرفت- برادر زاده ی عزیزم ترانه و پسر یکی یه دونم ادرین رو 

اعلام کنم- و دستاشونو تو دست هم گذاشت و اونجا بود که با تمام وجود شکستم رو احساس کردم 

خیلی بد شکستم داغون شدم عزیزم عشقم از دستم رفت بالاخره ترسام به حقیقت پیوست بین جمع 

هلهله شد همه تبریک میگفتن و ترانه و ادرین خوشحال در کنار هم و دست تو دست هم ایستاده بودن . 

خدایا یعنی تموم شد عشقم مال یکی دیگه شد کسی که دوسش داشتم تکیه گاه کس دیگه ای شد این 

حقیقت داشت؟ . تا اخر مهمونی تو خودم بودم اصلا دیگه به صورت ادری نگاه نکردم اون دیگه مال 

من نبود اما... پس من چی من عاشقش بودم دوسش داشتم ... اخرای شب وقتی داشتم خداحافظی 

میکردم به ادرین که رسیدم - تمام قدرتم رو جمع کردم تا اجازه ندم اشکام بریزه بغلش کردم

-تبری... تبریک میگم داداشی ایشالله خوش... خوشبخت شین . وای تو داری چی میگی شانو داری واسه 

عشقت ارزوی خوشبختی میکنی واسش بجنگ شانو باید بجنگی- نه اون دیگه مال من نیست و 

فکرای مزاحمم رو بیرون ریختم به خونه که رسیدم مامان بابا خواب بودن بهتر اصلا حوصله هیچکس 

رو نداشتم اگه میپرسدن مهمونی چطور بود چی میگفتم میگفتم خودم با دستای خودم عشقم و به ترانه 

دادم واسش ارزوی خوشبختی کردم نه دیگه توان نداشتم به اندازه ی کافی خورد شده بودم نباید میزاشتم کسی بفهمه اره اینطوری بهتر بود .

روزها به سختی میگذشتن همش تو خودم بودم هروقت مامان بابا میپرسیدن که چمه یه دفعه اتیشی میشدم اره یادمه بابا یه بار پرسید 

-چته شانو چرا تو خودتی

یه دفعه گر گرفتم خیلی کم طاقت شده بودم 

– هیچی پدر من بابا دست از سرم بر دارین من چیزیم نیست ولم کنین و به سرعت به اتاقم برگشتم 

می دونستم با این کارا هم اونارو و هم دوستامو میرنجونم اخه دوستامم اصلا جرآت نداشتن زنگ بزنن 

هر وقت زنگ میزدن با دادگوشی رو روشون قطع میکردم یه ماه گذشته بود دیگه نزدیک جواب 

کنکور بود حدودای 5 مرداد بود که گوشیه خونه زنگ زد بر که داشتم صدای خاله گلی( مادر ادرین) تو گوشم پیچید 

– الو بفرمایید 

– اه الو سلام دختر گلم خوبی منم مامان ادرین

- میدونم خاله ممنون من خوبم شما چطورین. خواستم بپرسم ادری چطوره ولی پشیمون شدم 

– منم خوبم مامانت خونس 

– نه خاله رفته با بابا بازار چطور کاری داشتین؟

- اره گلم بگو بهش پس فردا عقد کنون ادرین و ترانست اگه وقت داره حتما بیاد 

گر گرفتم داغ کردم عقد کنون یعنی...

- باش... باشه خاله حتما کاری... کاری ندارین

- تو حالت خوبه دختر

- اره خاله فعلا خداحافظ – و فوری قطع کردم همونجا کنار میز تلفن رو زمین افتادم و تو خودم مچاله شدم

و یه اه کافی بود تا اشکام راه خودشونو پیدا کنن – نه خدا... نه چرا اخه مگه من چه گناهی دارم 

خدایا مردمو ازم نگیر نه ...- اینارو با داد همراه با گریه میگفتم – نه...

یه دفعه در خونه با سرعت باز شد و مادرم همراه بابا دویدن داخل خونه- مادر زود طرفم اومد 

بغلم کرد – چیشده شاشا چرا داد میزنی ببینم عزیز دردونم گریه کرده منو نگاه کن 

سرمو بلند کردم بغل مادرم جای راحتی بود خودمو بهش فشردم و دوباره و با صدای بلند تری شروع به گریه کردم

-چته نازم چته دخترکم بیا تا ببرمت بالا یکم دراز بکش حالت بهتر شه 

وقتی رو تخت دراز کشیدم خاطره ها یکی یکی جلو چشمم مسابقه دو گذاشتن مادرم داشت میرفت بیرون 

– مامان- روکرد بهم 

–جانم عزیزم 

یکم تو چشماش نگاه کردم

- مادر... مامان ادری زنگ زد گفت... پس فردا... پس...- 

اب دهنمو قورت دادم و سعی کردم به خودم مسلط شم

- پس فردا عقد کنون ادری با ترانه دختر عموشه اگه تونستین برین

- اخی پس بالاخره رازی شد 

–چ...چی کی رازی شد- نگاهم کرد 

- خالت دیگه رازی نمیشد می گفت هنوز این دوتا بچن زوده واسه ازدواج-

اتیش گرفتم- چی پس شما خبر داشتین و به من چیزی نگفتین

مادرم خیلی تعجب کرد از کارم پشیمون شدم نباید سرش داد میزدم

- ببخشید مامان اخه خیلی ناراحت شدم که بهم چیزی نگفتین- بعد از کمی حرف مادرم رفت بیرون و من موندمو یک عالمه غم کنترل ضبط توی اتاق رو برداشتم و روشنش کردم همون لحظه صدا ی مرتضی پاشایی تو گوشم پیچید

یکی هست تو قلبم که هرشب واسه اون مینویسم و اون خوابه

نمیخوام بدونه واسه اونه که قلب من این همه بی تابه

یه کاغذ یه خودکار دوباره شده همدم این دله دیوونه

یه نامه که خیسه پر از اشک و کسی بازم اونو نمیخونه

یه روزی همینجا توی اتاقم یه دفعه گفت که داره میره

چیزی نگفتم اخه نخواستم دلشو غصه بگیره

گریه می کردم درو که میبست میدونستم که میمیرم

اون عزیزم بود نمی تونستم جلوی راهشو بگیرم

میترسرم یه روزی برسه که اونو نبینم بمیرم تنها

خدایا کمک کن نمیخوام بدونه دارم جون میکنم اینجا

سکوت اتاقو داره میشکنه تیک تاک ساعت رو دیوار

دوباره نمیخوام بشه باور من که دیگه نمیاد انگار

یه روز همینجا توی اتاقم یه دفعه گفت داره میره

چیزی نگفتم اخه نخواستم دلشو غصه بگیره

گریه میکردم درو که میبست میدونستم که میمیرم

اون عزیزم بود نمیتونستم جلوی راهشو بگیرم

یکی هست تو قلبم که هر شب واسه اون مینویسمو اون خوابه 

نمیخوام بدونه واسه اونه که قلب من این همه بی تابه

یه کاغذ یه خودکار دوباره شده همدم این دله دیوونه 

یه نامه که خیسه پر از اشک و کسی بازم اونو نمیخونه 

مرتضی پاشا یی(یکی هست)

دیگه از اتاق بیرون نرفتم کامل ضعیف شده بودم دل ضعفه داشتم اما حوصله نداشتم برم پایین 

انگار با خودم لج کرده بودم چند باری مامان صدام کرد اما پیچوندم تاصبح صد بار اهنگ 

مرتضی پاشایی رو گوش دادم اشک ریختم اما افسوس دیگه کاری ازم بر نمی اومد و اشکام 

فایده ای نداشت صبح با صدای داد مامانم که از پشت در با صدای پر از ترس صدام میزد از 

خواب یک ساعتم بیدار شدم اخه یک ساعت بود که خوابم برده بود– جانم مامان- اینو باصدای 

گرفته ای گفتم 

- بلند شو برو جواب کنکورو بگیر اومده جواب

شانو تو که منو نصف جون کردی دختر چرا هر چی صدا زدم جواب ندادی 

بدون توجه به این که قیافم چطوریه رفتم درو باز کردم

مادرم مات موند روم دستمو جلوش تکون دادم مامان مامان چته مامان 

– وای شاشای من چه بلایی سرش اومده دختر این چه سرو وضعیه اخه وای خدا- برگشتم یه نگاه به ایینه انداختم 

مامانم راست میگفت چشمام زیرش پف کرده بود و قرمز شده بود اثار اشک هنوز رو صورتم 

بود از مامان خجالت کشیدم

- مامان شما برین پایین من الان حاضر میشم

بعد از یکم قربون صدقه رفتن های مادرانه رفت بیرون نباید روحیمو میباختم یه مانتوی سبز که دکمه های طلایی 

داشت همراه ساپورتای طلایی جذبم همراه روسری سبزو طلاییم برداشتم تنم و سرم کردم 

کفشای تخت سبزمم همونجا پام کردم چون اول بار بود پام میکردم تمیز بودن ارایش طلایی 

ملایم هم کردم و رفتم پایین با این که تیپم مثل همیشه شیک نبود اما معمولی بود کولهی طلایی 

اسپرتمو برداشتم و بعد از خداحافظی از مامان بدون خوردن صبحانه با وجود اخم و تخمای مامان 

همرا ه ماشین خوشکلم یعنی سانتافه ی ناناسم زدم بیرون و به سمت دکه ی روزنامه ها رفتم 

وقتی تو روزنامه اسممو واسه قبولی پزشکی تو شیراز دیدم کپ کردم خدایا قبول شده بودم 

برای اولین بار تو این یک ماه به بچه ها زنگ زدم و چیزی که خوشحالم کرد این بود که اونام 

قبول شده بود درست تو شیراز و پزشکی ولی با بیاد اوردن این که فردا عقد کنون ترانه 

وادرینه تمام خوشی هام نقش بر اب شد خبر و به مامان بابا که دادم خیلی خوشحال شدن اما تمام خوشحالیه من دود شده بود .

...

میدونین نشستن تو مراسم عقد عشقت چه حسی داره این که تمام وجودت نسیب کس دیگه ای شه 

این که تمام دنیات رو یکی خراب کنه رو سرت و بهت بفهمونه که این عشق از اولم مال تو نبود 

این که عشقت عاشقیکی دیگه باشه و همون عشقیو که تو نسبت به اون داری اون نسبت به یکی دیگه داشته باشه

من دقیقا به ترانه همین حسو داشتم وقتی تو لباس عروسی دیدمش انگار لباس عذا هم تن من رفت عشقم داشت تنهام میذاشت(تقصیر خودت بود شانو چرا بهش نگفتی چرا ازش نخواستی که کنارت بمونه اصن چرا احساستو پنهون کرد- نمی دونم فکر میکردم که اون قبول نمیکنه و این عشق یه طرفست مهسا دارم صدای شکستن قلبمو حس میکنم- میدونم شاشا خیلی خوب این حسو درک میکنم اما نگران نباش همه چیز به سرنوشت بستگی داره- اره راست میگی درسته ) همون لحظه با صدای بله گفتن ترانه و بعدش ادرین گرمیه یه قطر اشکو رو گونه هام حس کردم 

دستی تا خواستم اشکمو پاک کنم پاکش کرد نگاه کردم ماریسا بود اونم دعوت بود به ترانه یه جورایی می رسید با اشک و بغض نگاش کردم دستمو گرفت و بردم تو حیاط

ماریسا- شاشا خوبی

همین یک کلمه کافی بود تا بغضم راه خودشو پیدا کنه خودمو تو بغل ماری انداختم و شروع به گریه کرد م

- چرا ماری چرا چرا من خدا این رسمش نیست عشقتو تو لباس عروسی ببینی اما دم نزنی نه خدایا من تحمل ندارم اون مال من بود چر ا ازم گرفتیش اون تکیه گاه من بود چرا تکیه گاهمو از پیشم بردی به همین راحتی عشقم مال ترانه شد یعنی سهم من از این 8 سال عشق هیچ بود هــــ خدایا دارم به عدالتت شک میکنم خدایا دارم تاوان کدوم گناهو پس میدم یعنی حق ندارم اینو بدونم اول شالیز بعدم ادرین چرا خدا. 

دست خودم نبود داشتم به بازوی ماریسا چنگ می انداختم ولی اون چیزی نمیگفت

-اروم عزیز دلم اروم بسته دیگه خودتو زجر نده اون دیگه مال کسی دیگه ای شده این درست شدنی نیست بفهم شانو می دونم تلخه عزیزم می دونم داری چی میکشی اما ایا می تونی بهش بگی وعشقتو صابت کنی؟ اگه تو خودت این توانو می بینی بسم الله برو جلو اما اگه این توانو نداری دیگه چاره ای نیست شانو اون عاشق ترانست وگرنه با این ازدواج مخالفت میکرد اون تو رو دوس نداره اینو بفهم این عشق یک طرفرو دور بریز تموم شد ادرینم بله رو گفت اونا دیگه زن و شوهرن و از دستت کاری بر نمی اد سعی کن با خودت کنار بیای.

دوباره با صدا پقی زدم زیر گریه شاید حرفای ماری واسم تلخ بود ولی باید می فهمیدم این حقیقته یه حقیقته تلخ که تلخیش داره زندگیمو نابود میکنه اون روز گذشت و ادرینم عشثقم تکیه گاههم با اون خورد و خمیر شد 

من سرد شدم خیلی سرد تر از یخ دیگه با هیچکس صحبت نمیکردم لال شده بودم کسی از درونم خبر نداشت اما این سکوت به نفعم بود اینو خوب می دونستم چون از طرفی با باز شدن این روزه اطرافیانم می رنجیدند و هم این که با این سکوت داشتم با خودم کنار می اومدم درست یادمه حدودای 2 شهریور بود که تصمیم گرفتم برم و یکم قدم بزنم و برای اولین بار تو این 10 روز از اتاق زدم بیرون اره امروز دهمین روز بود که عشقم رفته بود(مهسا:بسته دیگه اون دیگه عشقت نیست بفهم .من- به خدا سخت چطور بفهمم ها؟ لطفا تو دیگه شروع نکن) 

رفتم پارک همیشگی و رو یه نیمکت نشستم و فکر کردم خدایا دیگه خسته بودم 10 روز بود که فقط فکر میکردم احساس میکردم حرف زدن یادم رفته ماریسا به بابا اینا گفته بود که حال مسائدی ندارم و زیاد بهم گیر ندن و خدارو بخاطر این قضیه شکر میکردم 

اصلا غذا نمیخوردم کم خیلی کم اونم فقط واسه زنده بودن درواقع میلم نمیکشید 

حدودای 5 بود که برگشتم خونه کلید با خودم نیاورده بودم واسه همین زنگ زدم سر گیجه ی عجیبی داشتم حالم خیلی بد بود می دونستم که ضعف کردم اما خوب اهمیت نمی دادم سرم دوباره گیج رفت و دستمو به دیوار دم در گرفتم تا از افتادن جلوگیری کنم در باز شد و رفتم تو حیاط بزرگمون به درورودی که رسیدم مامان منتظرم بود دیگه داشتم می افتادم که به مامان رسیدم و تنها چیزی که یادم میاد افتادنم و صدای جیغ مامان بود 

...

با احساس سر در شدیدی بیدار شدم احساس میکردم چشمام اونقدر سنگینه که نمیتونم بازشون کنم با زحمت بازشون کردم و اول چیزی که به چشمم اومد محیط سفید رنگ بود و بعد همه چیز یادم اومد و حدس زدم که باید بیمارستا باشم 

یه دستم سرم وصل بود اما دست دیگه سنگین بود رومو که اینطرف کردم ماریسارو دیدم که سرش رو دستمه و خوابیده انگار خیلی خسته بود نمیخواستم بیدار شه واسه همین تکون نخوردم تا خود صبح خوابم نبرد همش به این فکر میکردم که چند وقته خوابیدم و اطرافم چه خبر شده و الان در چه حالیم

صبح دستمو تکون دادم تا ماریسا بیدار شه تا چشماشو واکرد با بهت بهم خیره شد و چشماش کمی بعد پر از اشک شد و به سرعت به سمت در رفت و بایه پرستار برگشت پرستار با خنده و چهره ای دلنشین جلو اومد و شروع به برسیه یه چیزایی کرد و در همون حال گفت

- سلام بر خانوم خوابالو خوبی عزیزم جاییت درد نمیکنه

تونستم دو کلوم حرف بزنم – چرا سرم... و تیری که سرم کشید نزاشت حرفمو ادامه بدمو و با جیغ گفتم- اخـ و چشمام پر از اشک شد و شروع کردم به گریه کردن 

ماریسا ساکت بود انگار هنوز تو شوک بود روبه پرستار گفت – من برم به خانوادش خبر بدم به هوش اومده

پرستار–باشه برو عزیزم

جرآت نداشتم سوالی بپرسم می ترسیدم سرم دوباره درد بگیره 

– پرستار رو کرد بهم و گفت: میدونم جرآت نداری حرف بزنی بزار من بگم شما الان 10 روزه که بیهوشی و تو بیمارستانی وقتی اوردنت بیمارستان سرت به دلیل ضربه خونریزی کرده بود و تو اتاق عمل کامل بیهوش شدی سوالات که برطرف شد نه

- سرمو با لبخند براش تکون دادم- مم..ممنون. و دستمو به سرم گرفتم نمی دونم کی خوابم برد فقط می دونم با صدای شیون کسی از خواب پریدم هنوز سر درد داشتم پس ترجیع دادم سکوت کنم سکوت... من بیست روز بود که روزه ی سکوت داشتم

- در باز شد و مامان بایه حالت زار دوید داخل اتاق اومد بالا سرم وای مادرم چه پیر شده بود چرا اینقدر عوض شده بود یعنی تو این 10 روز این بلا سرش اومده بود اومد بغلم کنه که تا دستش بهم زده شد دادم رفت هوا و گفتم – اخـ. زود ازم فاصله گرفت 

گفت :وای دخترم چی شد

بابا گفت:خانوم اون الان درد داره شمام یکم ملاحظه کن

مامان به نشانه ی قهر سرش و اونطرف کرد واسه این که ناراحت نشه به زحمت دستشو گرفتم و هرجور بود یه لبخند رولبم نشوندم وبا وجود درد سرم گفتم 

-ماما...مامان من... خوبم قهر... قهر نکنین ...دیگه

بعد از اون بقیه هم اعم از بابا کارینا مانیا و ماریسا و بعد خواهرم و اخرین نفر کسی که بخاطرش این بلا سرم اومده بود داخل شدن مامان با ناراحتی باهام حرف میزد اما من نمی تونستم حرف بزنم همون دو کلومم بخاطر دلخوشیش بود

دو روز میگذشت و من هنوز تو بیمارستان بودم اون روز دوباره ماریسا پیشم مونده بود دیگه می تونستم حرف بزنم چون کم و بیش سردردم خوب شده بود 

وقتی همه رفتن و فقط ماری موند خدارو شکر کردم که می تونم سوالای تلنبار تو ذهنمو ازش بپرسم داخل که شد ازش خواستم کنارم بشینه دستشو گرفتم و گفتم

- ماری چرا سرد شدی چرا باهام حرف نمیزنی چته ها

یکم نگاهم کرد غمو تو نگاش دیدم- الان باید بپرسی بعد دو روز اصن می دونی چی بر من گذشته شانو اصن تو باغی د به خدا نیستی اخه این چه کاری بود کردی می خواستی مثلا چیرو صابت کنی این که ضعیفی اره میخواستی ضعفتو نشون بدی اما شانو اینطور نبود دوست من این نبود دوست من همونی بود که بعد از مرگ شالیز دووم اورد رازی رو تو خودش نگه داشت که کم کم داشت وجودشو می خورد تا فقط چی این که دوستاشوحفظ کنه اما شانو این که الان اینجاست کاری کرد که نتنها دوستاش بلکه خونوادش نابود شدن اصن تو باغ بودی تو این10 روز که ممکن بود ابدی شه چی بر خونوادت گذشت نه به خدا اصن نفهمیدی اون بی شعور ارزششو داشت اون که حتی تو این 10 روز یه سرم بهت نزد بعد که شنید به هوش اومدی اومد ملاقاتت دلم پره ازت شانو خیلی پره دیگه دارم می ترکم ترکیدن می فهمی چی فک کردی ما راحت از مرگ شالیز نگذشتیم کم بخاطر رفتنش تاوون پس دادیم حالا تو هم میخواستی بری به همین راحتی واقعا واست متاسفم

دلش پر بود راست میگفت اشکام راه خودشونو پیدا کردن

- ببین هر چی تا الان گذشته گذشته من کاری به اون موقع ندارم بسته دیگه حرصتو که سرم خالی کردی دلتم که خالی شد من کاری با اینا ندارم هر چی بگی حقمه اما فقط یه سوال الان... الان... الان ادری... ادری کجاست

یه دفعه ماری با داد گفت- بسته دیگه خستم کردی اون پیش زنشه داره خوش میگذرونه بسته دیگه نمیخوام اسمشو بشنوم بسته میفهمی . که باعث شد چشمامو ببندم

همزمان یه قطره اشک سمج از گوشه ی چشمم ریوبخت رو گونه هام سرم دوباره درد گرفته بود ماریسا خیلی اروم دستمو گرفت اما من پسش زدم ازش ناراحت بودم اون حق نداشت سر من داد بزنه

-ولم کن. و دستمو پس کشیدم

ماریسا- شاشا ببخشی... جلدی پریدم تو حرفش و با داد گفتم

-برو بیرون تورو خدا برو بیرون خستم خسته ماری. دیگه داشتم ناله میکردم- به خدا خستم فکر کردی من واسم اسونه اسمشو ببرم اسم کسی که دیگه مال من نیست . نه به خدا سخته ماریسا دارم دیوونه میشم کسی که تا 1 ماه پیش سهم من بود الان دیگه ازش هیچ حقی ندارم به خدا دیگه خستم ماری 8 ساله تموم زبون به دهن گرفتم و بهش نگفتم تا نکنه ازم برنجه و ترکم کنه اما الان خیلی راحت از دستم رفته بدون این که خودم مقصر باشم سختمه . بغلم کرد هرچی خواستم پسش بزنم نشد اخرش اروم گرفتم الان سرم رو سینش بود و هق هق میکردم 

چند باری پرستا از ماری خواست که از اتاق بره بیرون و منو ناراحت نکنه اما من بهش گفتم که بزاره باشه 

سکوت بدی بود هرکی داشت برای خودش فکر میکرد 

- ماری

- جانم

- ماری چرا پرستار روز اول گفت که سرم به جایی خورده و خونریزی کرده

ماری یکم فکر کرد و بعد گفت:

بزار از اول واست بگم 10 روزی که تو ضعیف شده بودی و غذا نمیخوردی و افسرده بودی مامانت خیلی نگرانت بود حتی چند باری ما رو منظورم منو کاریناو مانیا رو صدا کرد خونه تا باهات صحبت کنیم حتی یه بار اومدیم اتاقت اما انگار تو تو دنیای خودت بودی اصن نفهمیدی ما اومدیم 10 ر وز پیش تو خونعه نشسته بودم و داشتم تو یاهو با کاری(کارینا) چت می کردم که مامانت زنگ زد و گفت که بیمارستانی و قطع کرد منم که ترسیدم فوری به کارینا گفتم و راه افتادم سمت بیمارستانی که مامانت گفت وقتی رسیدم... - بغض کرده بود انگار حرف زدن واسش سخت بود وای من چه کرده بودم- وقتی رسیدم تو تو اتاق عمل بودی از مادرت پرسیدم گفت که واسه اولین بار تو این ده روز رفتی پارک وقتی برگشتی تو بغل مامانت کنار در بیهوش شده اما مامانت نتونسته بگیرتت و سرت خورده به پله ی حیاط و خون اومده اوردنت بیمارستان و رفتی اتاق عمل ... تا مادرت حرفش تموم شد دکتر از اتاق عمل بیرون اومد و اعلام کرد که تو تو اتاق عمل کامل هوشیاریتو از دست دادی و تقریبا تو کمای نسبی ای و دیگه بعدش که خودت می دونی 

-اما من اون قسمت پارکو اصن یادم نمیاد تا عروسیه ادری یادم میاد و ده روز بعدش

- چی داری میگی شاشا مگه ممکنه

- اره به خدا اصن یادم نیست

فردای همون روز مرخص شدم البته با کلی توصیه توسط جناب دکتر ماری بعد از این که من گفتم یادم نمیاد رفت پیش دکتر اما هر چی اصرار میکردم نمیگفت که چرا اینطوری شدم انگار مامان بابام می دونستن چون زیادی هول و افسرده بودن و این خیلی منو متعجب می کرد و می ترسوند 

دیگه داشتیم به دانشگاه ها نزدیک می شدیم و من هر روز بیشتر در خودم فرو می رفتم با این که اون بلا سرم اومده بود اما اصلا دست خودم نبود 

این وسط یه فکری به کلم افتاده بود که همش وسوسم میکرد حدود 10 روز به اول مهر مونده بود یه روز که بابا بخاطر خستگی نرفته بود سر کار رو موقعیت خوبی دونستم تا باهاش صحبت کنم

- بابا جون

- جانم دخترکم

- بابایی یه لحظه به من نگاه کنین

روشو طرفم کرد- شما امر بفرما خانوم

- بابایی اجازه ی یه درخواست رو ازتون دارم 

- البته عزیزم شما اجازه ی هزار تاشم داری 

- ممنون بابا من فقط یک درخواست دارم و همین یکی برام کافیه 

- بفرما بابا - بابا اول یه سوال چرا اصن ازم دلیل مریضیم رو نپرسیدین چرا اصن کنجکاوی نکردین 

بابا یکم نیگام کرد و بعد گفت: خوب تو وضعیتی نبودی که این کارو کنیم اما میدونم حتما چیز مهمی بوده که دردونه خاندان فرهادی رو گوشه گیر کرده دیگه 

باید میگفتم این تنها راهی بود که پدر راضی میشد بفرستتم اون ور اب اره این تنها راه بود 

– دختر بابا تو فکری چیشد سوال پرسیدم ها 

-بله؟ 

- میگم چرا این سوال رو ازم پرسیدی هول شده بودم داشتم بعد از 8 سال این رازو فاش میکردم طبیعی بود 

–ام ...بابا ... خوب میدونی میخوام بعضی چیزارو بهتون بگم که... دلیلی میشه واسه درخواستم بابا... ام ... من عاشق شدم . 

بابا با گنگی نیگام می کرد 

– یعنی چی شانو خوب این که خوبه یکم واضح حرف بزن. 

 نفس عمیقی کشیدم و شروع کردم 

– بابا درست 8 سال پیش وقتی که تو اوج بچگی سر می کردم یکی با این که خودشم هم سنم بود و به تکیه گاه نیاز داشت تکیه گاهم بود یکی پشتم بود کسی که درست مثل یه برادر باهام بود و درکنار بزرگ شد همش داداش صداش میکردم و اونو متعلق به خودم میدونستم وقتی 10 سالم شد فهمیدم دیگه به عنوان یه تکیه گاه نمی خوامش وابستگی من به اون و حس مالکیتم تو اوج جوونی بهم میگفت که اون رو نباید مثل یه برادر بخوام خوب درک میکردم که اون برای من بیشتر از یه برادر ارزش داشت اون موقع ها میگفتم که نه بابا حسای ضد و نقیض جوونی یه چیزه میگذره اما نرفت تموم که نشد هیچ بیشتر شد دیگه حتی چشم دیدنشو با کسی دیگه نداشتم وقتی شالیز بهترین دوستم مرد اون همدمم بود کسی بود که گریه هام رو رو شونه هاش خالی میکردم 4 ساله تموم به دردو دل هام گوش داد اما نمیدونست با این کارش بیشتر بهش وابسته میشم بعد از مرگ شالیز منم شکستم شالیز عزیز ترین دوستم مخصوصا این که تو اواخر روزای زندگیش من زیاد کنارش بودم و همه چیزو میدونستم بگذریم اد...ادری عشق هشت سالم درسته تو اون روزای جگر سوز کمکم کرد تا سرپا واستم اما... اما باا بدتر منو شکست وقتی تو مراسم فارق تحصیلی شنیدم که با دختر عموش ازدواج میکنه اتیش گرفتم من جلوی خودمو هشت سال گرفتم که به ادری چیزی نگم که نفهمه اما حالا خیلی راحت ترانه ازم گرفتش از اون روز به بعد دیگه باهاش حرف نزدم خوب اونم حق داشت عاشق بود عاشق دختر عموش منم عاشق بودم اما بابا برام سخت بود این فهمیدن این که چون خودمو این حسو داشتم خوب درک میکردم که اونم همینطور ولی نه نسبت به من نسبت به ترانه کسی که زندگیمو از هم پاشوند. 

اشکام راه خودشونو پیدا کردن یکی از پشت دستش رو شونه هام بود حتما مامان بود باید خواستمو مطرح میکردم 

وقتی به بابا نگاه کردم دیدم داره با خشم به پشت سرم نگا میکنه اهمیتی ندادم 

- بگذریم بابا فقط اینارو گفتم تا بدونین دخترتون الکی هیچ وقت مریض نمیشه این عشقه که همه کار میکنه بابا حالا خواستم... من میخوا...میخوام برم خارج . 

همین یک کلمه کافی بود تا بابا گر بگیره بلند شد از جاش و رفت روبه روی پنجره 

- من نمیتونم این کارو کنم شانو 

- اما... 

- اما نداره تو انتظار داری من پاره ی تنمو بفرستم یه جای غریب اونم بدون هیچ سرپناهی 

- بابا صبر کنین من نمیتونم اینجا بمونم اینو بفهمین من شکست خوردم نمیتونم تو این شهر بمونم من باید این کارو زمان شالیز میکردم بابا من یه ادمه ضعیف نیستم اما قبول کنین اون دختر قویه توی ذهن شمام نیستم منم تا حدی توان دارم بابا بهترین دوستم رفت و منو تنها گذاشت و بعد از اون به امید تکیه گاهم زنده بودم اما حالا اونم داره میره و من دلیلی برای موندن ندارم ی

کم نگاهم کردبا بغض و دلشوره و غمی که هیچوقت تو چهرش ندیدم هیچوقت حتی وقتی که برادرش مرد حتی اون زمان هم ندیدم

خواستم حرفی بزنم که نذاشت 

- شرط داره 

مات شدم چه شرطی وای خدایا خواهش میکنم اجازه بده برم خدایا کاری کن که بابا اجازه بده خدایا جون خودت قسم با لکنت گفتم:چ...چه شرطی 

-اینکه ... اینکه

- اینکه تا 4 سال نمیخوام ازت خبری باشه اصلا 

باورم نمیشد این شرط بابابود... یعنی باید قطع رابطه میکردم باهمه... 

- چرابابا این چه شرطیه؟

- بعدا خودت میفهمی من تا این شرط رو قبول نکنی نمیزارم از ایران خارج شی

- اما...

- اما بی اما این شرط منه قبولش داری یا نه

با بهت بهش نگاه کردمو با تردیدی که هیچوقت از خودم سراغ نداشتم گفتم

- با... باشه قبول

و اونوقت بود که به چیزی که گفتم فکر کردم خواستم چیزی بگم که بابا گفت:

- تازه قبول کردی و راه برگشتی نیست من همین امروز اقدام میکنم واسه خونه و این چیزا توهم برو مدارکتو اینترنتی بفرست واسه دانشگاه مورد نظرت تا ببینی قبولت میکنن یا نه

و بلند شدو به طرف اتاق مشترک خودشو مامانم رفتو منو تو گیجی رها کرد

-خواهریه من ... و همین کلمه کافی بود تا بشناسم اونیو که تمام مدت دستش رو شونم بود این مامانم نبود ادری بود یعنی همه ی حرفامو شنید پس چرا چیزی نگفت یعنی اینقدر این اشکا واسش بی ارزش بود 

برنگشتم طرفش حتی نمیخواستم ببینمش دیگه واسم ارزشی نداشت همونطور که من واسش بی ارزش بودم هدفم از تعریف کردن واسه بابا فقط دفنش بود اره من شانو بودم من به قدرت مشهور بودم تو فامیل پس این عشقو خورد میکردم شیشه های شکسته ی قلبموجلوی پام میرختم و از روشون رد می شدم حتی اگه پام زخمی میشد درسته گذشتن از هرچیزی اسیب های خودشو داشت و من این اسیب هارو میگذروندم اره من به خودم برمیگشتم به خودم شانو فرهادی...

حدودای اول مهر بود که برگه پذیرشم تو دانشگاه... برگشت و قبول شدم کارای ویزامم که دانشگاه خودش انجام داده بود و امروز من بلیطم تو دستم بود و 1 هفته دیگه شنبه ساعت 3 صبح به مقصد لندن پرواز داشتم 

وقتی بابا بلیطو طرفم گر فت اشک تو چشمام جمع شد برای یک لحظه از کارم پشیمون شدم اما نه این پشیمونی برام سودی نداشتم من به خودم قول داده بودم و شانو هیچوقت قولش رو نمیشکست وگرنه خودشم خورد میشد بعد از تشکر از بابا به طرف اتاقم رفتم 

حدود 2 ماه بود که با دوستام حرف نزده بودم و از تصمیمم بهشون چیزی نگفته بودم باید امروز میدیدمشون و بهشون خبر می دادم می دونستم ناراحت میشن اما خوب اگه از اول میگفتم مانع کارم میشدن و یا همراهم میومدن اما من میخواستم شانو رو بدون دوستاش بسازم شانو چون با دوستاش بود اینقدر ضعیف بود اینقدر ضعیف شد و شکست من با دوستام همه چی بودم اما اعتقاد نداشتم که بدون اونا هیچم من میخواستم که باخودم خودم باشم نه با حضور کسی ...شاید با این کار دوستام رو دور می کردم اما من دیگه نمیخوام بخاطر کسی پا رو خواسته هام بزارم حتی اگه اونا دوستای 8 سالم باشن

رو تخت دراز کشیدم و گوشیم رو برداشتم به ماریسا زنگ زدم با اولین بو ق جواب داد 

- ا لو بفرمایید

- الوماری منم شانو

چند دقیقه مکث کرد دیگه از این ویز ویزی که وقتی پشت تلفن سکوت میکردی میومد خسته شدم 

- الو ماری چته چرا حرف نمیزنی پشت خطی اصن

- ا...الو... شانو اره پشت خطم خودتی ماری قربونت بره کوجایی اخه چرا سراغی ازما نمیگیری چرا 2 ماهه که گوشیت خاموشه

- اره منم شانو خوبی... یه مشکلی پیش اومده بود واسم

- ممنون توچی بهتر شدی چه مشکلی

- هیچی اره منم خوبم میگم ماری بیاین کافه باران با بچه ها دیگه زنگ زدن به اونا پای خودت من اصن حسشو ندارم باهاتون حرف دارم

با تردید گفت:

-حرف داری...

ولی بعد سعی کرد عادی باشه

ماریسا- باشه ساعت چند...

-ساعت 4 منتظرم الان که 10 صبه وقت زیاده میبینمتون کاری نداری

- نه به س... خداسعدی 

خدا سعدی کلمه همیشگیمون کلمه ای که شالیز همیشه به کارش میبرد شالیز... چه عجیب دیگه مرگش واسم عادی شده بود یادم باشه که برای اولین بار و اخرین بار سر خاکش برم باید این طلسمو بشکنم یه نیم ساعت تو اینترنت درباره ی لندن تحقیق کردم که مامان صدام کرد رفتم پایین تو اشپزخونه 

- جانم مامان...

- شاشا اومدی ببین یه مهمونی ترتیب دادم

چشام گرد شد

- واسه چی مامان

--د جمعه به مناسبت رفتنت به قول شما جوونا گود بای پارتی همه هم دعوتن 

خندم گرفت بابا مامانه ماهم از اونوراش می اومد

- اما مامان...

- یامان حرف نباشه گفتم بهت خبر بدم بری یه لباس بگیری میخوام اون شب مثل الماس بدرخشی فهمیدی 

یعنی رسما دهنم بسته شد به به مامان شمام... دیگه داشتم میترکیدم ولی خودمو نگه داشتم خیلی ضایع بود فک کنم قرمز شدم

- دخترم... ترکیدی عزیزم بخند بدجور قرمز شدی 

همین یک جمله کافی بود که پقی بزنم زیر خنده وسط خنده یه دفعه به سرفه افتادم ای خدا بازم اما 4 سال بود که دیگه نبود چطور...

مامان با اب طرفم اومد و با نگرانی اب رو بهم داد و خودشو پشتمو مالید بهتر نشدم بدترم شدم مامان که فهمید سرفه مال اسممه فوری یه اسپری از تو کمد اشپزخونه دراورد و جلو دهنم اورد با یه فشار دوباره زندگیمو بهم برگردوند.

صدای پر بغض مامان منو به خودم اورد 

- بهتری عزیز دل مامان 

و زیر لب طوری که من نشنوم که البته شنیدم گفت:

- لعنت به من لعنت

به روش نیاوردم و همونطور که میبوسیدمش از اشپزخونه بیرون اومدم اخه مامان وقتی ماه های اخر بارداریش بوده داشته میدوییده و با سارا بازی میکرده یه دفعه شکمش درد میگیره و میره بیمارستان این میشه که من هشت ماهه به دنیام میام و مشکل تنفسی پیدا میکنم به طرف اتاقم رفتم .

تا حدودای 3:30 همونطور الکی نشستم مگس پروندم و ساعت 3:30 بلند شدم و بعد از یه دوش دپش رفتم سر کمدم یه مانتوی سرمه ای که مدلش انگلیسی بود رو همراه ساپرتای مشکی و شال مشکیم برداشتم اسپرتای سرمه ای و سفیدم رو که تازه گرفته بودم با کوله سرمه ایم ست کرردم و نوبت به ارایش رسید یه رژلب صورتی مات با رژ گونه ای به همون رنگ زدم و با خط چشمی که چشمای مشکیمو از حالت سردشون در اورد ارایشمو پایان دادم

رفتم پایین ساعت 4:05 دقیقه بود وای دیر شد فوری سویچه ماشینموبرداشتم و همراه مبایلم داخل کولم گذاشتم و راه افتادم سمت پارکینگ بعد از در اومدن از پارکینگ با یک گاز کوچیک ماشین از جا کنده شد به طرف کافه روندم 

وقتی رسیدم بچه ها همه سر یه میز نشسته بودن زیاد به تیپ و قیا فشون توجه نکردم رفتم جلو بعد از سلام و روبوسی ای که حاکی از دلتنگیه این دوماه بود رو صندلی نشستم گارسون جلو اومد

- چی سفارش میدین خانوم 

- یه قهوه تلخ با کیک شکلاتی

- بله خانوم الان میاریم خدمتتون

گارسون که رفت روکرده به بچه ها باید چطور بهشون میگفتم من جرآت... یکی تو مغزم سرم داد زد تو میتونی باید بگی زود باش تو نباید هدفت یادت بره ...

- خوب بچه ها میخوام یه خبری بهتون بدم گرچه ناراحتتون میکنه اما خوب باید بگمش من... من دارم میرم

ماریسابا شک گفت: کجا ... کجا داری میری

خیلی عادی که حاکی از دادی بود که درونم سرم کشیده بود تا مسمم شم به تصمیمم گفتم

- خوب راستش من دارم واسه ادامه تحصیل میرم لندن

تا اینو گفتم ماریسا یه دفعه زد زیر خند اما بعد با چاشنی ای از اخم گفت :شوخی میکنی دیگه نه

با جدیتی که تا به حال تو خودم ندیده بودم گفتم:

- ببین ماری من ... دلیلی... برای شوخی کردن نمیبینم 

یه دفعه هر سه ماتشون برد لحن قاطعم کار خودشو کرده بود انگار داشتن قانع میشدن گارسون قهومو همراه کیک اورد منم مشغول خوردن شدم یه دفعه با صدای مانیا به طرفش برگشتم

- نه دیگه نشد اونوقت خودت تنهایی این تصمیمو گرفتی بانو شانو

- اره مگه کی باید برام تصمیم بگیره من خودم عهده دار خودمم 

و همونطور با چشمای سردم که بخاطر مشکی بودنشون برق میزدن زل زدم تو چشاش یه لحظه احساس کردم تکون خورد یه لرز خفیف انگار سردایی که تو قلب چشام بود رسوخ کرده بود تو مغز استخون اون اره حس کردم با این که حتی اون لرز هم واسم ناخوشایند بود ولی تحمل کردم مجبور بودم باید از خودم دورشون میکردم تا با گم کردن اونا خودمو پیدا کنم 

کارینا با لحنی که به وضوح ناراحتی توش اشکار بود گفت:

- هه پس خودت اره پس ما چی ایا ما یک صدم ارزش برگشت از تصمیمت رو نداریم

- ببین کارینا اولا شما خیلی بیشتر از جونم واسم ارزش دارین اما خوب گاهی اوقات انسان باید خیلی چیزهارو زیر پا بزار تا به هدفش برسه حتی ارزش هاشو پس لطفا دیگه حرفی از برگشت از تصمیمم نزنید فقط یک چیز دیگه این هفته جمعه شب مامان به قول خودش.

یه لبخند زدم

- به قول خودش برام گودبای پارتی گرفته خوشحال میشم باشین

یه نگاه به ساعتم انداختم

- اخ دیر شد باید برم سر خاک شالیز 

هر سه با تعجب و چشمایی از حدقه بیرون زده گفتن:

- کجـا

-سر خاک شالیز چرا تعجب میکنین من به احتمال زیاده 1 هفته دیگه که برم تا 10 یا 12 سال دیگه ایران نمیام میخوام برای اولین بار و اخرین بار سر خاکش برم اگه شماهم مایلین بیاین خوشحال میشه ببینتمون

همه بدون حرفی بلند شدن بعد حساب پول با حسابدار از کافه خارج شدیم و هر کدوم سوار ماشین خودمون شدیم من سانتافه ی مشکیم مانیا لکسوز سفیدش کارینا مزدای زرشکیش و ماریسا هم که تویتای نقره ای داشت تو راه واستادم تا یه دسته گل و کمی گلاب بخرم

وقتی به بهشت زهرا رسیدیم هر چهار تامون پیاده شدیم و با قدم هایی سست و نامطمئن به طرف جایی رفتیم که قبلا ادرسشو از برادر شالیز گرفته بودم هر لحظه نزدیکتر میشدیم و بچه ها قدماشون ارومتر اما من دیگه واسم عادی شده بود با این که تو قلبم بلبشویی به پا بود اما ظاهرمو مثل یه کوه نشون میدادم این یکی از ویژگی هام بود.

سر قبرش که رسیدیم کم کم اون ظاهر مقاوممو طوفان با خودش برد و با زانو رو قبر افتادم اونقدر مواجه شدن با واقعیت واسم سخت بود که شکستم انگار تو این 4 سال هنوزم یه امیدی واسه بودنش داشتم اما حالا با دیدن این سنگ اون امید هم خاموش شد 

توجهی به بقیه نداشتم فقط به قطعه سنگی نگاه می کردم که چهار سال تموم سقف خونه عزیزترین کسم بود شالیزم کسی که با یه تجربه ی خرکی نابود شد فقط واسه کسب یه تجربه مگه من نداشتم تجربشو پس چرا دیگه اون ... شروع کردم به حرف زدن باهاش - 

- شالیزم خوبی اونجا بی ماها خوش میگذره کجا رفتی گلم ها میبینی چقدر با این خداحافظیه سرسری ماها شکستیم قصدت همین بود نه شکستنمون ولی لازم بود؟ لازم بود که اینطوری له بشیم شالیز چطور دلت اومد 

اشکایی که اروم راه خودشونو پیدا کرده بودنو پاک کردم به بچه ها نگاه کردم داشتن زجه می زدن درست مثل این 4 سال

- دوستم بودی تو این 4 سال ببینی چی شدیم این بود رسم دوستی گلم این بود نه به خدا منی که همه ی عمرم کتابای دوستی رو مرور کردم تا نکنه تو یه برخورد با دوستام اشتباه کنم هیچوقت این قانونو ندیدیم این که بری و ... بی اون که خبر بدی از چیزی بی اینکه اصلا حرفی بزنی شالیزم خدا منو اون شب میکشت ای کاش یکم به معنیه اس ام است فکر می کردم شالیز گلم بیا منم ببر به خدا خستم شالیز میبینی منو از اون بالا که چه زجری میکشم میبینیم که یه دختر که همجنس خودم بود چطور زندگیمو ازم گرفت شالیز بهتر که نیستی تا شکستنمو تکه تکه شدنمو ببینی نیستی... دیگه هق هق امانم نداد و نمیدونم بغل کی شروع به گریه کردم 

با صدای مانیا که داشت با شالیز حرف میزد از اون بغل بیرون اومدم سرم رو بلند کردم ادرین بود اما نه دست و پامو گم کردم و نه ماتم برد فقط خیلی سرد نگاهش کردم و درهمون حال سعی کردم که تموم حسای بدمو به چشمام منتقل کردم نمیدونم چرا... و درهمون حال به حرفایی که مانیا باشالیز میزد گوش دادم و بازم بغض لعنتی سراغم اومد راسته که میگن حتی اگه سنگم باشی یه روزی و با یه چیز حتما نرم میشی من 2 ماه بود که سنگ بودم ولی حالا غم شالیز داشت نرمم میکرد اما نه زیاد 

مانیا: چطوری شالیزم خوبی اون پایین چطوره سردت که نمیشه بگو شالیز فقط یه بار با یه چیزی بهم اشاره کن به خدا خودم میام پیشت و گرمت میکنم

باصدایی گرفته بعد از 1 دقیقه ادامه داد -شالیز دیدی حرفای دوستات درست بود دیدی این تجربه چقدر تلخ بود همیشه سر به هواییت کار دستت میداد اما اینبار به قیمت جون خودت تموم شد عزیز دلم چرا گذاشتی شالی مگه مگه تو ادمی بودی که راحت گول کسی رو بخوره چرا رفتی خونه ی اون حرومزاده اصن خبر داری میدونی کجاست شالیز خبر داری که دیگه اصلا نیست حتی یه بار یه احوال از تو نپرسید این بود عشقت اره این بود...

و درهمون حال اشکاشو پاک کرد

مانیا:تعجب کردی نه... هه من همه ی قضیرو میدونم نه من هر 3 میدونیم شا...شالیز کجایی پس ببین چه بلایی سرمون اومده ببین تو که رفتی همه ماهم روحمون با تو اومد ببین شالیز شانو هم داره میره داره تنهامون میزاره اونم داره میره حالا دیگه ما چیکار کنیم این قرارمون نبود ما پیمان عبدی بستیم ولی حالا...

با لحنی که پوزخندی توش نهفته بود نگام کرد و گفت:

نتنها از اون پیمان چیزی نمونده تازه برعکس هم شده حتی دیگه واسه هم حکم دوستای معمولی رو هم نداریم همه داریم از هم جدا میشیم 

و به هق هق افتاد دلش پر بود درکش میکردم ولی بازم ادامه داد

مانیا:ببین خوشحالی نه از این که مارو اینجا میبینی ببخش شالیزم اما این اخرین باره ...دیگه اینجا مارو نمیبینی ما دلشو نداریم البته من ندارم من نمیتونم تورو بجز یه ادم زنده تصور کنم پس از من نخواه دیگه بیام و شالیز مردرو باور کنم ببخش عزیزم ببخش ...

و دیگه نتونست ادامه بده

کارینا بلندش کرد و به طرف ماشین بردش 

ماریسا سرش رو زانوهاش بود و نشسته بود رو زمین خاکی و هق هق میکرد ولی نمیخواستم برم کنارش من خیلی وقت بود با تموم سختیاش مرگشو باور کردم اونام باید زجرامو میکشیدن این تنها چیزی بود که حق خودم میدونستم حق چهارسال زندگیه زهر مارم رو...

شاید دوستام بودن و قدر تمام دنیا میپرستیدمشون اما باید این بت ها دیر یا زود میشکست اره من از اونا یه بت ساخته بودم همونطور که اونا از من و خودشون شاید خدا بهم قهر گرفته بود و ابن بلاهارو سرم اورد شاید همین وابستگی ماهارو به اینجا کشوند

چی میشد اگه ما باهم دوست نبودیم الان هرکس پی زندگیه خودش بودو کسی شالیز رو نمیشناخت تا 4 سال بخاطر مرگش زجر بکشه کسی شانو رو نمیشناخت تا بخاطر رفتنش خودشو سرزنش کنه و هیچوق دوستانی تکرار نشدنی نبودن تا بخاطر جمع ازهم پاشیدنشون دیگران رو به افسوس خوردن دعوت کنن

یک هفته از اون روز گذشته بود و من فردا صبح ساعت 3 پرواز داشتم البته مامان مهمونی رو تا 12 ادامه داد اخه میگفت دوس داره تا اخرین لحظه همه باهامون باشن یه حس غریب داشتم انگار یه جورایی برای بار هزارم احساس پشیمونی میکردم ساعت 1 بود و مهمونی تموم شده بود

برای اخرین بار وقتی از درخونه خارج شدم یه نگاه به خونمون و باغی که ارامگاه تموم خاطراتم بود انداختم خدا میدونست که چه حالی داشتم 

وقتی از زیر قران رد شدم و تک تک با فامیل روبوسی کردم داشتم خفه میشدم خیلی بغض داشتم اما نگهش داشتم به دوستام که رسیدم دیگه نتونستم خودمو نگه دارم و رو پاهام نشستم و شروع به هق هق کردم طوری که شونه هام میلرزید هر سه به طرفم اومدن و بغلم کردن و با تمام وجودم بوشونو تو ریه هام ریختم یه حسی بهم میگفت تا مدتی خیلی خیلی طولانی نمیبینمشون و انگار حسم درست بود...

مامان بابا و خواهرام اومده بودن فرودگاه دوستام نیومدن به گفته خودشون نمیتونستن بیان و کار داشتن اما خوب میفهمیدم که واسشون سخته اول از همه با خواهرام روبوسی کردم و کلی گریه کردم تو بغلشون و بعد نوبت به عزیز ترین افراد زندگیم رسید کسایی که تو این 20 سال تمام کسم بودن و عاشقشون بودم و موقعیتم رو مدیونشون میدونستم

- بابا

سرشو بلند کرد وبا چشمایی قرمز نگاشو دوخت بهم و گقت: - جان بابا داری میری بابا دیگه بی ما نمیگی بابا بی دردونش دق مرگ میشه

دستشو گرفتم و بوسیدم 

- خدا نکنه بابا توروخدا از این حرفا نزین من بی شما دوتا هیچم 

همونطور که پیشونیمو میبوسید فوری روشو اونور کرد

- برو دختر بابا برو...

با گریه به طرف مامان رفتم و به اغوشه گرمش پناه بردم این اغوش با تمام سردیهام گرمم میکرد اغوش مادر مادری که تمام خودشو وقف من و خواهرام کرد بدون هیچ چشم داشتی 

گرمیه اشکاشو رو شونم حس کردم بیرون اومدم از اغوشش و اشکاشو پاک کردم

- نریز قربونت برم لیاقت این مرواریدارو ندارم به خدا ندارم مامان من دختر خوبی واست نبودم لیاقت الماسای گران بهاتو ندارم نریز اشکاتو 

- نمی تونم شانو چطور... چطور ازت دل بکنم چطور... از گوشت و خونم دل بکنم اونم واسه 10 سال 

گونه هاشو بوسیدم و بعد از کمی دیگه موندن تو اغوشه مست کنندش رفت طرف اخرین نفر کسی که بخاطرش داشتم این کارو میکردم فقط تونستم گونشو ببوسم و بدوم و دور بشم از اون جمع زجر اور دور خیلی دور 10 سال د.ور بشم برای 10 سال فاصله بگیرم از همه...

و به طرف سرنوشتم برم سرنوشتی که خدا با یه امتحان سخت میخواست منو بهش برسونه خیلی سخت خیلی...

...

با شنیدن صدای مهماندار که صدام میکرد گفت:خانوم خانوم بلند شین هواپیما نشسته رو زمین لندن خانوم

چشمامو باز کردم :

-اخیش خانوم رسیدیم هواپیما نشسته رو زمین

لبخندی زدم و تشکر کردم تا پامو از هواپیما پایین گذاشتم موقعیتمو درک نکردم یعنی این من بودم که تو یه کشور غریب بودم (شانو از کجا به کجا رسیدی دخترشانو این تویی که از همه چی به هیچی رسیدی ولی چرا مگه تو چه مشکلی داشتی

- نمیدونم 

وجدان– برای یه بارم شده جواب بده چرا

-نمیدونم نمیدونم دست از سرم بردار من اگه خودم در جواب این چراها چونی داشتم به اینجا نمیرسیدم پس ولم کن به حال خودم

-گاهی اوقات خیلی ها جوابی ندارن اما تلاش میکنن برای رسیدن به اون چون ها میدونی چرا چون این چون ها اگه بی جواب بمونه پایه های زندگیرو نابود میکنن پس تلاش کن شانو تلاش تو می تونی من مطمئنم)

گاهی اوقات تو وجود ادما یه مرز هایی هست که واسه خودشون خیلی با ارزشه اما با وجود این ارزش ها بازم از اون مرز ها میگذرن اون وقته که خودشون خودشونو مجازات میکنن من از این مرز ها گذشته بودم به همین دلیل بود که داشتم خودمو مجازات میکردم اره من شکسته بودمشون ...و برای بازگردوندنشون باید از خیلی چیزهام میگذشتم حتی خانوادم دوستام و مهم تر از همه زادگاهم

خیلی زود جا افتادم و تو خونه ای که بابا برام حاضر کرده بود مستقر شدم خونه تو یه برج 30 طبقه بود و من تو طبقه ی 29 میشستم همه چی خوب بود بجز خودم که هر روز دلتنگ تر میشدم حدود یک ماه بود که دانشگاهم میرفتم همونطور که بابا شرط گذاشته بود تماسی با هیچکدوم نداشتم حتی با خودش و مامان دوستام چندباری تماس گرفتن اما جواب ندادم تو این 1 ماه 1 سال از عمرم گذشت اما من قوی بودم باید خودم میساختم اره باید این دوری رو تحمل میکردم گاهی اوقات فکر میکردم ایا من مرزی رو تو خودم اصلا شکستم که اینطور خودمو تنبیه میکردم و خودم درجواب خودم چیزی میگفتم که سر جام میشوندم 

– تو دلبستی دلبستگی شکستن مرز احساساته 

و اونوقت بود که اروم میگرفم و چشم انتظار فردایی دیگه و سرنوشتم می موندم

مثل همیشه تو این 1 ماه ساعت رو ی عسلی باعث شد تا دوباره چشمم رو به غربت باز کنم رفتم و دست و صورتم رو شستم چای ساز رو روشن کردم و رفتم سر کمدم تا لباسای امروزمو انتخاب کنم 

یه تاب سفید با جین یخی برداشتم و با کیف لی یخی و کفشای اسپرته ادیداس سفیدم ستشون کردم یکم کرم پودر زدم با خط چشم تا کمی چشمام بازتر شه و یه برق لبم به عادت همیشگی رو لبام مالیدم و موهامم سفت بالا سرم بستم 

بعد از خوردن صبحانه به طرف در خونه حرکت کردم تازه یادم افتاد که سویچ و مبایلمو برنداشتم اونارو هم از رو عسلی کنار تختم تو اتاق برداشتم و صد تا فحش به این حواس جمعم دادم از خونه خارج شدم وقتی اون دختر با صدای عشوه ای تو اسانسور گفت:

Parking-(پارکینگ)

ازاسانسور پیاده شدم و به طرف بنز سفیدی که بابا هفته ی پیش برام فرستاده بود حرکت کردم از هیچی برام کم نزاشته بود اما حیف که اون شرط... حتی ماشینم بهم نگفت اوردن تا این که یکی اوردش دم در انگار از همینجا سفارش داده بود.

اهنگ خواننده ی مورد علاقم ADELE رو گذاشتم تو پلیر و راه افتادم سمت دانشگاه تو این یک ماه خیلی خوب یاد گرفته بودم مسیر دانشگاه رو دفعه ی اول که از اون زن ادرسش رو گرفتم حفظم شد

در دانشگاه مثل همیشه شلوغ بود ماشینم رو تو پارکینگ گذاشتم و و ازش پیاده شدم همه با همراهاشون بودن فقط من تنها بودم البته دوست پیدا کرده بودم اما چون زیاد رو زبان مسلط نبودم ترجیع می دادم خیلی باهاشون حرف نزنم تو این یک ماه یه دختر ایرانی میومد و بهم زبان رو یاد میداد کم کم داشتم بهتر می شدم و این جای شکرش باقی بود

اخرین استاد تو اخرین کلاس امروز اومد سر کلاس درحد این که استاد درس بده می فهمیدم و مشکلی نداشتم اما خوب یکی از چیز های اصلی برای پزشکی زبان بود و باید مسلط تر می شدم روش بعد از این که استاد گفت:

Do not bother guys- (خسته نباشید بچه ها)

راه افتادم سمت در که یکی از پشت خودشو بهم چسپوند یه دختر بلوند که خیلی ناز بود و از همون اول هم توجهم بهش جلب شد با زبون ایرانی و لهجه ی بامزه ای گفت

- سلام من ویکتوریا گیلبرت هست اما ویکی صدام کرد فک کنم شما ایرانی بود درسته

با چشمای از حدقه در اومده گفتم:

- بله عزیزم فکر نمی کردم که ایرانی باشی

کمی ریز خندید و گفت:

- بله همه همینو گفت اما من دورگه هست پاپا ایرانی بود مام هم انگلستانی

بازم با تعجب نگاش کردم وای این دختر هیچی تو چهرش به شرقی ها نمیخورد

- خوشبختم ویکی اما تو از کجا فهمیدی که من ایرانیم 

- خوب تو چهرت شرقی هست و اسمت هم که ایرانی بود این بود که فکر کردم خودت هم ایرانی بود

- وای دختر تو چه لهجه ی بامزه ای داری خوشبختم من شانو هستم شانو فرهادی اما یه سوال ؟

- می تونی پرسید

- فامیلیت که ایرانی نیست چطور پدرت ایرانیه

- خوب پاپا فامیل رو عوض کرد تا اینجا راحت بود در اصل من امیری بود

راه افتادیم سمت پارکینگ

- ماشین تو کدوم هست

به سمت بنزم اشاره کردم اونم به ماشین کناری که یه لامبرگینی قرمز بود اشاره کرد.

- اون هم ماشین منه خو شبخت شد از اشناییت 

- منم همینطور ویکی بلوند

با تعجب نگام کرد

- ویکی چی

خندم گرفت

- هیچی ویکی جان 

- میشه شمارتو داشت

- البته گلم چرانشه یادداشت کن

و شماره ی جدیدم رو بهش دادم سوار شدم و بعد از یه بوق که نشان از خداحافظی بود با سرعت به طرف خونه روندم تو راه همش به فکر اون دختر بلوند بودم

یه دختر با موهای فوق العاده روشن و چشمایی عسلی پوستی سفید که مثل مرمر بود بینی ای ریز و لب هایی باریک که خیلی به صورت گرد خوش فرمش میومد 

خدا چیزی از زیبای توش کم نزاشته بود و اخلاق خوبش این زیبایی هارو صد برابر نشون میداد بارها دیده بودم که با همه زود گرم می گیره و همیشه روحیه ی شادی تو کلاس داشت

وارد خونه شدم و چراغارو روشن کردم ساعت حدود 2 بعد از ظهر بود امروز 9 تا 2 کلاس داشتم فردا هم به همین منوال بود ولی دیگه پس فردا کلاسی نداشتم چون اخر هفته بود تا 2 شنبه کلاسی نداشتم پس شنبه و یک شنبم تعطیل بود میخواستم یکم بگردم 

خوب بزارین از خونم بگم یه خونه ی بزرگ که شامل دوتا اتاق بزرگ بود یه اشپزخونه و تو هر اتاقم یه سرویس بهداشتی بود و یه هال فوق بزرگ 

اشپزخونه ست قرمز و سفید بود و عاشق رنگش بودم اصن عاشق رنگ کل خونه بودم هالم ست کاربنی و ابی اسما نی بود یک دست مبل L به رنگ کاربنی و یه دست دیگه به رنگ سفید که یکیشون روبه روی ال ای دی بود و یکی دیگه کنار پنجره ی بزرگ تو هال بود یه دست کاناپه ی کاربنی و سفید هم یه گوشه چیده شده بود و میز و صندلی هم که قرمز و سفید بود تو اشپزخونه بود درکل هالش قشنگ بود اما یه چیزایی کم بود که بعدا میگرفتم رفتم داخل اتاقم یه اتاق 30 متری که کلا ست صورتی بود سفید هم یکم قاطیش بود سرویس توالتشم که مشکی و سفید بود اون یکی اتاقم که مال مطالعه بود و داشت خاک میخور ست قهوه ای و کرمی داشت درکل از کل خونه ارامش میبارید 

به طرف اشپزخونه رفتم و قهوه ساز رو روشن کردم الان دیگه چای برام مزه ای نداشت چای رو فقط صبح می خوردم

رفتم رو مبلای جلوتلویزیون لم دادم و TV رو روشن کردم برنامه ی خاصی نداشت یه فیلم رو از میان سی دی هام برداشتم گذاشاتم تو دستگاه و بعد از اوردن قهوم شروع کردم به نگاه کردن فیلم انچنان وحشت ناکی نبود هزاران بار دیده بودمش اما دوسش داشتم .

...

بعد از خارج شدن از دانشگاه خواستم طرف ماشینم برم که یکی چشمامو گرفت 

- ویکی تویی

- اهـ از کجا فهمید

- اولا از کجا فهمیدی نه فهمید باید یکم باهات کار کنم فارسی رو ها

- من فارسی رو دوس داشت مخصوصا اگه تو به من نشون داد

لبخندی زدم چطور این دختر تو یه روز خودشو تو دلم جا کرده بود نمی دونم

- تو چی داری دختر که من تو این یه روز اینقدر مجذوبت شدم

- من چی داشت امـ

یکم با حالت بامزه فکر کرد گفت:

- دوست خوبی مثل تو داشت حالا فهمید ها نه ...فهمیدی 

خندم گرفت چه بامزه بود این دختر

- ویکی تو چطور توجهت به من جلب شد 

- من چطور چی شد من زیاد فارسی نفهمید

نفهمید که پس کلماتو واسه خودم کنار هم چیدم و به انگلیسی گفتم

- I will draw your attention to how you(تو چطور توجهت به من جلب شد)

- اها الان فهمید من از قیافه ی تو خوشم امد

- باشه میگم من برم دیگه بهت اس ام اس میدم

- باشه من هم رفت Bye Honey

وارد خونه شدم وای تا نگاهم به خونه افتاد هر چی گردش اخر هفته بود یادم رفت اخ خدا من چطور این خونه رو تمیز کنم یه خونه ی صد متری وایــ چون حوصله نداشتم تمیزی رو گذاشتم واسه فردا و تا شب علاف کانال کانال رو گشتم

با صدای زنگ گوشیم از خواب پریدم نگاهی به صفحه انداختم ویکی بود

- Hi Vicky(سلام ویکی)

- Hi Shano How are you my love(سلام شانو خوبی؟ عشقم)

- Baby fine. How are you? Did you work? ( خوبم عزیزم توچطوری؟ کاری داشتی؟)

- Saw Mommy said to get our house today.( اره مامان گفت امروز بیای خونمون)

یه دفعه ای رفتم رو فارسی

- نه گلم زحمته باید خونرم تمیز کنم گند داره از سرو روش میباره

یکم معطل کرد وبعد گفت: 

- باشه پس منم اومد کمکت تا تنها نبود ادرس رو واسم Message کن

و بدون این که من جوابی بدم قطع کرد ای خدا این دختر چقدر شیطونه تو این دوروز عاشقش شدم بعد از این که ادرسو اس کردم 

واسش

شروع کردم به عملیات پاکسازی هنوز 20 دقیقه نگذشته بود که زنگ خونه به صدا در اومد در رو باز کردم چون مطمئن بودم خودشه پرید بغلم گونشو بوسیدم و خواستم از خودم جداش کردم ولی بدتر بهم چسبید

- بیا پایین دختر کشتی منو

گونمو بوسید و ازم جداشد

- I want to hug you( دوست دارم تو بغلت باشم)

Why?

- It's a mystery(اونش دیگه یه رازه)

- بیا بشین شیطون خانوم کم نمک بریز چای یا قهوه

- what شای یا گهوه؟ 

حالت متفکری به خودش گرفت

- اها شایـــ گفت؟ اره شای

- چای دختر نه شای

وقتی واسش چای اوردم و واسه خودم قهوه گفت:

- این شای بود ؟

- Yes چای هست

یکم باهم خندیدیم و بعد شروع کردیم به گردگیری خونه یه دفعه ویکتوریا داد زد 

- Oh no It's a Beetl(وای نه سوسک)

زیر لب گفتم:

- وای سوسک تو خونه ی من چیکار میکنه 

و دویدم سمت اشپزخونه

- چی شدی دختر

پرید بغلم

- No NO Beetle(نه نه سوسک)

یکم ارومش کردم خندم گرفته بود یعنی اینقدر خونم کثیف بود بعد از کشتن سوسک دوباره شروع به کار کردم حدود ساعت 8 عصر بود که هر دو کنار هم مثل جنازه افتادیم ویکی گفت

- من هیچوق تو خونه اینقدر خسته نشد همه ی کارارو خدمتکارانجام داد

- بابا یکم افعالو درست بیان کن راه دوری نمیره ها 

تا حدود دوازده شب همینطور یا باهاش فارسی تمرین میکردم یا اینکه میخندیدیم و گاهی اوقات هر دو به فکر فرو میرفتیم ویکی به مامان باباش خبر داد که شب خونه نمیاد و با خیال تخت مثه تخت روی تخت دونفره ی من کپمونو گذاشتیم

صبح با احساس این که یه چیزی داره جلو بینیم حرکت میکنه چشمامو باز کرد و باز کردن چشما همانا و عطسه ی خونه ویرون کن منم همانا

با غضب به ویکی به با لبخند عریضی بهم چشم دوخته بود نگاه کردم

چون فهمید اوضاع خطریه خودشو تو بغلم انداخت 

- خوب بابا من یک ساعت هست که تو رو بیدار کرد خوب خسته شدم

چه عجب جمله ی اخریتو درست گفتی باشه چیکار کنم دیگه بخشیدمت

یه بوسه ابدار از لبم گرفت با بهت نگاش کرد

- بابا چرا اینطور نگاه کرد ما تو اوج Emotions(احساسات) لب همدیگرو میبوسیم

با این حرفش پقی زدم زیر خنده 

با اصرار زیاد ویکی موفق شد تا راضیم کنه برم خونشون 

با بوقی که ویکی زد نگهبان خونه درو باز کرد

هردو ماشین رو بردیم داخل 

وای اینجا دیگه کجا بود از کاخ سفیدم بزرگ تر بود وای من مات خونه بودم که با ضربه ی ویکی به شیشه به خودم اومدم پیاده شدم 

همون موقع یه زن با موهای بلوند که تقریبا شکل ویکی بود بیرون اومد از خونه به طرفم اومد بغلم کرد و بوسیدم منم متقابلا همین کارو کردم

- سلام عزیزم خوش اومدی

با تعجب نگاش کردم چطور اینقدر خوب صحبت میکرد فارسی رو 

یه خنده ی ریزی کرد که چالی قشنگ رو گونش افتاد

- تعجب نکن منم یه رگم ایرانیه عزیزم خوشبختم من الیزابت هستم مادر ویکی میتونی لیزی صدام کنی

دستم رو جلوبردم و باهاش دست دادم 

- منم همینطور لیزی خانوم

اخمی کرد و بعد گفت:

- منو فقط لیزی صدا کن اون خانوم چیه این وسط

خندم گرفت راست میگفت اصن به اسمش نمی اومد خیلی ناجور بود کنار اسمش

- باشه لیزی اما خوب تو ایران اینطور به ما یاد میدن

- میدوم عزیزم منم 2 سال ایران بودم اخه مادرم ایرانی بود و با بابام که انگلیسی بود 2 سال ایران زندگی کردن 

یه دفعه عین این زنای ایرانی چنگی به صورتش انداخت 

- ای وای ویکی تو چرا نمیگی که ما یه ساعته این دخترو سرپا گذاشتیم من که پاک حواسم پرت ببخش عزیزم

تعجب کردم اصن انگار نه انگار که یه رگش خارجیه درست عین ایرانیا بود برعکس ویکی و بهتر از اون صحبت میکرد درواقع مثل یه ایرانیه اصیل بود 

باهم به سمت خونه حرکت کردیم وقتی داخل رفتیم یه خدمتکار اومد و پالتوی مشکیم رو ازم گرفت و با تعظیمی دور شد لیزی گفت:

- بیا عزیزم 

و منو به سمت پذیرایی راهنمایی کرد روی یه کاناپه نشستم خونه ی خیلی بزرگی بود خیلی بزرگ حدود 900 متری زیر بنا داشت 

دیگه بفهمین چقدر بزرگ بود کاملا مدرن چیده شده بود اما چیزی که توجهمون جلب کرد و کاملا تضاد داشت با دکوراسیون مدرن قسمتی سنتی بود که با قلیون و این چیزها تزئین شده بود . 

با تعجب به سمت لیزی برگشتم.

- ببخشید اینو میگم ولی این بخش سنتی یکم با مدرن بودن خونه نمیسازه لیزی

چتوچشمام خیره شد و با ارامش و مهربونی گفت:

این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (wWw.98iA.Com) ساخته و منتشر شده است

- میدونم عزیزم اما خوب این پیشنهاد امیر علی بود اون میگه که درسته که ما توخارجیم اما نباید فرهنگمون رو ببازیم اون میگه حداقل با دیدن این فضای سنتی به یاد ایران و مردمش می افتیم

- امیر علی...

- پدر ویکی رو میگم حتی روز تعطیلم شرکته بزار ساعت حدود 1 از شرکت میاد البته امروز رو من بهش گفتم وگرنه تا شب شرکته گفتم یه دختر گل ایرانی مهمونمونه باید ببینیش

- شما لطف دارین راستش من نمی خواستم مزاحم شم اسرارای ویکی بود که...

خندید و گفت:

- میدونم ویکی وقتی حرفی بزنه دیگه از موضعش پایین نمیاد اما خوب اینبار من بودم که دوس داشتم این کسی رو که ویکی 2 روزه باهاش اشنا شده و اسمش از زبونش نمی افته رو ببینم 

روکردم به ویکی

- راستش بابت دخترتون بهتون تبریک میگم خیلی ناز و مهربونه اونم تو این 2 روز همه ی فکر منو مختص به خودش کرده یعنی باید بگم اون تو این مدت کم منو به خودم اورده خیلی برام جالبه که هیچوقت انرژیش رو از دست نمیده درواقع عاشقش شدم خیلی شر و شیطونه

ویکی با اعتراض گفت

- اه شانو خوب یه جوری حرف بزن منم فهمید بعضی کلمه هارو نفهمید فقط کلمه ی ویکی رو فهمید 

با خنده نگاهش کردم و در همون حال لیزی همه چیزو به انگلیسی بهش گفت

صدای لیزی منو به خودم اورد اخه همش نگاهم به ویکی بود

- خوب از خانوادت بگو شانو جان

یکم فکر کردم و شروع کردم

- خوب راستش من پدرم یه شرکت دار خیلی بزرگ تو تهرانه و تقریبا میشه گفت میلیاردره 4 تا خواهر دارم و مامانمم که خونه داره ...

- ازخودت بگو فک کنم هم رشته ایه دختر منی اره

- بله من پزشکی میخونم تو ایران کنکور دادم و همراه پنج دوست خیلی صمیمی اه ببخشید 4 دوست صمیمیم شیراز پزشکی قبول شدیم ...

بغضم رو قورت دادم

- اما بخاطر یه سری مشکلات مجبور شدم که اون چهارنفر رو ترک کنم و به احتمال زیاد تا 10 سال دیگه بر نمی گردم ایران

- کلا برنمیگردی یا...

- نه کلا بر نمیگردم بخاطر یه سری مسائل ...

اون که فهمید نمیخوام درباره زندگیم زیاد صحبت کنم بحث رو عوض کرد 

تا حدود 1 بعد از ظهر باهم صحبت کردیم حدودای 1 بود که خدمتکار گفت به انگیلیسی :

- خانوم اقا اومدن

لیزی با یه معذرت خواهی زود بلند شد و به طرف ورودی خونه رفت 

داشتم از ویکی سوال میپرسیدم که لیزی همراه یک مرد جذاب که تقریبا هم سن بابا بود و دستش دور کمر لیزی بود داخل شدند به احترامشون بلند شدم

ویکی دستشو دور کمرم انداخت و منو به سمت فردی که حدس میزدم اقا امیر باشه برد و با شیطنتی که تو صداش پیدا بود گفت :

- ددی این شانوئه همونی که واست تعریف کرد

اول جلو رفت و پیشونیه ویکی رو بوسید و بعد روبه من کردو گفت

- سلام دخترم خوبی من امیر علی ام بابای ویکی 

باهاش دست دادم و گفتم 

- سلام اقا امیر منم شانو هستم شانوفرهادی از اشناییتون خوشوقتم

- ممنون دخترم 

و بعد گفت

- بشین دخترم راحت باش منم برم لباس هامو عوض کنم الان میام 

و همراه لیزی رفتند به سمت طبقه ی بالا 

تا حدودای 3 سرگرم بودیم که خدمتکار گفت نهار حاضره منم پشت سر لیزی و ویکی به سمت غذاخوری رفتمو روی یک صندلی کنار ویکی نشستم جالب بود برام که غذا ها ایرانی بود گفتم

- ببخشد شما اینجا اشپز ایرانی دارید 

ویکی جواب داد 

- نه عشقم ماما برامون غذاهای ایرانی پخت اما خوب اشپز ها هم کمو بیش بلد شدن 

با خنده گفتم

- ویکی زشته چرا میگی عشقم جلو لیزی و اقا امیر

به حالتی بامزه صورتشو جمع کرد و بعد گفت

- ایش خوب مگه چیه من دوست داشت و عشقم صدات کرد

اقا امیر گفت

- چه اشکالی داره دخترم ویکی تورو خیلی دوست داره و باید بگم که اصلا اسمت از زبونش نمی افته

ویکی با داد کوچیکی گفت:

- پاپا...

اقا امیر برگشت طرفش 

- جانم 

- اسمت از زبونش نما افته یعنی چی 

بخاطر طرز تلفظ کلمه ی نمی افته شروع کردم به خندیدن

پدرش و لیزی هم باصدای بلند خندیدن پدرش گفت:

- اخ من قربون اون تلفظت برم یعنی همش درباره اون صحبت میکنی و همش اسمش رو زبونته

یه جور بامزه ای که باعث خنده ی دوباره ی ما سه تا شد سرشو خاروند با لحن قشنی گفت

- میگم ددی چه قدر سخت ...(یکم مکث کرد)هست زبان فارسی

لیزی از سر میزبلند شد و بغلش کردو گفت:

- اخ که اگه تو نباشی من چیکار کنم دخترکم 

I love you very much my love

I too mom

برای شام هم با گریه و زاری های ویکی و اسرارای لیزی موندم اما اخر شب با هزار بدبختی ویکی رو راضی کردم که برگردم خونه حسابی خسته بودم نه بخاطر مهمونی نه به نظر من اینها شادترین خونواده ای بودن که تا حالا دیدم بلکه چون فردا کلاس داشتم و نمیخواستم این خستگی باعث شه از کلاسام جا بمونم در ضمن با ویکی هم همه ی کلاسامون باهم بود این چیزی بود که تعجبمو بر انگیخت وقتی به خونه رسیدم بعد از این که یه دوش دپش گرفتم و خودمو با همون هولم انداختم رو تخت و سه سوته خوابم برد

طبق معلوم صدای ساعت و باز کردن چشمام اما اینبار دیگه حس بدی به شروع یه روز جدید نداشتم دیگه روزا واسم عادی شده بود 

الان یک ماه از اون روز مهمونی میگذشت و من خیلی با ویکی و خونوادش اخت شده بودم لیزی درست مثل مامان باهام رفتار میکرد اقا امیر خیلی باهام مهربون بود و باید بگم که منم فوق العاده از اشنایی با ویکی و خونوادش خوشحال بودم دیگه زیاد به گذشته ی نه چندان دورم فکر نمیکرد و خودمو تو خوش گذرونی با ویکی و درس و دانشگاه غرق کرده بودم دیگه روزام تکراری نبود

حالا دیگه زنگ ساعتی که هر روز از خواب بیدارم میکرد و از د ینگ دینگش گله میکردم واسم بی اهمیت شده بود بالشتم دیگه خیس اشکای شبونه نبود تو این 2 ماهی که اینجا بودم خیلی خوب انگلیسی یاد گرفتم و حالا با اعتماد به نفس بیشتری با دیگران صحبت میکردم 

امروز هم که باید میرفتم دانشگاه یه امتحان سخت داشتم دیروز ویکی پیشم اومد تا باهم بخونیم و تا اخر شب باهام بود و اخرشب با ماشینم رسوندمش خونه.

یه شلوارک لی توسی همراه یه تاب دوبندیه مشکی پوشیدم موهامو که یکم کوتاشون کرده بودم ریختم رو شونه هام و مبایل و سویچمو گذاشتم تو کوله ی مشکیم کفشای ALL STAR سفیدمم پام کردم از خونه بیرون اومدم از اسانسور پیاده شدم و به طرف ماشینم رفتم.

با ویکی از دانشگاه بیرون اومدیم میخواستیم باهم بریم خرید سوار ماشین شدیم 

- میگم ویکی ؟

همونطور که به جایی خیره شده بود گفت:

- بله عشقم

- به چی خیره شدی ویکی ببین منو

روشو برگردوند طرفم و گفت

- دیدم تورو عشقم بگو...

با خنده گفتم:

- میگم ما که همه یلندنو با هم گشتیم الان دقیقا کدوم بازارو بریم فک کنم همشو رفتیم ها...

- نه نگران نباش هنوز نصف جاهاشو نرفتیم میگم پایه ای بریم یه مزون لباس ... بزار یه بارم بریم اونجا من عاشق اون لباسای مارکم امروز مامیم یه جا دعوت بود اما نرفت بهش زنگ میزنم میگم منو شانو میریم موافقی؟

اهوع این دختر چقدر فارسیش خوب شده اخه این مدت همش باهم کار میکردیم هه

- باشه پس ولی میگم اشکال نداره ؟

همونطور که با ایفون 5 شماره ی یکیو که فک کنم مامانشه میگرفت گفت :

- نه بابا اشکالش چیه

- Hi mommy میگم به اون مزونی که دعوت شدی امروز برگذار میشه نه؟

- ...

- خوب باشه من همراه شانو میریم اونجا به جای شما اشکالی که نداره ؟

- ...

- باشه پس ادرسو برام Message کن

- ...

- Tanks mommy bye

گوشی رو قطع کرد و به طرفم برگشت

- خوب اینم که حله حالا مامان برام Message میکنه ادرسو بریم؟

Ok girl lets go

و همزمان پامو رو گاز گذاشتم و طبق ادرسی که لیزی برامون فرستاد محلو پیدا کردیم

اونروز من یه کت و شلوار مارک یاسی رنگ همراه یه کفش کیف ست مشکی براق به قیمت هنگقتی خریدم 

ویکی هم یه لباس اسپرت.که شامل یه دامن کوتاه لی همراه یه نیم تنه ی زرد بود خرید و یه جفت کفش پاشنه 10 سانتی زرد رنگ برداشت.

درکل به اصطلاح هردو با جیب پر رفتیم با جیب خالی برگشتیم 

به اسرار لیزی شبو رفتم خونه ی اونا و واسه شام اونجا بودم و استیک خوشمزه نوش جون کردیم بعد از شام خدمتکار میز رو جمع کرد ماهم رفتیم توی پذیرایی و روی کاناپه های راحتی نشستیم اقا امیر گفت:

- دخترم مشکلی نداشتی تو این دوماهی که لندن بودی چیزی نیاز نداری

رومو به طرف اقا امیر برگردوندم و گفتم:

- نه اقا امیر مشکلی نیست حتما هم اگه چیز نیاز داشتم به شما میگم به جرآت میگم ک شما درست مثل پدرم با من رفتار میکنین واقعا از شما و لیزی و همینطور عزیز دلم ویکی ممنونم که منو پذیرفتین و منو تو جمع خونوادگیتون راه دادین

- لیزی کمی منو که کنارش رو کاناپه ی دونفره نشسته بودم به خودش فشرد و با لحن مهربونی گفت:

- تو علاوه بر این که دوست عزیز دردونه ی منی و من کسی رو که دخترم دوست داره مثل خودش دوس دارم برام مثل یه هم خونی من از بچگیم عاشق ایران بودم تموم ایرانیا رو هم رو چشمام میزارم و مخصوصا تورو که واقعا یه ایرونیه به تمام معنایی 

و بعد پیشونیمو بوسید

- منم همینطور دخترم لیزی همسرم همه ی چیزایی رو که میخواستم بگم گفت پس دیگه هیچوقت این حرفارو نزن من تورو درست مثل ویکی دوست درم

اون شب هم به خوبی و خوشی گذشت و شب های دیگه ...

یکسال یکسالی که درسته اولاش سخت بود اما از زیباترین سال های عمرم بود و بودن کنار خونواده ی امیری یکی از افتخاراتم واقعا که هیچی واسم کم نمیذاشتن اخر هر هفته یا اونها خونه ی من می اومدن و یا من خونه ی اونا بودم دیگه وابستشون شده بودم مخصوصا ویکی.

وای خدا این دختر چی داشت که منو اینقدر به خودش جذب کرد فوق العاده مهربون بود و بهترین دوست درسته هیچوقت جای دوستای هم پیمانمو نمیگرفت اما ویکی رو هم هم اندازه ی اونا دوست داشتم هرکدوم به جای خودشون برام عزیز بودن

یکسال از درسم میگذشت خیلی خوب لندنو یاد گرفته بودم تو این مدت نسبتا طولانی تماسی با هیچکدوم از دوستام و یا اعضا ی خانوادم نداشتم دیگه تقریبا باهاشون غریبه شده بودم درسته مثل قبل دوسشون داشتم اما دیگه اصلا این که بهم زنگ نمیزنن یا احوالی نمیپرسن اهمیتش رنگ باخته بود 

اینجا تو لندن و طی یکسال یک شانو ی دیگه متولد شده بود شانوی با شخصیت نزدیک به 6 سال پیش شانویی هم شکل شانوی قبلی اما با روحیه ای متفاوت شانویی که فهمید عشق هرکاری میتونه بکنه حتی اگه موجب یک تغیر بزرگ باشه اره عشق خیلی قدرتمند بود 

اما من تونستم این عشق رو خاک کنم این قدرتو از دفتر سرنوشتم تقریبا محو کنم و به یه نتیجه ی خیلی بزرگ رسیدم شانو قویه خیلی قوی خیلی خیلی قوی مثل یه دیوار محکمه و قابل ترمیم ترک های دیوار با کچ بر طرف میشن و من ترک های وجودمو با استحکام و با اب گل غرورم ترمیم کردم و حالا این منم یه شانو ی جدید ...

اما من دوباره میتونه بهتر بشم من بازم مسیر زیادی رو باید طی کنم تا مستحکم تر بشم من دوباره و دوباره باید محک زده بشم تا بتونم خوب باشم بازهم بهتر و بهتر من باید خیلی شکست های دیگرو بپذیرم تا امادگی و لیاقت برنده شدن در بازی زندگی رو داشته باشم 

من در جنگم در جنگ با سرنوشت و در این جنگ سرنوشت سلاح های قوی ای داره اما یک انسان نباید یه چیزی یادش بره و اون هم عقل و غروره من با خنجر عقل و زره غرورم میجنگم و اونقدر در زمینش جلو میرم تا خط دفاعی رو بشکنم و بتونم خودم سرنوشتم رو کنترل کنم و سرنوشتم رو زیر سلطه ی خودم بگیرم

با صدای گوشیم دست تو جیبم کردم و همونطور که داشتم از در دانشگاه خارج می شدم دکمه ی تماس رو زدم

- Hello

- سلام عخشم دانشگاهی 

- اه سلام خوشکلم اره ولی کلاس تموم شده دارم بر میگردم خونه تو چرا نیومدی سر کلاس الان میخواستم زنگ بزنم بهت

- ببخش عخشم یکم حالم بد بود نتونستم بیام دانشگاه 

با ترس گفتم

- چی شدی مگه مریضی یا...

- نه عزیزم بیا خونمون خودت میفهمی فقط زیاد عجله نکن هول نشی ها من گفتم قبلا حالم خوب نبوده الان خوبم

- باشه ... باشه عزیزم الان خودمو میرسونم بوس خداحافظ 

- Good bye

سرعتمو بیشتر کردم و به طرف پارکینگ رفتم اه این ترافیک لعنتی هم که همه جا هست تا ایران بودم ترافیک تهران حالام که اروپام ترافیک لندن خیلی نگران ویکی شده بودم دست خودم نبود تو این یکسال خیلی بیشتر ازخیلی وابستش شده بودم

بالاخره با ورود به کوچه ی خونشون از د ست ترافیک نجات پیدا کردم با بوقی که زدم نگهبانی که من عاشقش بودم درو باز کرد یه پیرمرد سیاه پوست که خیلی خونگرم بود با سر سلام کردم اونم تعظیم کرد و با سرعت از بین درختا گذشتم تا به خونشون برسم 

ماشینو هول هولکی پارک کردم و به طرف درب ورودی راه افتادم در باز شد اما هیچکس نبود تو خونه

- ویکی ... ویکی 

اولین قدمم برای رفتن به خونه همراه شد با دست و جیغی که متحیرم کرد .

همونجا سر جام واستادم و مات به جمعیتی شدم که روبه روم بودن و همشون جمله ی Happy Birthday Shanv رو تکرار میکردن وای یعنی اینقدر حواس پرت بودم که تولدمم یادم رفته بود با چشم دنبال ویکی گشتم البته انچنان پیدا کردنش سخت نبود چون سر دسته ی همه بود دویدم طرفش و محکم بغلش کردم عاشق این ریسه رفتناش بودم گونشو بوسیدم

- ممنون عزیزم خیلی ممنون به خدا خیلی دوست دارم خیلی 

دوباره از خنده ریسه رفت

- عزیزم من که کاری نکردم فقط خواستم یادم باشه امروز روز تولد یه فرشتست فقط برای این که هیچوقت روز زمینی شدنت رو فراموش نکنم 

از بغلش بیرون اومدم و تو چشماش نگاه کردم

- عاشقتم

- ما بیشتر

به طرف لیزی رفتم که یه نوع خاصی داشت به ما دوتا نگاه میکردبغلش کردم 

- ممنون لیزی تو واقعا یه مامان دوم عالی هستی

با محبت نگاهم کردم

- من کاری نکردم عزیزم فقط دوست دارم همیشه مثل الان خوشحال ببینمت همین 

- ممنون لیزی واقعا می دونم چطور این همه محبتو بران کنم فقط میتونم شرمنتون باشم

با لبخندی زیبا گونمو بوسید

- بسته دیگه عزیزم بیا ببرمت تو اتاق تا لباسی رو که ویکی خریده تنت کنی زود باش و دستمو گرفت و کشید سمت اتاق ویکی

خیلی خیلی خوشحال بودم و هیچ چیز نمیتونست این خوشحالی رو خراب کنه 

وارد اتاق ویکی شدم یه لباس نقره ای دکلته رو تختش بود لیزی به طرف تخت رفت 

- خوب بیا تا تنت کنم اخه زیپش سخت بسته میشه 

رفتم جلوش و به کمکش لباسمو تنم کردم و یه کفت پاشنه 302 سانتیه نقره ای ابی پام کردم لیزی گفت که موهامو همونطور زو شونه هام رها کنم چون خیلی جذابم میکنه منم به حرفش گوش دادم و اون شروع کرد به شونه کردنشون یه لحظه یاد مادرم اوفتادم وقتی موهامو شونه میزد همیشه غر میزد سرم

- اخه دختر تو این همه مورو میخوای چیکار چطور میشوریشون بزار بگم فا ئزه (ارایگر خونوادگیمون)بیاد کوتاه کنه واست

منم همیشه با چشمای گرد نگاهش میکردم و میگفتم

- اخه مادر من این موهای من چه هیزم تری به شوما فروختن که قصد سقت کردنشونو داری

دوباره با ملایمت شروع میکرد به شونه کردن موهام

- اخه دخترم اینا دردسره من بخاطر خودت میگم

- میدونم مادر مهربونم اما من موهای بلند رو بیشتر دوست دارم 

با صدایی پر گلایه میگفت

- من که از پس تو بر نمیام شانو اصن ولش کن

اونوقت بود که از جام بلند میشدم و گونشو میبوسیدم تا دوباره دل مهربونشو به دست بیارم اخ که چقدر دلم واسه مهربونیاش تنگ شده بود

- شانو ... شانو دخترم چرا داری اشک میریزی

دستمو رو صورتم کشیدم راست میگفت بی اراده داشتم گریه میکردم

- یاد مامانم افتادم اونم درست مثل شما مهربون بود 

موهامو بوشید و گفت

- میدونم هیچکس مادر خود ادم نمیشه اما من میتونم جاشو کمی واست پر کنم باهام دردل کن هروقت خواستی میتونیم باهم حرف بزنیم

- ممنونم لیزی خیلی دوست دارم 

- من همینطور حالا هم بلند شو یکم ارایش کن چون من سلیقه تو رو نمیدونم زود باش زیاد به گذشته های فکر نکن چون حال برات زهرمار میشه

و از اتاق خارج شد بعد از یه ارایش نقره ای مختصر از اتاق خارج شدم ویکی جلوی در اتاق ایستاده بود

با بهت نگاهم کرد دستمو جلوش تکون دادم

- هوی ویکی ... ویکی با توام چت شد یعهو

یه دفعه به خودش اومد 

- وای دختر چه ماه شدی وای من که دوست دارم بخورمت چه برسه به این پسرای بد بخت بیا بریم پایین همه منتظرن

باهم و دست تو دست هم از پله ها پایین رفتیم 

مهمونا همه از بچه های دانشگاه بودن و تقریبا میشناختمشون بع از سر زدن بهشون و تبریک از طرفشون با ویکی شروع کردیم به رقص کمی بعد ویکی قیبش زد رفتم رو یه صندلی که مخصوص خودم بود نشستم یه دفعه دوباره صدای دست و جیغ بلند شد و ویکی با یه کیک دو طبقه بزرگ وار سالن شد کیکو جلوم گذاشت و ازم خواست تا شمعای 20 سالگیمو فوت کنم تا پامو تو 21 سالگی بزارم و خواست که حتما ارزو کنم 

چشمامو بستم و اولین چیزی که تو ذهنم اومد رو گفتم

ارزوی خوشبختی برای دوستام و شمعارو فوت کردم اون وقت بود که متوجه شدم یکسالم تموم شد یکسال گذشت و من الان اینجا کناره این ادمها من تونستم یکسالو سپری کنم پس دیگه 9 سال بعدی برام هیچی نبود هیچی ...

با وجود اصرار های زیاد اقا امیر و ویکی و لیزی بازم اونجا نموندم و برگشتم خونم وقتی درو باز کردم یک دفعه تما م انرژیم از دست رفت و موج تنهایی به طرفم هجوم اورد دیگه خونه واسم کسل کننده شده بودباید یکم توش تغییر ایجاد میکردم اما با وجود درس و دانشگاه این کار امکان پذیر نبود پس گذاشتمش واسه تعطیلات کریسمس امسالقرار بود واسه کریسمس همراه ویکی اینا 1 ماهی بریم امریکابا این که گفتم نمیتونم بیام اما ویکی اصرار زیادی کرد و مجبوررم کرد برم اما این برای 1ماه بود و چون دانشگاه زودتر از کریسمس توسط بچه ها تعطیل میشدمیتونستم تو اون چند روز کارامو انجام بدم 

...

صدای الارم گوشیم از خواب بیدارم کرد نزدیکای 12 بود دیروز بچه ها گفتن دیگه نمیان دانشگاه تا بعد از تعطیلات کریسمس پس از امروز باید کارامو شروع میکردم تا تا اخر هفته دیگه راحت بتونم برم امریکا

اول از همه یه زنگ به ویکی زدم و ازش خواستم تا بیاد اینجا و خودمو صبحانم رو خوردم البته نهار نه صبحانه 

داشتم میرفتم تو اتاقم تا لباس بپوشم که صدای در بلند شد از چشمی نگاه کردم ویکی بود درو باز کردم همدیگرو بغل کردیم و دعوتش کردم بیاد تو خونه وقتی نشست گفت

- چیشده خانوم یادی از ما کرده 

- زهر مار مگه همین دیروز باهم نبودیم 

- خیلی خوب حالا چرا فلفلی شدی فقط خواستم یه تیکه پرونده باشم

سری از رو تاسف براش تکون دادم و گفتم

- امان از دست تو ویکی ببین نخواستم بیای اینجا که زر زر کنی خوشکل میخوام برم بازار و یه چیزای بخرم

- خوب اینو از پشت تلفن میگفتی خانوم چه چیزایی

- میخوام یه تغییراتی تو دکوراسیون خونه ایجاد کنم اخه دیگه خونه واسم تکراری شده و صد البته به کمکت نیاز دارم چون میخوام تا اخر این هفته که کریسمسه و میریم امریکا تموم شده باشه 

دستاش رو به هم کوبید و یه جیغ بنفش کشید 

- اخ جونـــــ من عاشق این کارام هـــــورا پس منتظر چی هستی برو لباساتو عوض کن که خیلی کار داریم دختر

با خنده به حرکاتش نگاه میکردم اخ که این دختر همه ی حرکاتش دوست داشتنی بودن همشون

رفتم تو اتاقم اونم دنبالم اومد در کمدمو باز کرد ای بچه پرو خجالت نمیکشه سرک میکشه تو کمدم

- شما راحت باش عزیزم اصن اجازه لازم نیست ها 

برگشت و با شیطنتی که تو این یه سال خیلی خوب باهاش اشنا شده بودم گفت:

- اجازه واسه چی عخشم من تو که نداریم

با حرص دندونامو رو هم فشردم و زیر لب گفتم

- زهر مارو عخشم بچه پرروی شیطون

فک کنم شنید چون با خنده گفت

- من لیاقت این همه کلمات زیبا از طرف شمارو ندارم بانو واقعا متشکرم 

خلاصه یه جین سرمه ای که یه خرس ابی رو رونش بود همراه یه دوبندی سرخابی که از پشت گردن بسته میشد پوشیدم و صندلای سرخابیم رو هم پوشیدم و فقط یه رژلب سرخابی هم زدم با یکم کرم پودر و با خالی کردن عطر گرون قیمتی که ویکی برای تولد بهم هدیه داده بود از خودم دل کندم و همراه ویکی از خونه خارج شدیم و سوار بی ام و سفیدم شدیم که همین چند روز پیش به جای بنزم خریده بودمش و البته به پیشنهاد ویکی اخه ویکی از بنز متنفر بود 

چیزای زیادی رو سفارش دادیم که شامل یه دست کاناپه ی سفید همراه بالشتک های زرد برای روبه روی tvو یه دست مبل چوبی برای تو تراس و یه دست مبل L هم که به رنگ سرخابی و زرد بودن برای یه گوشه از خونه که کتابخونه کوچیکی کنارش بود و یه میز نهار خوریه سرخابی و سفید هم برای تو قسمتی که قبلا مبل های سلتنطی بودن می شد و این ها برای هال و تراس بود برای اشپزخونه هم یه ست کامل مشکی و سفید گرفتیم و اتاق من که شد سبزابی و پسته ای و اتاق مطالعه هم به پیشنهاد ویکی همون قهوه ای باقی موند چون عقیده داشت یه رنگ رسمی و زیباست 

وقتی به خونه رسیدم دیگه نایی برامون نمونده بود خونه هم که دیگه رنگ لازم نداشت و خودش سفید بود رنگش فقط باید اتاق من رو به رنگ پسته ای تغییر میدادیم که اون هم به وسیله ی زنگی که ویکی به دوستش باباش زد حل شده تا پس فردا وسایل می اومد و خودشون وسایل قبلی رو میبردن البته باید بگم یه خرده ریزه های هم برای تزئین خونه خریده شد که نیازی به توصیفشون نیست

اونروز ویکی اونجا نموند اما گفت که برای چیدن خونه میاد و الحق سر قولش موند و اومد وقتی که اونروز کارامون با چیدن خونه تموم شد بعد از حساب کردن پول کارگرا و خسته نباشید به خدمتکارایی که لیزی فرستاد تا کمکمون کنن خودمو پرت کردم رو کاناپه 

- اخیش تموم شد

یکی از خدمتکارا قهورو جلوم گذاشت و یکیرم گذاشت جلو ویکی که الان درست روبه روی من نشسته بود و رفت ویکی گفت

- اره بالاخره تموم شد من خیلی خستم دختر دیگه تو که از پا افتادی مخصوصا حنجره ی بدبختت

بالشتو پرت کردم طرفش با خنده ادامه داد

- اخه عشقم تو چرا اینقدر سر این کارگرای بدبخت غر میزدی حالا اون به هرجهت چرا داد میکشیدی بدبختا فک کنم خودشونو خیس کردن از بس ترسیدن

با خنده گفتم

- نمیدونم فک کنم خیلی عصبی بودم اخه اصن خوب کار نمیکردن درست مثل لاک پشت 

- کجای این بدبختا مثل لاک پشت بود اخه تو زیادی حساسی

یه دفعه زد زیر خنده

- زهرمار چرا میخندی

- وای وای هــــه نمیدونی اون لحظه که به گارگره گفتی با فارسی هوی بزغاله درست کار کن دیگه چرا اینقدر کندی چطور نگات میکرد همینطور...

و بعد ادای یه ادم مات و گیجو در اورد و هم زمان هردو شروع کردیم به خنده 

راست میگفت یه دفعه ای خیلی عصبی شدم زدم رو کانال ایرانی منم دیگه کلا خودمم قاطیم تا حدودای هشت شب با هم خندیدم اخه کارگرا حدودای 6 کارشون تموم شد 

راستی واسه شام قرار بود لیزی اینا بیان اینجا و یکی از پسر عموهای ویکی هم باهاشون بود 

اونطور که از ویکی شنیدم 24 سالش بود و 2 ماهی رو میخواست اینجا بمونه و پریروز همون روزی که رفتیم بازار رسیده بود لندن اسمش ... اسمش نمیدونم یه اسم داشت که... اها درست هم اسم اون اون عوضی... از همون اول که اسمشو شندیدم ازش بدم اومد انگار یه حسی به من میگفت این همون عوضیه همون کثافت بی ناموس اما دندون رو جیگر گذاشتم باید صبر میکردم تا ببینم اون کیه ایا واقعا این حسم درست میگه 

شب شد من که تازه از غذا در ست کردن فارغ شده بودم کنار ویکی نشستم خوابش برده بود و چه ناز میشد وقتی میخوابید درست مثل اون مثل خواهرم همه کسم درست مثل دوستم کسی که نابودم کرد با رفتشنش شالیز شالیزم گاهی اوقات شاید 1 ساعت یا بیشتر میشستم و نگاش میکردم و لبخند میزدم

ویکی درست مثل شالیز بود و تنها فرقشون قیافشون بود وگرنه اخلاقشون باهم مو نمیزد شاید واسه همین بود که به ویکی نزدیک شدم چون شالیزو تو وجودش دیدم شالیزی که الان 6 ساله مرده ...

تو افکارم غرق بودم و داشتم تو خاطرات دست و پا میزدم که زنگ در منو به خودم اورد رفتم تا درو باز کنم اما شک داشتم یه چیزی مانعم میشد انگار نمیخواستم... 

با هزار بدبختی و کلنجار رفتن و با کمی تاخیر بازش کردم بعد از روبوسی کردن با لیزی و دست دادن با اقا امیر چشممو دوباره به در دوختم و منتظر شدم و در همون حال گفتم 

- پس مهمونتون کجاست لیزی 

- برادرزاده ی امیرو میگی عزیزم؟ پایینه داره با تلفن صحبت میکنه الان میاد بیا بشین 

بعد از بستن در رفتم و کنار لیزی نشستم و در همون حال ویکی هم بیدار شد لیزی بعد از احوال پرسی از دخترش گفت

- مبارکه عزیزم خیلی خونت قشنگ شده به نظر من انسا نهرسال به تنوع نیاز داره کار خوبی کردی...

و صدای زنگ در حرفشو قطع کرد رفتم جلو در و بازش کردم و با بهت به کسی که جلو در بود نگاه کردم هنوز تو بهت دیدنش بودم که سلام کرد و منو به خودم اورد انگار منو نشناخت چون خیلی عادی رفتار کرد خودش بود اون عوضی کثافت خود خودش همونی که نابودمون کرد اره همونی که ما 5 نفر رو از هم جدا کرد با بغضی که تو گلوم بود دعوتش کردم بیاد تو و همزمان گفتم

- سلام خوشبختم من شانو فرهادی هستم و شما

یه چیزی رو تو نگاش دیدم یه شک انگار اسمم اشنا بود واسش اره بایدم اشنا میبود قیافش تغییری نکرده بود تنها یکم بزرگ شده بود اما انگار من زیادی تغییر کرده بودم که اون منو نشناخت حق داشت من شکسته بودم من دیگه اون شانو نبودم و هیچوق هم نمیشدم

- سلام من کاریا امیری هستم اسم شما کمی برام اشناست فکر میکنم جایی شنیدم

- نمیدونم شاید اقا کاریا 

و همون لحظه به عموش اینا رسید شام در سکوت و گاهی با تیکه پرونی های ویکی به کاریا خورده شد

و من یه چیزو کشف کردم و اون این که... این که باز هم داستان داره تکرار میشه اما من نمیزاشتم این اتفاق بیافته دیگه حاضر نبودم شالیز رو از دست بدم حتی اگه به قیمت جون خودم تموم میشد نمیزاشتم درسته شالیز به کاریا علاقه داشت اما من نمیذاشتم هرگرز اول از همه هم کاریارو سرجاش میشوندم اما نه الان بلکه وقتی که میفهمیدم که ویکی درخطره

...

وقتی تو هواپیما نشستم فهمیدم که صندلیه کاریا درست کنار منه میفهمیدم که تمام تلاشش برای نزدیک شدن به منه اما من دوبار از یک نفر خنجر نمیخوردم همون یکبار خیلی درسا به من داده بود 

اگه کوچیک ترین میلی به من و یا کوچک ترین اشاره ای به ویکی میکرد نابودش میکردم خوردش میکردم مدارکی پیشم بود که 6 سال بود تو چمدونم خاک میخورد دفتر خاطرات شالیز و نامه ای که فقط من اونو دیدم...

تو طول راه همش کاریا میخواست بهم نزدیک شه و من نمیگذاشتم هرگز...

تو امریکا خیلی گشتیم و خوش گذروندیم البته اگه از رفتارای ویکی با کاریا صرف نظر کنیم که حرصم رو در اورده بود و باید بگم کاریا هم بی میل نبود خیلی وقت بود که مزه ی دخترایی مثل شالیز زیر دندونش رفته بود اما من این طعمه رو خودم از قبل نشون گیری کرده بودم و نمیزاشتم دستش بهش برسه هیچوقت 

1 ماه مثل برق و باد گذشت و کریسمس زیبایی رو برامون به ارمغان اورد

ما برگشتیم لندن و دوباره روز از نو روزی از نو دوباره درس و دانشگاه و بودن من و ویکی کنار هم 

اون روز به اصرار ویکی به خونشون رفتیم وقتی وارد شدم لیزی به استقبالم اومد جلو تلویزیون با ویکی و کاریا نشسته بودیم که یه دفعه کاریا گوشیش رو برداشت و به بهانه ی زنگ زدن رفت به اتاقش من چون غرق نگاه کردن فیلم بودم متوجه نشدم ویکی دنبالش رفته وقتی رومو برگردوندم تا چیز رو که تو ذهنم بود بهش بگم فهمیدم نیست

تموم شکا و تردیدا و از طرفی هم یه ترس وحشتناک وجودمو گرفت و به خودم لرزیدم و اروم و با قدم های سست از پله ها بالا رفتم نزدیک اتاق ویکی که رسیدم گوشام واسه شندیدن پچ پچی که تو اتاق ویکی پیچیده بود تیزشد در اتاق ویکی نیمه باز بود 

رفتم جلو و از درز در نگاهی به اتاق انداختم با چشمام دور تا دور اتاقو کاویدم تا... تا ... چشمم به تخت افتاد تنم یخ کرد تموم بدنم شروع به لرزیدن کرد به چشمام اعتماد نداشتم وای خدای من داشت چه اتفاقی می افتاد ویکی دراز کشیده بود و کاریا روش بود و با ولع داشت لباشو میبوسی و در این بین هم نجوا های عاشقانه زیر گوشش میخوند قدرت حرکت نداشتم دستام میلرزید نباید میزاشتم نه باید همه چیزو رو میکردم باید ...اه وقتش بود نمیتونستم من دیگه نمیتونستم شالیزو از دست بدم ویکی تموم دنیا م بود

یه دفعه با یه جرقه تو ذهنم پریدم تو اتاق و جوری وانمود کردم که نفهمیدم چیکار میکنن

- ویکی عزیزم کار...

و به نشانه ی بهت زدگی به ویکی و کاریا که بهم نگاه میکرد زل زدم دستمو جلو دهنم گرفتم 

- وی... ویکی ...این... اینجا چه خبره

ویکی زود خودشو جمع و جور کرد و بلند شد 

- هی... هیچی عشقم بعد بهت توضیح میدم بیا بریم پایین راستی...

دوباره پرید طرف کاریا و با ولعی پایان ناپذیر لباشو بوسید رومو برگردوندم سخت بود برام دیدنشون خیلی سخت

سرنهار اصلا به کاریا نگاهی نکردم تو خودم بودم چند باری لیزی ازم پرسید چمه من گفتم خستم حتی ویکی هم خیلی سعی کرد بخندونتم اما نتونست 

دوروز از اون روز میگذشت با ی تصمیم انی گوشی رو برداشتم و به کاریا زنگ زدنم و گفتم بیاد اینجا انگار شکه شد چون انتظار زنگ خونه به صدا در اومد درو باز کردم اومد داخل و رو مبل ها کنار کتابخونه نشست منم دوتا قهوه اوردم و خودم روبه پنجره ی بزرگ قدی واستادم

- ببخشید ولی فک کنم این دعوت خیلی غیر منتظره بود نمیدونم تو با من چیکار داری ایا...

این کاریا بود که حرف میزد پریدم وسط حرفش

- یک جمله ... دیگه دور و بر ویکی نگرد اصلا دوس ندارم بهش نزدیک شی فهمیدی یا نه

یه دفعه به قهقهه افتاد

- وای خدا 

و بعد عصبی گفت

- این به تو ربطی نداره شانو لطفا دخالت نکن

با پوزخند به طرفش برگشتم و تموم نفرتم رو تو چشمام ریختم

- یه سوال دارم

کاریا- بپرس 

- تو منو نمیشناسی نه 

- امـ چرا میشناسمت تو دوست ویکی ای 

با عصبانیتی که دست خودم نبود لبخنده زجر اوری زدم و با داد گفتم 

- و دوست شالیز کثافت بی ناموس 6 سال پیش یادت نیست ها عوضی کسی که قربانیت شد یادت میاد یا نه ها ؟

با بهت چشماشو از روزمین برداشت و نگام کرد انگار زبونش بند اومده بود زیر لب تکرار کرد

- دوست شالیز ... شانو... شانو فرهادی دوستای مغرور دبیرستانی شالیز 

و بعد با صدای بلند گفت:

- 5 تا دوست اره تو شانویی اون 5 تا تو یکی از اونایی اما... تو...

با بغض گفتم 

- اره من لعنتی دوست شالیز بهترین دوستش تو یه بی ناموسی تو اونو کشتی چرا دوباره برگشتی چطور تونستی عوضی با چه وجدانی زندگی کردی تو یه دختر دبیرستانی رو کشتی کشتیش لعنتی کشتیش

و به گریه افتادم و دو زانو روزمین افتادم

- اره من اینجام باور نداری چیه فکر کردی بعد شالیز ما چی شدیم ما هم رفتیم شالیز خودکشی کرد چون تو دخترونگیشو ازش گرفتی تو ... تو یه بی ناموسی اخه مگه اون چند سالش بود 15 سال لعنتی 15 سال اون هزار تا ارزو داشت با خودم عهد بستم که نابودت کنم که از بینت ببرم اما دوستام نزاشتن اما به حرمت عشقی که شالیز بهت داشت این کارو نکردم اره اون عاشقت بود لعنتی عاشق... عاشق 

با صدای بلند تری گفتم 

- میتونستم بدمت دست پلیس اما شالیز نخواست اون با زجر مرد عوضی و با خودم عهد بستم که تورو هم با زجر بکشم تو اونو از دوستاش جدا کردی به خودم قول دادم از خونوادت جدات کنم اما نتونستم بخاطر دوستم بخاطر پیمان م میدونی چیشد پدرو مادرش 2 سال بعد از اون دق کردن

با پوزخندی نگاش کردمو اشکامو پاک کردم

- ارزششو داشتی لعنتی؟ تو ارزشه این همه زجرو نداشتی لذت لحظه ایه تو یه خونوادرو نابود کرد از هم پاشوند حالا برو برو عذاب بکش اما به خداوندی خدا یه بار دیگه ببینم با ویکی گرم گرفتی اتیشت میزنم همونطور که تو زندگی شالیزو به اتیش کشیدی ارزو هاشو جزغاله کردی جزغالت میکنم اگه ببینم دوروبرش پیدات شده لوت میدم به خانوادت همه چیزو میگم و همینطور همه چیزو به ویکی میگم من ویکی رو به اندزه ی شالیز دوست دارم پس دنبالش نباش چون به ضرر خودته اتیشت میزنم میفهمی دیگه چیزی برای از دست دادن ندارم چون اون پنج نفری که میگی دیگه کنار هم نیستن من تموم هستیم رو با رفتن شالیز از دست دادم اره من اومدم خارج تا از این غم رهایی پیدا کنم پس برو برو خوش باش اما...

با نفرتی که 6 سال بود رو هم تلنبار شده بود رفتم کنارش و دستمو رو شونش گذاشتم کنار گوشش نفسی عمیق کشیدم و گفتم

- امیدوارم عذاب وجدان رهات نکنه و با تموم وجود میگم که ازت متنفرم میفهمی متنفر

و کنار کشیدم این همه نفرت واسه خورد کردن یه نفر کافی بود

انگار خیلی حرفم براش سنگین بود چون چشماش پر از اشک شد بود با سرعت از جاش بلند شد و از خونه بیرون رفت 

بعد از اون روز از طریق لیزی باخبر شدم که کاریا 1 هفته زودتر برگشته ایران و این حالمو بهتر کرد 

دوباره زندگی به روال عادی برگشته بود اما ویکی نه خیلی ضعیف شده بود دیگه اون ویکی شاد ازش خبری نبود انگار دوری از اون اشغال اینقدر ضعیفش کرد پیش خیلی از روان پزشکا رفت اما نتیجه ای نگرفت سه سال گذشت سه سالی که خیلی سخت بود برعکث سال اول ویکی دیگه ویکی نشد و کارش به تیمارستان کشید دکتر پیشنهاد داده بود که ویکی باید اب و هوا عوض کنه و من فکری به ذهنم رسید اره خودش بود مدت چهار ساله ی من تموم شده بود و میتونستم برگردم ایران درسته نمی خواستم تا 10 سال برگردم اما بخاط ویکی حاضر بودم جونمم بدم چه برسه به زیر پا گذاشتن قولم

خیلی زودتر از اون چیزی که فکرشو میکردم کارا درست شد و بلیطا گرفته شد 

...

چشامو بازکردم ویکی کنارم خوابیده بود لیزی و عمو نتونستن بیان ایران و من به تنهایی اونو اوردم به هیچکس خبر ندادم که برگشتم ایران میخواستم سورپزرایز باشه اول از وقتی هواپیما زمین نشست ویکی رو بیدار کردم یک قدم و هوایی تازه هوای ایرانم هوای وطنم نفس کشیدم بعد از 4 سال حبس نفس بالاخر نفس کشیدم دوقدم چشمامو بازکردم دیدم سرزمینمو دیدم و بعد از چهارسال با چشمای بسته زندگی کردن چشمامو باز کردم و دیدم و روشنایی رو دیدم سومین قدم حس کردم زندگی رو حس کردم تموم وجودم حس شد و قدم های بعدی...

با یه تاکسی خودمو به خونمون رسوندم تغییری نکرده بود همون خونه با همون نما زیر بغل ویکی رو گرفتم و بعد از این که بوسیدمش با خودمو بردمش جلوی خونه

- ویکی خونه ی قشنگیه نه

با لبخندی سرد گفت

- اره خونه ی شماست؟

- اهم قراره 1 ماه اینجا باشیم امبدوارم بهت خوش بگذره

- من وقتی با توام همیشه بهم خوش میگذره شانو 

- ممنون عزیزم حالا اگه بدونی میخوام چیکار کنم 

- چیکار؟

- میخوام مامان اینارو غافلگیر کنم پس دیگه اخماتو واکن چون نمیخوام مامان فک کنه دوستم ساکته و اخمو میخوام همون ویکی باشی باشه عزیز دلم

اهی کشید

- باشه عشقم سعیم رو میکنم

- اخ قربونه عخشم گفتنت برم من دوست گلم خیلی وقت بود بهم نگفته بودی ها

خندید بالاخره خندید از ته دل و اینم قدم اول بود خندیدنش 

دستم رو رو ایفون فشردم

یه پسر جواب داد 

- بله کیه؟

- خونه ی اقای فرهادی؟

- بله بفرمایید شما

- میشه به خانوم فرهادی بگین بیان دم در کارشون دارم

- بله اما میشه بپرسم شما کی هستین 

- شما بگین بیان دم در از فامیل هستم 

طول نکشید که در باز شد و من با تمام وجود چشم شدم تا مادرم رو ببینم 

- بله بفر...

با بهت گفت

- شا... شانو...

- سلام خانوم فرهادی چطوری عشقم 

و پریدم بغلش و هر دو گریه کردیم و ویکی نزاره گر این همه عشق وقتی اروم شدیم از بغلش اومدم بیرون گفت:

- عزیزم معرفی نمیکنی این دختر کیه

گفتم

- چرا مامان این ویکی هست ویکی امیری بعدا مفصل برتون توضیح میدم چرا 

همراه من اومده اون بهترین دوستم تو این 4 سال بود 

رو کردم به ویکی

-ویکی عشقم اینم مامانه منه

- سلام خانوم از اشناییتون خوشبختم

- منم همینطور عزیزم

- الهی من قربونت برم نمیخوای ببریمون تو خونه 

- عزیزم چرا... چرا بیا بیا که همه اینجان همه چش به راهتن مخصوصا بابات بیا تو 

و دست ویکی رو گرفتم و با هم رفتیم داخل حیاط و اولین قدمم به داخل حیاط خونه همراه شد با هجوم خاطرات بر روی سرم.

- شانو بدو دیگه چرا اینقدر بچه ننه ای بیا هولم بده نوبت تو هم میشه بیا

به طرفش رفتم یکی زدم پس کلش

- هی داداش ادری بی ادب بچه ننه تویی بیا اینم مال تو

و با تمام قدرتی که تو اوج بچگی تو دستای ظریفم قایم شده بود تاب رو هولش دادم و چون اونم امادگی نداشت از رو تاب پرت شد تو حوضی که جلوش بود یادش بخیر چقدر باهم خندیدیم عاشق اون خنده های بی غل و غش بودم اون وقتا از همه چی فارغ بودیم و میخندیدیم اما دنیای بزرگونه جایی برای این خنده ها نداشت و نداره نمیدونم چطور بود که اشکام سرازیر شد و ویکی پاکشون کرد

با زور لبخندی زد و گفت 

- چیه عزیز دلم چرا گریه میکنی اینقدر دلت واسه اینجا تنگ شده بود 

- اره و هم این که یاد یه خاطره افتادم بگذریم از اینجا خوشت اومده

با ذوقی که خیلی برام نا اشنا شده بود گفت 

- اره خیلی جای قشنگیه قول میدی هر روز صبح بیایم تو حیاط پیاده روی اخه فک کنم صبحاش خیلی قشنگه

باشه ای گفتم و دوباره تو خاطرات غرق شدم چشمم به در خونه بود که یه دفعه باز شد و بابا با صدای بلندی گفت

- مهری عزیزم کجا موندی پ...

و چشمش به من افتاد و مات شد ویکی دستمو ول کرد اروم اروم و با چشمایی اشکی به طرفش رفتم یه دفعه اون سرعتشو زیاد کرد و به طرفم دوید و چند دقیقه بعد ارامشی که تموم وجودمو گرفت اغوش پدر جای گرمیه حتی اگه تو استوا هم باشی بازم این گرما برات دلچسبه خیلی دلچسب بعد از معارفه ای که با ویکی انجام دادن داخل خونه شدیم

نگاهی به اطراف انداختم همه ی خواهرام همراه شوهراشون نشسته بودن اما تو اون جمع دو نفر خیلی برام نا اشنا بودن یه دختر و یه پسر هیچکس متوجه ی من نشد اروم جلو رفتم و از پشت چشمای سارارو گرفتم از دور خیلی خوب موهای قهوه ایه روشنش رو شناختم با جیغی که سارا زد همه توجها به من جلب شد اون موقع بود که بازم مراسم احوالپرسی اغاز به اون دو نفر نااشنا که رسیدم یکیشون خودشو الناز زن سینا معرفی کرد اول با حیرت نگاش کردم وای خواهرزاده ی گلم ازدواج کرده بود باورم نمیشد

- چی سینا ازدواج کرده 

با بهت به طرفش برگشتم با سرش این رو که ازدواج کرده تایید کرد بعدی هم خودشو متین همسر سارا معرفی کرد که اینبار هم شوکه شدم

وای خدایا تو این 4 سال چه اتفاقا که نیافتاده بود حالادیگه ژوانا خواهرزاده ای که وقتی از ایران رفتم 14 سالش بود یه دختر بالغ 18 ساله شده بود و اریا که یکسال از ژوانا کوچتر بود 17 ساله بود کانیا وای کانیای عزیزم الان 10 ساله شده بود باورم نمیشد و ویانا عزیز دلم الان 12 ساله بود و اما خبر مهم تر این که الناز باردار بود اما عجیب بود که اصن معلوم نبود و سارا 1 سال بود که عروسی کرده بود و یه پسر به اسم سانیار داشتند این وسط فقط من ترشیده بودم دیگه بله ...

- ویکی میگم تو استینی واسه من بالا نمیزنی 

- واسه چی 

- چی واسه چی این وسط فقط من ترشیدم ها 

یه دفعه ویکی از پقی زد زیر خنده و باعث شد همه توجهشون بهمون جلب بشه قبلا ویکی و با بقیه اشنا کرده بودم

...

وقتی قضیه ی ویکی رو برای مامان بابا تعریف کردم خیلی از اومدن ویکی 

استقبال کردن وواقعا هیچی براش کم نزاشتن

با بازدمی که تو رو م زده شد از خواب پریدم رو هیچی حساس نبودم اما یه نفس از خود بی خودم میکرد

به ویکی زل زدم که با پوزخند و با شیطونی نگام میکرد

- هی بدقولی نداشتیم ها قرار بود هر روز صبح بریم تو حیاط پیاده روی 

بالشتو رو سرم فشردم و با داد گفتم:

- ویکیـــــ

داشتیم با هم قدم میزدیم که یه دفعه ویکی با سوالش شکم کرد

- شانو 

- جانم

- میگم تو چرا اومدی لندن اینجا زندگی به این قشنگی داری نگو بخاطر درس که باور ندارم این قضیه خیلی بزرگتر از ایناست

با پوزخنده که حاکی از مرور خاطره ها تو ذهنم بود گفتم

- گذشته ی من چیزی نیست که قابل شنیدن باشه

به طرفم برگشت

- اما فکر کنم من به عنوان یه دوست چهارساله هیچی از تو نمیدونم و این گذشتته که تورو بهم میشناسونه

- درسته اما ایا حوصله ی شنیدنشو داری؟ 

- با کمال میل فکر نمیکنی وقتی یه سوال میپرسم حتما جوابشم میخوام 

- چرا میدونم پس بیا تا رو تاب بشینیم واست همه چیزو بگم اما یک چیز یه قسمتی از داستان یه جورایی به تو هم مربوطه پس شوکه نشو 

شروع کردم گفتم و دوباره این داستان رو تو مغزم نوشتم اما اینبار همزمان خوندمش شاید یک روز این ویرایش ها باعث میشد تا اشتباهاتم رو بفهمم اشتباهاتی که منو این شانو کرد همین شانو

انتظار عکس عملی تند رو از طرف ویکی داشتم وقتی اسم کاریا اومد گر گرفت درک میکردم چقد براش سخت بود باورش اما یکی از اهداف من روبه رو کردن اون با خونوادم و پرسیدن این سوالو در نهایت جوابی بود که خیلی بهش کمک میکرد

- فقط یک چیز دیگه میمونه اونم این که من به کاریا گفتم ازت دور بمونه و بهش گفتم که اگر نزدیکت ببینمش امارشو به پلیس میدم چون مدرکی ازش دارم که نشون میده به شالیز تجاوز کرده اونم که ترسو جا زد به همین راحتی 

کمی مکث کردم که با صدای هق هقه ویکی قاطی شد

- وقتی دیدمت وقتی باهات اشنا شدم و اخلاقیاتت رو فهمیدم شوق عجیبی پیدا کردم من یه شکست خورده بودم حداقل برای خودم اینطور بود دوری از خونوادم جدایی از دوستام و خروج از این خاک یه شکست بود ویکی اما تو منو زنده کردی 

من وقتی اومدم لندن یه مرده ی متحرک بودم که حتی خودمم یادم رفته بود اما تو دوباره منو یاد خودم اوردی و مهم تر از همه تو درست مثل شالیز بودی تنها تفاوتت با شالیز قیافه ی غربیت بود وگرنه اخلاقت شادی های بی غل غشت حتی وقتی میخوابیدی صورت مظلومت مثل اون بود تو دوستمم واسم زنده کردی

کمی مکث کردمو بعد گفتم:

پس بزار منم همین کارو کنم منم میخوام تورو به خودت برگردونم بفهم ویکی من نمیخوام که دوباره شالیزم رو از دست بدم نمیخوام دوباره اشک رو تو چشاش ببینم تو دختر محکمی بودی درست عین شالیز یک بار هم اشکی نریختی اما این عشق لعنتی شالیز رو ضعیف کرد ولی دیگه تو نه این اجازرو نمیدم تو دیگه نباید مسیرت مثل اون باشه پس شروع کن ویکی زندگی رو شروع کن من بی عشقم کنار تو دوباره زنده شدم تو هم منو تکیه گاهت بدون به خدا که هیچکس و هیچ چیزارزش اشکات رو نداره حتی اون حرومزاده... و یا چیزی مثل عشق 

تلفنو قطع کردم و تو جیبم گذاشتم ویکی با ترس گفت

- چی شد چرا جیغ میزنی دختر

- وای ویکی بچه الناز به دنیا اومده خیلیــــــ خوشحالم

اونم جیغ خفیفی کشید و گفت

- وای راست میگی وای من عاشق بچه هام خوب زودباش بریم زود باش

- باشه بابا حالا چه ذوق مرگم شد 

...

با وجود ترافیک سنگین که حتی شب هاهم زینت دهنده ی خیابان های این شهر بود خودمون به بیمارستان رسوندیم 

با پرس و جو تونستیم اتاق النازو پیدا کنیم 

از پنجره ی در نگاه کردم داخل خیلی شلوغ بود منم واسه این که یه دفعه ای برم تو بدون این که در بزنم درو بازکردم و پریدم تو

- این نی نی ما کجاست 

همه با شنیدن صدای پر نشاطم به طرفم برگشتن و سلام کردن منم جوابشونو دادم و به طرف الناز رفتم تا بچشو ببینم 

- به به الناز خانوم بده من این خوشکلو این گل پسرو ببینم 

بغلش کردم وای خدایا چقدر ناز بود درست قیافش عین سینا بود همون قیافه وای خدایا سرمو بلند کردم و تو چشمای خواهراده ی عزیزم نگاه کردم همونقدر که سینا چشمای نافذی داشت این پسر به ارثشون برده بود 

- اقا سینا پدر شدی رفت بدون من عروسی میکنی وای به حالت اگه به دنیا اومدن بچتم نمیدیدم همینطور جرتــــــ می دادم 

و با دستم نشون دادم

با حرفم همه شروع کردن به خندیدن 

- میگم اسم این گل پسرو چی میزارین

سینا برگشت طرف الناز تا مهر تایید رو تو چشمای الناز بخاطر حرفی که میخواد بزنه ببینه و وقتی اطمینان پیدا کرد طرف من برگشت 

- خوب میخوایم این افتخارو پیدا کنیم که شما اسم گل پسرمون رو انتخاب کنی خاله 

با بهت بهش چشم دوختم وای خدایا 

- اما... من...

الناز پرید وست حرفم 

- اما و اگر نداریم شانو زود باش 

به ناچار قبول کردم 

تو چشمای قهوه ایش نگاه کردم چشماش قابل ستایش واقعا زیبا بودن پس سپنتا اسم قشنگی بود

همه منتظر من بودن تا اسمو بگم رو کردم طرف سینا

- سینا پسرت چشمای قشنگی داره درست عین تو چشماش درشته و وقتی تو چشماش نگاه میکنم دوست دارم ستایششون کنم اره چشماش قابل ستایش پس با اجازه ی تو و الناز میزارمش سپنتا

همه دست زدنو تبریک گفتن و رفتم طرف سینا بغلش کردم 

- تبریک میگم خاله جان 

و پیشونیشو بوسیدم

به طرف الناز برگشتم اونم بغل کردم 

و بعد بلند گفتم ایشالله زیر سایه ی مامان باباش یزرگ شه 

خواستم بچه رو به الناز برگردونم که ویکی به انگلیسی گفت :

- I can hold the Shanv Myzary this angel?

( شانو میزاری این فرشته رو یکم بغل کنم)

- Oh yeah just take care Byabghlsh now

(اه اره فقط مراقب باش بیا بغلش کن)

و سپنتا رو دادم بغلش همه گنگ داشتن نگام میکردن وای چه سوتی ای... برگشتم طرفشون و بهشون گفتم که ویکی چی گفته

صبح مثل عادت همیشگی ساعت 8 بیدار شدم لباس خواب نقره ایه لختم که تقریبا یه بیکینی بود رو از تنم در اوردم و یه شلوارک لی که تا سر زانو بود همراه تاب مشکیم تنم کردم و داشتم موهامو شونه میکردم که یکی در اتاقو زد 

- بفرمایید

و در بازشدو مامان اومد تو

- صب بخیر عزیزم خوب خوابیدی 

- صب بخیر مامان اره کاری داشتین که اومدین بالا

اومد جلو اینه یه نگاه به من که همچنان داشتم موهامو شونه میکردم انداختو لبخندی رو لبش نشست جلو اومد و شونه رو از دستم گرفت و شروع کرد به شونه زدن موهام

- ای دختر سمج 4 سال گذشته بازم این موهارو کوتاه نکردی 

با اعتراض به طرفش برگشم 

- اه مامان شما چه دشمنی دیرینه با موهای من داری ها

ریز شروع کرد به خندیدن 

- باشه حالا چرا عصبانی میشی عزیز دلم من که مثل همیشه از پست بر نمی ام

منم شروع کردم به خندیدن ولی با فکر به کاری که میخواستم بکنم لبخندم خشک شد و یه نوع تردید به دلم چنگ انداخت گفتم

- مامان میخوام... میخوام امروز برم سر خاک شالیز و بعدش برم پیشه دوستام ولی میترسم مامان از مرور خاطره ها میترسم

مامان که هنوز ته مایه هایی از اون خنده ها رو لبش بود گفت

- دخترم خاطره چیزیه که هست هیچوقت نمیتونی ازش فرار کنی حتی اگه واسه این که خاطره هارو از یاد ببری از دوستات دست بکشی بازم زجر میکشی حتی خیلی بیشتر خاطره جزئی از زندگیه هر انسانه سعی نکن ازش فرار کنی تو چهار ساله که از ایران دور بودی همینطور از دوستات فکر میکنی یه مشت خاطره ارزش دوری از دوستای 8 سالتو داره

لبخند محزونی زدم و گفتم

- نمی دونم مامان میترسم که ...

مامان پرید وسط حرفم

- نترس شا نی نترس ترس از بینت میبره دخترم ترس از چی؟ از زندگیت؟ از گذشتت؟ ترس چی ؟شانوی من ترسو نیست پس نترس 

پیشونیمو بوسیدو و گفت

- حالاهم پاشو برو ویکی رو بیدار کن بیاین پایین صبحونه رو چیدم رو میز باباتم الان بیدار میشه دخترم پاشو مگه نمیخوای بری بیرون پس باید یکم بجنبی 

- باشه مامان شما برین منم موهام ببندم یه ابیم به صورتم بزنم میام برین که الان بابا میگه زنمو دزدیدن اول صبحی بدو برو مامان تا بابا زنگ نزده پلیس

با خنده گفت 

- ای شیطون من رفتم 

بعد از اینکه مامان رفت بیرون رفتم به طرف دستشویی و ابی به صورتم زدم موهامو با یه کلیپس بستم و رفتم طرف اتاق سارا که مامان داده بودش به ویکی بعد از این که ویکی اجازه داد داخل شدم

- صب بخیر عزیزم

- سلام صب بخیر شانو کی بیدار شدی 

- همین الان عزیزم توهم لباساتو بپوش بریم پایین صبحانه بخوریم

بعد از گفتن باشه رفت به طرف دستشویی و بعد از چند دقیقه اومد بیرون و یه دامن صورتی که تا سر زانوش بود همراه یه پشت گردنی پوشید چون افکارش خارجی بود زیاد براش مهم نبود جلو مامان اینا چطور بگرده خیلی راحت بود و ماهم خونواده ی ازادی بودیم و این چیزا واسمون اهمیتی نداشت

باهم رفتیم پایین و داخل اشپزخونه شدیم بعد از سلام دادن به بابا و مامان سر میز نشستیم 

- دختر بابا میگم نمیخوای برگردی اینجا ادامه تحصیل بدی

به مامان نگاهی انداختم که دیدم داره نگام میکنه از سوال بابا چندان تعجبی نکردم این حرف مامان بود چند باری به خودم گفته بودحتما در گوش باباهم یه چیزایی گفته که شاید قانع شم اما نه من سر حرفم بودم تا شش سال دیگه اونجا میموندم

- نه بابا من وقتی از ایران رفتم با خودم عهد بستم که تا 10 سال پام رو تو ایران نزارم اگرم این سه ماه اینجام بخاطر ویکیه وگرنه اصلا برنامه ی ایران اومدن در کار نبود الانم 1 ماه تموم از درسم جا میمونم 

بابا نگاهی به مامان انداخت و سری تکون داد مامان با اعتراض گفت 

- اه شانو خوب بابا چهار سال بس نیست مگه ایران چشه همین تهران خودمون بهترین دانشگاه هارو داره 

به طرفش برگشتم

- مادر من ایران ایرادی نداره من خودم این تصمیمو گرفتم خواهش میکنم دیگه در این باره صحبتی نکنین مامان من قبلا این حرفارو به شما گفتم و براتون توضیح دادم 

مامان خواست چیزی بگه که بابا مانعش شد 

- مهری جان زیاد تحت فشارش نزار دخترم ما برای تصمیمت احترام قاعلیم هرکاری که میخوای انجام بده عزیزم مشکلی نیست 

- ممنون بابا 

مامان به حالت قهر روشو ازم برگردوندبلند شدم و به طرفش رفتم دستام دور گردنش حلقه کردم

- من قربون مامان خوشکلم برم قهر نکن مادرم به خدا خیلی زود این 6 سالم میگذره نگرانم نباش ویکی و خونوادش کنارمن مگه نه ویکی

ویکی که نظاره گر این بحث بود سرش رو به نشانه ی تایید تکون داد و گفت

- اره راست میگه مهری جون شانو عشق منه من قول میدم اگه که مشکلی براش پیش اومد و یه دفعه ای یه اتفاقی افتاد خودم با تیپا شوتش میکنم ایران البته خودمم باش میام ها چون من از خواهرم جدا نمیشه 

مامان بابا شروع کردن به خندیدن با تعجب به طرف ویکی برگشتم

- ویکی تو شوت و تیپا رو از کجا یاد گرفتی

با خنده به طرفم برگشت

- به لطف خواهرزاده های با ادبت من خیلی چیزا یاد گرفتم شانو

از سره سفره که بلند شدم همراهه ویکی به طرفه اتاقامون رفتیم به ویکی گفته بودم که میتونه باهام بیاد و بره خودشو حاضر کنه

وارد اتاقم شدم و همزمان چشمم به یه عکس افتاد که روی عسلی برگردونده شده بود به طرفه عسلی رفتم و عکسو برداشتم ... چطور تو تمام این مدت ندیدیه بودمش 

وای خدایا این عکس... این عکس اینجا چیکار میکنه این که فقط دسته ما پنج نفر بود منم که ماله خودمو برده بودم لندن اما این... یه دفعه یه چیزی یادم افتاد از تو قاپ درش اوردم و به پشتش نگاه کردم درست حدس زدم ... 

پشتش اسمه دارندرو نوشته بودیم 

- ماریسا

با بهت چند بار اسمو خوندم اما این اینجا چیکار میکرد تصمیم گرفتم از مامان بپرسم و درحالی که پایین میرفتم دوباره به عکس نگاه کردم تو عکس پنج نفریمون بودیم که تویه مدرسه کناره درخته توت انداخته بودیم عکسو ...

مامان داشت سفرورو جمع میکرد به طرفش رفتم 

- مامان 

عکسو به طرفش گرفتم 

- ماریسا اینجا بوده نه...

مامان رنگش به وضوح پرید و زیره لب وایی گفت و لبشو گاز گرفت

- ا... اره اینجا ... بود ... ولی 

- کی مامان ؟ کی؟

مامان نگاهشو غم گرفت 

- درست 2 ماه قبل از این که برگردی وقتی که... 

مامان انگار نمیخواست ادامه ی حرفشو بزنه 

- چه وقتی...؟

مامان سرشو پایین انداخت 

- وقتی که ... قرار بود فرداش با سروش ازدواج کنه...

با شنیدنه جمله ی اخرش چشمام گرد شد چی... باکی ازدواج کنه؟ سروش دیگه کی بود؟ چی شده بود؟ چرا اینطور شده بود؟ با صدایی بغض دار و لرزشی محسوس گفتم

- ازدواج...

مامان تو چشمام زل زد 

- اره اون 5 ماه پیش با پسر عمش ازدواج کرد خیلی سعی داشت باهات تماس بگیره ولی جواب ندادی اونروز اومد اینجا و بلافاصله رفت تو اتاقت ایینقدر گریه کرد که نزدیک بود بی حال بشه انگار این ازدواج با خواسته خودش نبوده میگفت بهت بگم که خیلی دوست داره و دوست داره دوباره ببینتت ولی انگار...

چی انگار چی مامان چی داشت میگفت ...

- مامان انگار چی ده دق مرگم کردی

- انگار قسمت نبود همو ببینین چون...

مکثی کرد و یه قطره اشک ا زچشاش ریخت 

- چون دقیقا یک ماه بعد خودکشی کرد و جونشو از دست داد

دیگه هیچی نمیشنیدم تنها صدایه فرشته وارش بود که تو ذهنم منعکس میشد تنها کارایه پر از شیطنتش جلویه چشمم بود 

دوزانو رو زمین نشستم سرمو بینه دستام گرفتم یعنی چی خدا این چه رسمی بود میخواستی تک تک دوستامو ازم بگیری و وقتی هیچ جوابی برای سوالم نبود فقط یک چیز تسلی بخشه دردام بود پس با تمام وجودم داد زدم دادی پر از غم درد پر از تنهایی

- خـــــدا

مامان جلو اومده بود و شونه هامو گرفته بود تا این لرزش رو کم کنه اما نمیشد دنیا جلو چشمام بود تمامه خاطرات جلویه چشمام رژه میرفتن تمامه لحظات برام خاطره شده بودن ... تشنج کرده بودم حالم خیلی بد بود چشمام نمیدید دستام و بدنم میلرزید و همش داد میزدم به مرزه جنون رسیده بودم فقط فکرم دتسه خودم بود که اونم پر از اشوب بود یعنی چی ماریسا دیگه حقش نبود خدایا اون دیگه چرا خدایا دارم تقاصه چیرو پس میدم این دوستی چرا اینقدر تقاص داشت چرا این پنج نفر تو دنیا اینقدر جا گرفته بودن که سایشون سنگینی میکرد رو سره زمین خدابا چـــــرا...؟

...

با قدم هایی سست به طرفه دوتا قطعه سنگ رفتم 2 نفر دورشون بودن و داشتن گریه میکردن گریه ای از درد 

...

دستم لرزید اما با فشاری که ویکی بهش وارد کرد ثابت شد هرچی بیشتر نزدیک میشدم سست تر و سست تر میشدم تا جایی که کناره قطعه سنکا که رسیدم دیگه جونی واسم نموند و افتادم ... نمیدونم چی بود که باعث شد اون دونفر به طرفم برگردن و هر سه مون از دیدنه هم شوکه بشیم 

کارینا چشماش پر از اشک شد و مانیا هم همونطور ماته من شد گریم شدت گرفت کشون کشون خودمو به قبرا رسوندم هنوز هم امیدی بود امیده اینکه شاید بالای اون قطعه سنگ به جایه اسمه ماری اسمه من حک شده باشه این که دومین قربانه این دوستی باشم 

اما اون امیدم خاموش شد چون اسمش جلویه روم قرار گرفت... چون چشمام کلمه هارو رو قطعه سنگ کنارهم قرار دادن و چیزی بجز ماریسا به دست نیومد

- مارِ

ویکی جلو اومد و بازوهامو گرفت 

- شانو توروخدا اروم باش... توروخدا...

اما من پر از درد بودم پر از اه بودم درده جدایی تمامه وجودمو گرفته بود دوست داشتم خودمم کناره این دونفر زیره خاک برم ... ای کاش نمیرفتم ... کاش بودم و کمکش میکردم اخه چرا خدا چرا نتونستم تو لحظه هایه اخر کنارش باشم 

- ماری تو دیگه چرا... تو دیگه کجا رفتی ها دوستم... هان همدمه 8 سالم کجا رفتی چرا منو تو این غم گذاشتی حقم بود؟ به خدا حقم نبود یادته... یادته قول دادیم که کناره هم باشیم یادته وقتی شالیز رفت این پیمان قوی تر شد ولی انگار تو شکستیش شکستیشو رفتی ... چرا ...؟ حالا که کناره شالیزی خوشحالی...؟ حالا که بهش رسیدی ارامش داری... اره باشه ولی ماها چی... من چی ...؟ میخواستم این چندماهی که اینجام کنارتون باشم که باهاتون باشم تا جبران کنم این 5 سالو کجایی... کجایی ببینی دارم دیوونه میشم ... که نبودم کنارت که ازت غافل شدم ...

سرمو رو سنگه سرد گذاشتم و شروع کردم به هق هق 

با صدایه کارینا سرمو بلند کردم و به چشمایه قهوه ایش که حالا کدر شده بودن از درد... از مرگ ... زل زدم

- واسه چی برگشتی ... هان؟

با درموندگی نگاهش کردم و چیزی نگفتم اومد کنارم نشست دستامو تو دستاش گرفت

- واسه چی برگشتی هان... اومدی که باز زجر بکشی چرا برایه چی بزار اینو دیگه ما به دوش بکشیم 4 سال تو بودی حالام ما کجا اومدی... واسه چی برگشتی به این کشور به کشوری که خاکش غریبه خاکش بویه غربت میده که خاکش بویه مرگ میده ... مرگه دوستات ... مرگه هم پیمانات ... اومدی چیو ببینی که ... که همه داریم نابود میشیم که تک تک داریم از بین میریم... برو شانو توروخدا برو دیگه به اینجا بر نگرد ...

بغلم کرد و به پشتم چنگ زد

- برو شانو ... میترسم تورو هم از دست بدم که توهم... توهم قربانی شی ... برو ... دیگه بر نگرد منم میرم مانیا هم میره دیگه این کشور این خاک جایه ما نیست چون خونه دوستامون با این خاک اغشته شده چون سلولایه تنشون با این خاک عجین شدن ... من دیگه تحمله مرگ ندارم ... خستم از همه خستم منم میرم ... بیاین دوباره باهم عهد ببندیم ولی اینبار عهده جدایی که دیگه همو نبینیم این دوستی نفرین شده نباید دیگه ادامه پیدا کنه به احترام 8 سال دوستی بریم و دیگه بر نگردیم این خاک برامون نفرین شدست اینجا دیگه جایه ما نیست...

اونو از خودم جداش کردم و به طرفه مانیا برگشتم

- باشه قبول میکنم اما اولش فقط یه چیز ازتون میپرسم 

به ویکی زل زدم که همونطور گریون واستاده بود

- بیا اینجا ویکی

وقتی ویکی کنارم قرار گرفت پرسیدم

- ماری پس ...چرا... چرا...؟

کارینا - درست 5 ماه پیش بود که اومد پیشم بهم گفت که تو بد دردسری افتاده میگفت پسر عمش که تو کاره خلافه ازش خوشش میاد و پاشنه ی خونشونو از جا کنده میگفت بابا هم قبول کرده و مشکلی نداره اما من میدونم که این پسر یه ادمه اشغاله میگفت بابام گفته اگه باهاش ازدواج نکنی دیگه دختره من نیستی و درست یک هفته بعد ماری با سروش ازدواج کرد اونشب کنارش بودیم هم من و هم مانیا گرفته بود و مرتب به خودش فحش میداد میگفت که خیلی بهت زنگ زده ولی برنداشتی رفته خونتون و کلی گریه کرده اونشب نتونستم غمشو درک کنم نتونستم فکره مخربشو بخونم و همین هم باعث شد ازش غافل شم که...

گریش شدت گرفت 

- که درست یک هفته بعد بهمون خبر دادن که بریم خونشون ماهم از خدا بیخبر به اونجا رفتیم اما با ورودمون صدایه شیون همه جارو گرفت ترسیدم خیلی من قبلا این صحنه رو دیده بودم درست 9 سال قبلش وقتی شالیز خودکشی کرد ... پس به سرعت به اتاقش رفتم و... حدسم درست در اومد اون خودکشی کرده بود با طنابه دار خودشو دار زده بود و...

کارینا نامه ای از جیبش در اوردو به طرفم گرفت

- سه تا نامه اونجا بودن ... این ماله توئه 

و با گریه خودشو مانیا ازمون دور شدن دستام یخ زد خدایا...

اروم نامه رو باز کردم و اولین قطره ی اشکم رویه جمله بالایه ورق ریخت

به نامه اوکه دوستی را افرید ...

اروم چشمام رو رویه کلماته بعدی سوق دادم ...

سلام

دوست عزیزم میدونی شاید حالا که این نامه رو میخونی من دیگه نباشم و دیگه منو نبینی اما خوب من همیشه پیشتم پیشه تو و بچه ها ولی خوب بودن با شالیز واسم یه چیزه دیگس ...

درحالی دارم این نامه رو مینویسم که دلم کلی واست تنگ شده واسه خنده هایی که با رفتنت دیگه ندیدمشون 

واسه دوستیمون که بعد از رفتنه شالیز کم کم از هم پاشید

واسه خوده شالیز که خیلی وقته به ارامش رسیده ...ولی...

شانو دلم تنگه واسه اون زمانا که خنده ی هایه بی غل و غشمون گوشه معلمارو کر میکرد دلم واسه اعتراضا تنگ شده واسه پرونده هایی تو ذهنمون زیر بغلمون میزاشتن و هولمون میدادن به طرفه خونمون 

ای کاش بر میگشتم به اون زمان ...

اما زندگی همیشهبه میله ما نمیچرخه با رفتنه شالیز و بعد هم تو دنیا دیگه رنگی نداشت حداقل واسه من ... 4

از خیلی وقت پیش بهونه ای برایه مرگ میخواستم 

و چه خوب که این دلیل به وسیله ی سروش واسم به وجود اومد سروش پسرعمم رو میگم هه... شوهرم 

کسی که الان درو روم قفل کرده تا از خونه نرم بیرون... هه میبینی چه خنده داره من شوهر کردم و حالا زندگیم اینه... 

بگذریم غمایه من تمومی نداره اما ...

انگار تقدیره ما مرگ و ... باهم بودنه عبدیه ... منتظره شماها میشم و دست در دسته شالیز نزاره گره زندگیتون میشیم و میخندیم ... به زندگی میخندیم ...

دوست داره تو ماریسا 

نمیدونم چندین بار این نامه رو خوندم و گریه کرد اما دیگه حالی برام نمونده بود و تنها امیدم مرگ بود... مرگ زندگی به خیلیا وفا نمیکنه... حتی به ماها... بعد از اون روز خبر دار شدم ک مانیا رفته امریکا و کرینا استرالیا ... همون روز بلیط داشتن بلیطه زندگی... و شاید بلیطی برایه خوشبختی...

...

نمیدونم اون یک ماه چطور گذشت اما وقتی به خودم اومدم که از هواپیما پیاده شدم و پا تو زمینه غریبه ها گذاشتم ... شاید این خاک میتونست واسم زندگیه جدیدی رو به ارمغان بیاره شاید ... 

حدوده یک هفته ای ویکی پیم تو خونه موند و بعد هم برگشت خونه ی خودشون 

با صدایه الارمه گوشی از خواب بیدار شدم خیلی وت بود که دیگه به این صبح بیدار شدنا و رفتنه راهه خونه تا دانشگاه عادت کرده بودم ... و حتی تو ایرانم احساسه ناقصی میکردم انگار یه چیزی کم دارم 

تصمیممو گرفته بودم باید مثله این 5 سال بیخیاله همه چی میشدم و عادت هام رو پیش میگرفتم پس با چهره ای به ظاهر خندان برایه گول زدنه خودم سره کمدم رفتم شلوارکه لیمو همراهه تابه مشکیه پشت گردنیم برداشتم و پوشیدم موهامم شونه زدم و از پشت محکم بستم و با یه رژه لب صورتی و یه سایه ی کمرنگه نقره ای کارمو تموم کردم سویچمو همراهه کوله ی لیم که پر از جزوه و کتاب بود برداشتم کفشایه ال استاره مشکیمم پام کردم و از خونه زدم بیرون ... بعد از پیاده شدن از اسانسور که تو پارکینگ واستاده بود و سوار ماشینم شدن پامو رو گاز گذاشتم ... پیش به سویه دانشگاه ...

جلویه دره دانشگاه نگه داشتم و وارده حیاطه بزرگش شدم عاشق اینجا بودم خیلی سرسبز بود و پر از گل...

داشتم به طرفه ساختمون میرفتم که یهو یکی از پشت چشمامو گرفت دستم رو دستایه ظریفش گذاشتم خودش بود ویکی...

- ویکی دستاتو بردار 

خنده ی بلندی کرد و دستاشو برداشت برگشتم و گونشو بوسیدم 

- صبح بخیر عزیزم چطوری 

با سرخوشی جواب داد :

- خوبم عشقم... بیا بریم داخل که الان کلاسامون شروع میشه 

باهم به طرفه دره ورودی رفتیم ویکی خیلی حالش بهتر شده بود دیگه غمگین نبود و این منو از هر چیزی بیشتر خوشحال میکرد... و بهم روحیه میداد 

تا ساعته 3 بعد از ظهر کلاس داشتیم پس باید تویه کافه یه چیزی میخوردیم 

داشتیم دست تو دسته هم به طرفه کافه میرفتیم که یهو یکی از پشت سر صدام کرد 

اهمیتی ندادم حتما خیالاتی شدم... باره دیگه همون صدا رو شنیدم اینبار برگشتم این پسر کی بود که بهم زل زده بود کمی فکر کردم اهان این همون پسره مشهوره تو کلاس بود 

به زبونه انگلیسیه غلیظی گفت

- خانومه فرهادی ... جزوتونو جا گذاشتین 

با تعجب تو کیفم رو نگاه کردم راست میگفت جزوم تو کیفم نبود به دسته اون پسر نگاه کردم تو دسته اون بود به طرفش رفتم و جزوه رو از دستش گرفتم و تشکر کردم 

و درکماله تعجب با فارسیه جوابمو داد همون موقع ویکی هم کنارم رسید

- خواهش میکنم 

با تعجب نگاهش کردم تک خنده ای کرد

- تعجب نکنین من ایرانی هستم 

کمی منگ نگاهش کردم ولی بعد یکم خودمو جمع و جور کردم و لبخندی زدم دستمو جلو بردم

- شانوفرهادی هستم و شما...

اونم لبخندی زد 

- خوشبختم منم رامتینه نیازی هستم 

لبخندم بزرگ تر شد 

- پس ایرانی هستین اهله کدوم شهر ...

کمی جلوتر اومد 

- من اهله کرمانشاه هستم شانو

جرقه تو ذهنم زده شد یعنی این پسر کُرد بود 

- اقایه نیازی شما کُرد هستین؟

کمی جدی تر شد 

- بعله من کُردم ولی ا لطفا منو رامتین صدا کن 

و بعد روبه ویکی کرد 

- و شما بانویه من ...؟

ویکی کمی خودشو به من چشبوند و با پسره دست داد 

- من ویکی هستم ... ویکتوریا گیلبرت

پسره با تعجب به ویکی زل زد 

- اما چطور اینقدر خوب فارسی حرف میزنید اخه از اسمتون پیداست اهله ایران نیستین 

ویکی قهقهه ای زد و گفت

- بله کسی اینو نمیدونه ولی من در اصل ویکتوریا امیری هستم پدره من ایرانی هستن و مادرم هم دورگه ی ایرانی انگلیسی هستن...

پسره ابرازه خوشبختی کرد... دیر بود ومدتی دیگه کلاسا شروع میشد 

- اقا رامتین اگر مایل هستین بیاین و یک قهوه مهمونه من باشین چون ما به قصده خوردنه یک قهوه اینجا اومدیم و باید تا 20 دقیقه دیگه برگردیم کلاس ...

رامتین موافقت کرد و باهم وارده کافه ی دانشگاه شدیم 

رفتیم و سره میزی که همیشه با ویکی مینشستیم نشستیم 

گارسون بعد از گرفتن سفارش ازمون دور شد 

- رامتین میشه بپرسم چطور اینقدر خوب انگلیسی صحبت میکنی 

رامتین لبخندی زد و گفت

- البته... من 15 سال هست که اینجام در واقع از سنه 10 سالگی اینجا بودم و به کمکه مامان بابا تونستم هم فارسی و انگلیسی رو خیلی خوب یاد بگیرم 

ویکی با کنجکاوی گفت

- من خیلی درباره ی زبانه کُردی شنیدم با این که اینجا بودم اما مادرم رگه ایرانیش به کُرد ها میرسه و دست و پا شکسته بلده صحبت کنه شما هم بلدین...؟

رامتین به صندلیش تکیه داد 

- بله البته من یه کُردم مگه میشه کُردی بلد نباشم... راستی لطفا به من بگو رامتین من عادت به شما بودن ندارم پس از تو استفاده کن 

ویکی چشمی گفت و بازهم مشغوله حرف زدن شدیم حدوده 15 دقیقه بود که نشسته بودیم که نگام به ساعتم افتاد

- خوب رامتین ما دیگه بریم اخه کلاسه اناتومی داریم و باید زود حاضر بشیم سره کلاس ... با اجازه 

و از رو صندلی بلند شدم ویکی هم بلند شد رامتین رو به من کرد

- اگه جسارت نباشه میتونم شمارتون رو داشته باشم 

البته ای گفتم و شماره ی خودمو ویکی رو بهش دادم تو این 20 دقیقه مکالمه فهمیده بودم ادمه خوبیه و واقعا پسره خوشکلیم بود در وحله ی اول پوسته سبزش منو جذب میکرد من عاشقه پوسته سبزه بودم و بعد چشمایه ابیش بودم که تویه اون کاسه هایه بزرگ به نمایش گذاشته میشدن دماغش عملی بود و لبایه قلوه ای داشت درکل ادمه خیلی جذاب و شیکی بود 

... 

وارده خونه شدم ...امروز روزه خوبی بود حداقل دیگه بخاطره درسام وقته فکر کردن به حوادثه تلخی که برام اتفاق افتاده بود رو نداشتم ... تلفن داشت زنگ میخورد رفت رو پیغامگیر 

- شانو خوشکله نریسیدی خونه هنوز... باشه پس رسیدی یه زنگ بزن

ریز خندیدم این دختر که همین الان با من بود که... لباسه راحتیمو که یه نیم تنه ی سفید با یه گرم کنه مشکی با خطایه سفید بود پوشیدم و بعد از روشن کردنه دستگاهه قهوه ساز شماره ی ویکی رو گرفتم...

با خبری که شنیدم شور و شوق تو جونم رخنه کرد واقعا که چه خبره نابی ... لیزی باردار بود و ویکی من رو برایه شام به خونشون دعوت کرده بود 

به ساعت نگاه کردم 5 بود وقت داشتم پس تصمیم گرفتم اول یه حالی به صورتم بدم و بعد برم حموم ... تازه میخواستم رنگه موهام رو هم به وسیله قوطیه رنگه مویه کناره حموم که از 1 سال پیش خریده بودمش عوض کنم... 

قبلش استریویه کناره اتاق رو روشن کردم 

مشغوله کارم شدم اول ابرو هام رو تمیز کردم بعدم دستی به صورتم کشیدم ... و بعدم به حموم رفتم ... میگن عادت چیزه بدیه ... منم به این رنگ عادت کرده بودم ... درست از 5 سال پیش که برایه مراسمه ادرین رنگشون کردم دیگه بست بود دیگه وقته تغییر بود همه چیم باید تغییر میکرد ... این من باید فراموش میشد شانو باید عوض میشد ... اره وقته تغییر بود ... دست بردم و قوطی رو برداشتم و بعد از درست کردنه رنگ ... موهام رو دسته کردم و فقط به نکه موهام رنگ مالیدم... 

رنگه شرابی ای که نوکه موهام به خودشون گرفته بودن و ابروهام که رنگشون رو به شرابی تغییر داده بودم کاملا چهرم رو عوض کرده بودند ... به ساعت نگاه کردم 8 بود و من الان از حموم بیرون اومده بودم به طرفه کمدم رفتم و پیرهنم که تا بالایه ناف بود و یه گره بالایه نافم داشت و چهارخونه ی مشکی و سفید بود البته بیشتر مشکیش به چشم میخورد رو همراهه جینه قرمزم که کمربنده مشکی میخورد برداشتم و پوشیدم ناف بند نیگینم رو به نافم بستم و کفشایه پاشنه 5 سانتیم که چهارخونه و مشکی و قرمز بودن رو پام کردم موهام رو هم بعد از سشوار کشیدن دورم ریختم تا رنگه شرابیون بیشتر به چشم بیاد و بعد از زدنه یه رژه لبه قرمز و یه خطه چشم و ریمل... 

سویچم رو برداشتم و گوشی به دست از خونه خارج شدم ... دکمه ی اسانسور فشردم و چند دقیقه بعد به طبقمون رسید ... در که باز شد واردش شدم و به دیوارش تکیه دادم و مشغوله کنکاش تویه محیطه 5 متریه اسانسور شدم 

فقط یه دختر تو اساسور بود که داشت با گوشیش ور میرفت ... دکمه پارکینگ رو زدم حدوده چند ثانیه بعد اسانسور ایستاد به طبقه شمار نگاه کردم تو طبقه ی 10 توقف کرده بود طولی نکشید که پسری به سرعت وارده اسانسور شد و به دیوار تکیه داد از قیافش معلوم بود که کلافست و همش گوشیش رو چک میکرد

بی توجه به حرکاتش به چهرش زل زدم به جرئت میگم که خوشتیپ بود خیلی ... موهاش بور بود اما ابروش قهوه ای بود چشماش هم نمیدونم چه رنگه بود چون سرش پایین بود و فقط میتونستم ابروهاش و موهاش رو رنگشون رو تشخیص بدم یه دفع انگار که سنگینیه نگاهم رو حس کرد به طرفم برگشت ... اما من زود نگامو دزدیم وای عجب چشمایی داره این لامسب قهوه ای و خیلی بزرگ وای... شانو غش... این ارزیابی و اتفاقات 10 ثانیه هم طول نکشید ...

...

از اسانسور پیاده شدم و به طرفه ماشینم رفتم درست روبه رویه اسانسور پارک شده بود ... همون موقع اون پسره هم به طرفه ماشینش که درست دوتا با ماشینه من فاصله داشت رفت ... یه لامبرگینیه سفید از این مدل جدیدا ... 

سوار شدم و تا خونه ی ویکی اینا با سرعته سرسام اوری روندم ... و به اهنگه کیتی پری گوش کردم ... 

وارده خونه شدم وبر صورته بهت زده ی ویکی بوسه ای زدم 

- وای شانو این تویی...؟

لبخندی زدم 

- علیکه سلام خانومه حواس پرت اره ... 

و با نگرانیه مشهودی ادامه دادم 

- چرا بد شدم ...؟

ویکی یهو خودشو تو بغلم انداخت و با صدایی خندون و شاد گفت 

- چی داری میگی دختر محشر شدی ایول عالی شدی ... خیلی تغییر کردی

خواستم جوابه ویکی رو بدم که لیزی از دور نمایون شد ...

- به به ببین کی اومده ...

بغلش کردم و گونش رو بوسیدم 

- سلام لیزی چطوری ... یه چیزایی شنیدم... دوباره داری مامان میشی...؟

لیزی که اونم تو بهته سرو شکلم بود لبخنده ملایمی زد و گفت

- چه تغییر کردی دختر... اره دیگه ... دارم مامان میشم

نیشم تا بناگوش باز میشه 

- ای بابا این اقا امیر علی باز شیطونی کرد کار دستت داد ... لیزی جون 

لیزیبا چشم غره مشتی با بازوم زد و گفت

- کم حرف بزن دختر ... حیا داشته باش یکم ...

با این حرفه لیزی یکم به ویکی نگاه کردم و کمی بعد همراهه همدیگه شروع کردیم به خندیدن ... 

برام جایه تعجب داشت که زنی مثله لیزی با تربیته غرب چطور اینقدر سخت میتونه درباره ی این چیزا صحبت کنه 

هیچوقت ندیده بودم جلویه منو ویکی عمو رو ببوسه ... حتی وقتی که عمو امیر جلو میرفت تا ببوستش ویکی صورتش رو میچرخوند و بوسه عایه عمو رویه گونه هاش جا خوش میکرد ...

بارها به عمو تذکر داده بود که جلویه ما نه... و من چقدر این اخلاقش رو دوست داشتم ...

- راستی بچه ها من به امیر نگفتم به جاش یه جشنه کوچیک و ساده همینجا ترتیب دادم که برادر زادم رو هم دعوت کردم بیاد اینجا تا باهم به امیر بگیم نظرتون چیه

چی برادر زاده ... مگه لیزی برادر داشت ما نمیدونستیم شنیده بودم دوتا خواهر داره ولی برادر رو نه

- لیزی مگه شما برادرم داری

لیزی اروم یکی از قهوه هارو که همین الان خدمتکار اورده بود برداشت روبه من گفت

- اره عزیزم ولی برادره تنیم نیست یه جورایی بابام بزرگش کرده و الانم یه پزشک تو تهرانه ... متخصصه قلب و عروق و پسرش هم ... برادر زادم رو میگم ... واسه ادامه تحصیل اومده اینجا ... 

با تعجب به لیزی زل زده بودم پس مهمونمون پسر بود ... 

ویکی با تعجب گفت

- مامان ارشیا اومده لندن... ؟کی...؟

لیزی رویه مبل نشست و با لبخند گفت

- اره عزیزم ... یه هفته ای میشه اینجاست ... بورث شده واسه ی دانشگاه... خودت که میدونی چه باهوشه ... داییتم که میگه پسرم باید مثله خودم و تو رشته ی خودم تو لندن تخصصش رو بگیره... داییته دیگه... میشناسیش که واسه اریش هم همین شرط رو گذاشت فقط تنها فرقش این بود که اریش مغز و اعصاب میخونه...

ویکی با ذوق گفت

- ایول پس تو دانشگاهه ماست

در بین صحبت هایه لیزی و ویکی من به فکر فرو رفتم چه خونواده ای... پدر متخصصه قلب و عروق پسر هم به همین صورت دختر هم که مغزو اعصاب ... با کنجکاوی گفتم

- لیزی عجب خونواده ای دارن حالا مادر خانواده هم دکتره ...؟

لیزی با ذوق گفت

- اره واقعا خونوادشون موفقه ... ملینا هم ... زن داداشم رو میگم ... متخصصه زنانه ... و ...

و تا خواست حرفش رو ادامه بده زنگ خونه به صدا در اومد یکی از خدمتکارا در رو باز کرد لیزی از جاش بلند شد و همراهه ویکی به طرفه دره ورودی رفتند 

- حتما ارشیاست چون امیر علی تا 10 نمیاد ...

من هم که بینه موندن و رفتن معلق بودم تصمیم رو مبنی بر نشستن و منتظر موندن عملی کردم 

طولی نکشید که لیز ی و ویکی درکناره پسری قد بلند وارده پذیرایی شدند ... وای خدایا این پسر عجب تیکه ای بود ... قدش حداقل یک متر و نود پوستش سبزه بود و لباسه خردلی ای که پوشیده بود جذاب ترش کرده بود کم کم به من نزدیک شدند و من تونستم صورتش رو خوب بر انداز کنم چشمایی سبزو خیلی درشت که مژه هایی برگشته مثله یه سایه بون روشن رو زینت داده بودن و دماغی عملی که خیلی معلوم نبود عمل کرده اما چون من زیادی توجه کردم فهمیدم با لبهایی قلوه ای و بزرگ ...

با سقلمه ای که از پهلوم گرفته شد به خودم اومد

- پسر داییم رو خوردی بی شعور...

با بهت اول به ویکی و بعد هم به دستی که جلوم معلق بود و درنهایت صورته پر از شیطنته ارشیا زل زدم ... وای این کی دستش رو بالا اورده ... سعی کردم ارامشم رو حفظ کنم و دست پاچه نشم ... پیس خیلی اروم دستم رو تو دستش گذاشتم

- سلام خیلی خوش اومدین من شانو هستم دوسته ویکی

ارشیا کمی بر اندازم کرد و بعد هم گفت

- منم ارشیا هستم پسر داییه لیزی خوشبختم ...

لبخندی زدم و بعد هم دستم رو از دستش بیرون اوردم عجیب این دست گرم بود ... گرمایی که... فقط... نه بسته شانی بسته کم خیالاتی باش... بسته ... با بی خیالی واسه خودم شونه ای بالا انداختم مم خود درگیری داشتم ...

رفتیم و باهم رویه مبل ها نشستیم لیزی هم برایه سرکشی تو اشپزخونه ازمون دور شد

- ارشیا نگفته بودی میخوای بیای لندن ... تو که میگفتی ایران رو دوست داری

ارشیا با کمی اخم گفت

- اره بابا من ایران رو دوست دارم ... ولی چه میشه کرد ... باباست دیگه هرچی ملی ... مامان رو میگم التماسش کرد بابا اریا زیره بار نرفت اخرشم منو با اولین پرواز فرستاد اینجا هرچند خودمم بورث شدم اما دوست نداشتم بیام ...

دوست داشتم تو بحثشون شرکت کنم

- اما اقا ارشیا همه تو سنه شما دوست دارن بیان و اینجا درس بخونن ... تازه شما بورث هم شدین ... 

ارشیا با لبخندی به طرفم برگشت 

- درسته شانو اما من ایران رو همونطور که گفتم دوست دارم ولی خوب بابا چون خودش اینجا تخصص گرفته به من میگه باید اینجا درس بخونم ... من مشکلی با لندن ندارم ولی خوب سخته دل کندن از اون کشور ...

این پسر عجیب من رو به ادامه ی بحث وا میداشت 

- من هم 5 ساله که اینجام و یک ساله دیگه شروع میکنم به خوندنه تخصصم ... ولی خوب خیلی خوب کنار اومدم با اینجا ... واقعا عقایده شما واسم عجیبه ولی خوب ... خدا کنه زیاد این حرفاتون راست نباشه چون وقتی بخوای برایه چهار سال اینجا زندگی کنی باید همه چیز رو فراموش کنی ... وگرنه سخت میشه... من خودم تمامه تلاشم رو کردم و موفقم بودم 

تاحدودایه 10 باهم حرف زدیم و با باز شدنه در توسطه خدمتکار بحثمون خاتمه پیدا کرد ... 

با وروده عمو جوه تازه ای به خونه وارد شد تو این 5 سال خیلیخوب شناخته بودمش ادمه خیلی شوخی بود و حتی درزمان هایی که خیلی خسته بود وقتی وارده خونه میشد گرما رو با خودش می اورد و تو تک تکه اجرایه این خونه پخش میکرد ... 

- به به ببین کیا اینجا ویکی و شانیه خودمون و این اقا پسر...

مکثه از قبل معین شده ای کرد و بعد گفت

- ای بابا ی اینم که ارشیایه خودمونه ...

و مردانه ارشیا رو در اغوش گرف ... بعد از اون به طرفه ما اومد اول ویکی رو بوسید و بعد هم من

- شانی چش مشکی ببینم راه گم کردی ... باز که اینجا اومدی ...

ویکی دستش رو تو دستم گذاشت 

- از خداتم باشه از این راه گم کردنا ددی ...

با خنده ی ریزی گفتم

- امیر علی خان ... تو این خونه هر چند هفته یه بار کلوچه میدن اینه که من هم تو اون زمانا میام اینجا الانم چون بویه کلوچه هایه تازه می اومد اومدم وگرنه منه فقیر رو چه به پا گذاشتن تو این قصر ...

عمو با قهقهه رو به ارشیا گفت

- میبینی ارشیا این دوتا وروجک دسته منو از پشت بستن... باشه بابا من تسلیم ... اصن شما اسباب اساسیتو جمع کن بیا اینجا ...

لبخندی زدم این مرده مهربون درست مثله بابا بود ... لیزی با لبخنده عریضی که رو صورتش بود به طرفه ما اومد 

- به به چه عجب امیر پیدات شد ... نمیگی دله من طاقت نمیاره مرد ... یکم رعایت کن

امیرعلی به طرفه لیزی رفت و گونش رو بوسید

- خانوم دیگه گوشه کنایه نزن ... من نوکر شماهم هستم ولی خودت که میدونی چقدر این روزا سرمون شلوغه 

لیزی سری تکون

- اره میدونم عزیزم حالا که سرپا واستادین بیاین بریم سره میز شام حاضره بدویین ... امیر علی شماهم برو لباسات رو عوض کن و یه کاغذی هم تو کشویه دومی هست واسه من بیار ما میریم سره شام ...

امیر علی بعد از چم گفتن از پذیرایی خارج شد 

- ای لیزی شیطون ببینم ... میخوای قلبش بگیره یهویی از رو ورق بفهمه

لیزی چشمکی زد ...اروم رویه صندلی ای که بینه ویکی و ارشیا بود نشستم همون موقع امیر علی وارده غذاخوری شد و رویه صندلی ای که روبه رویه لیزی بود نشست یعی درست اون سره میز ... برگه رو اروم باز کرد و گفت

- الیزابت عزیزم این چیه فکر کنم ازمایش...

و چشماش رو تو حدقه چرخوند ... و اروم رویه نوشته ها به حرکت در اورد ... تو این مدت لیزی با استرس و ما سه تا هم با قیافه ای خنده دار به عمو زل زده بودیم ... طولی نکشید که صدایه بهت زده ی عمو مارو از اون حالت بیرون اورد

- جواب مثبت ...

و اروم سرش رو بلند کردو به لیزی که درست در راس نگاهش بود زل زد

- لیزی این ... این ... تو بارداری...

لیزی با ذوق سرش رو به معنایه تایید تکون داد ولی با بلند شدنه ناگهانیه عمو همه با ترس بهم نگاه کردیم ... امیر علی خان با قدم هایی اروم به طرفه لیزی رفت 

- لیزی عشقم این حقیقت داره یعنی من... من دارم بازم بابا میشم برایه باره دوم... وای خدایا

و با حلقه کردنه دستاش دوره کمره لیزی و چرخوندش لبخند رو به رویه لبامون برگردوند

- وای عاشقتم دختر عاشقتم این بهترین خبری بود که امروز شنیدم... خدایا شکرت 

و لیزی رو ول کردو دوزانو رویه زمین افتاد ... با فرود اومدنه سرش رویه زمین همه رو بهت زده کرد یعنی این معجزه ی خونواده بود که میتونست اینطور یه مرد رو به زانو دربیاره ... یه نطفه ... یه هدیه چقدر میتونست بنده رو به افریدگار نزدیک کنه... خدایا شکرت...

اروم قهوم رو به لبام نزدیک کردم و به مکالمه ی بینه رامتین و ارشیا گوش دادم 

- رامتین ژنتیکت رو پاس کردی که نه...؟

رامتین سری به معنایه تایید تکون داد 

- خوبه پس دیگه بعد از ظهر میتونیم باهم بریم بیرون

رامتین گفت

- اره بریم یکم این اطراف رو بگردیم ... راستی

یکم اینور اونور رو نگاه کرد و بعد م به طرفه من برگشت 

- ویکی کجاست ...

شونه ا به معنایه نمیدونم بالا بردم و دوباره به یک جا خیره شدم ... واقعا سخت بود پاس کردنه این واحد برام نمیتونستمم برش ندارم باید از یکی کمک میگرفتم ولی کی نمیدونم ... هفته ی بعدی امتحان داشتم و هیچی هم از درس نمیفهمیدم ...

با صدایه ارشیا به خودم اومدم 

- شانو ... چرا اینقدر تو فکری چیزی شده 

اهی کشیدم و سرم رو به معنایه نه تکون دادم و بازهم حالتایه قبل 

رامتین دستاش رو بهم کوبید و با کلافگی گفت

- اه دختر چته خوب یا اه میکشی یا عینه این کرو لالا به جایه حرف زدن سر تکون میدی بگو چه مرگته شاید بتونیم کمکت کنیم 

با چشمایی خسته به رامتین و ارشیا زل زدم 

- نمیتونم یکی از واحدام رو پاس کنم دارم دیوونه میشم واقعا درسش واسم سخته ... نمیدونم چیکار کنم باید از یکی کمک بگیرم ...

رامتین گفت

- چه درسی شاید تونستم کمکت کنم...

با بغضه الکی ای که بخاطره ناتوانیم تو گلوم جا رفته بود گفتم

- اناتومی...

با این حرفم اه از نهاده رامتین هم بلند شد 

- وای شانی شرمنده من هم تو این درس گیرم ببخش... ارشیا تو نمیتونی کمکش کنی

با این حرفه رامتین کم مونده بود پس بیفتم حالا چیکار کنم .../

ارشیا کمی بهم زل زد و بعد از مدته کوتاهی گفت

- کدوم مبحثش رو مشکل داری...؟ من این درس رو خیلی خوب تو ایران فول شدم ...

لبخنده کم جونی کناره لبهام جون گرفت و کم کم جون گرفت و بعد هم تبدیل به یه لبخنده عریض شد 

- واقعا... کمکم میکنی ارشیا...

ارشیا سرشو به معنایه تایید تکون داد از خوشی نزدیک بود بال در بیارم ... خدایا ممنونتم 

- وای ممنون ارشیا ... ممنون

با اطمینان از این که میتونم باهاش درس بخونم و بعد هم اومدنه ویکی همه از دانشگاه خارج شدیم و به طرفه خونه هامون رفتیم ... شنیدین که میگن نخود نخود هرکه رود خانه ی خود ... این حکایته ما بود ...

وارده خونه شدم و کفشام رو در اوردم اونموقع بود که به کوفتگیه پام پی بردم... اخ ... رفتم تو اتاقم و لباسام رو عوض کردم و خودم رو رو کاناپه ولو کردم ... بعد از اون روز و اومدنه ارشیا به دانشگامون و اشنا شدنه بیشتره منو ویکی با رامتین دوستیمون سر گرفت ... درست 2 ماه از صمیمیته ما میگذشت ... صمیمیتی که شاید برایه منو و ارشیا خواهر برادرانه بود البته فکر کنم ... ولی برایه ویکی و رامتین فکر نکنم این رو از رفتاراشون تشخیص میدادم ... 

تو فکر بودم که تلفن شروع کرد به زنگ خوردن به سرعت به طرفه گوشیه بی سیم رفتم و با دیدنه شماره ی ایران لبخنده عریضی صورتم رو پوشوند ... خواستم کمی کلاس بزارم... اما واسه کی واسه چی... واسه مادره خودم...

- Helo 

با شنیدنه کلماته فارسی ای که از دهنه مادرم و از میونه سیم ها مسیر اسیا تا اروپارو طی کرده بود نفسم تازه شد و با هر نفس گفتنش اکسیژن حباب حباب وارده ریه هام شد 

- شانو مامان جان منم مهری ... چطوری نفسه مامان...

شاید شنیدنه صداش منو به عرش میرسوند اگر پره پرواز داشتم ... عرشه اسمونی ... همون جایی که خدا برایه این فرشته مناسب دیده بود 

- سلام مامان ممنون من خوبم شما چطورید...؟

مامانم با شوقی که تو صداش خیلی خوب معلوم بود جوابم رو داد

- همه خوبن مامان جان ... تو خوبی...؟ کم و کاستی...؟ نداری مشکلی نداری...؟ اونجا راحتی..؟. مهری قربونت بره

- من قربونه شما مادرم اره خوبم نه کم و کاستی ندارم ...چه خبر از اونجا سپنتا خوبه ...بزرگ شده 

- اره مادر خیلی قیافش عوض شده ... این دوتا هم عینه پروانه دورش میچرخند اما این مدت مادره الناز مریض شد مجبور شد یه مدت سپنتا رو بیاره پیشه من...

از همه پرسیدم ... حتی از ادرین و زنش ... مامان میگفت دوقلو بچه دارشدن ... شایدا ین خبر خوشحالم کرد اما افسوس هایه گذشته دوباره به ذهنم هجوم اورد ... 

این دل چرا نمیتونست دور بندازه این خاطرات رو نمیدونم...

بعد از یکساعت که فقط بخاطره ابرازه دلتنگیه مامان بود ازش خداحافظی کردم و و دوباره رویه کاناپه لم دادم و تی وی رو روشن کردم ... عاشقه این فیلمه بودم که داشت پخش میکرد ...خاطراته یک خون اشام... 

داشت به نقطه حساسش میرسید که صدایه زنگه خونه به صدا در اومد tvرو خاموش کردم یعنی کی میتونه باشه... 

موهام رو یکم مرتب کردم و جلویه در رفتم از چشمی که فقط سیاهی معلوم بود و انگار یکی جلوش رو گرفته بود نگاه کردم ولی چیزی دستگیرم نشد 

ناچارا در رو باز کردم و همزمان صدایه دست زدنه ویکی و بعد کیکی که تو دستایه رامتین بود ذهنم رو کاملا گیج کرد ...

اول ویکی بعد رامتین و بعدهم ارشیا و.ارده خونه شدند ویکی بلافاصله ظبط رو روشن کرد و یه اهنگ شاد گذاشت منم که گیج و کلافه اون وسط واستاده بودم 

- تولدت مبارک ... تولدت مبارک 

شاید این تنها جمله ای بود که اون لحظه برام گنگ بود یعنی چی یعنی امروز نوزدهم بود ...19 خرداد به این زودی ... به این زودی 25 سالم شد وای خدایه من...

ویکی رو با عشق بغل کردم

- ممنون که مثله هر سال یادت بود ... خودم یادم رفته بود 

و با این جمله اشکام سرازیر شد 

ویکی ازم جدا شد و گونمو بوسید

- قربونه اون اشکات ... گریه نکن دیگه من میخوام خوشحالت کنم اما انگار هربار ناراحت تر میشی

سرم رو به معنایه منفی تکون دادم و لبخندی زدم ... نباید دله این فرشته رو میشکستم ... گونه ی ر امتین و ارشیا رو هم بوسیدم و روبه جمع گفتم

- بشینین تا من برم یه چیزه مناسب بپوشم بیام ... ویکی پذیرایی کن ...

صدایه ظبط خیلی بلند بود و خونه رو از اون سکوت در اورده بود ... به کمدم نگاهی انداختم ... چشمم به لباسه قرمزم افتاد اینو تویه مجلسه عروسیه ادرین پوشیدم تو همون روزه نحس... تصمیم داشتم بپوشمش ... اینم یه لباس بود با بقیه فرق نداشت ... فقط یاداوره یه خاطره بود همین...

لباس رو پوشیدم و با رژه لبه قرمزم و یه رزه گونه کمرنگ به صورتم رنگ دادم موهام رو هم رویه شونه هام ریختم خودشون لخت بودن و به اتو نیاز نداشتم به چشمایه پر از تردیدم نگاه کردم اون گردیه مشکی دو دو میزد تا اون ابهایه پشتش رو روون کنه اما نه نمیزاشتم گریه بست بود دیگه هیچوقت نباید گریه میکردم 

کفشایه پاشنه 20 سانتیه مشکیم رو هم پوشیدم که بنده دوره مچم مچه پام رو خیلی خوب نشون میداد ... نمیدونم درست بود اینطور تغییر کنم یا نه ... اما ایمان داشم که باید از یه جایی شروع کرد... 

در رو باز کردم و با صدایه ویکی که میگفت

- خوب شانو خانوم هم اومدن ... من برم کیک رو بیارم 

وارده هال شدم نگاهه خیره ی هردوشون رو روخودم حس کردم ... 

با اعصابی داغون از بی احتیاطیم رویه کاناپه ی کناره رامتین نشستم ... 

- وای شانو تو محشری دختر... عالی شدی ...

از این جمله ی رامتین بدم نیومد چون میدونستم نگاهش برادرانست

- ممنون ... 

همون موقع ویکی با کیک وارد شد

- تولد... تولد... تولدت مبارک... تولده 24 سالگیت مبارک خواهری...

این اشک هایه مزخرف نمیزاشت خوب ببینمش عاشقه این لباسه طلاییه تنش بودم 

بعد از فوت کردنه شمع ها و بعد خوردنه کیک ویکی با پیشنهادش شوکمون کرد

- خوب حالا نوبته قسمته باحاله مهمونیه چهارنفرمونه ... اقا پسرا یه یار برا خودتون بگیرین که نوبته رقصه دونفرست

- ویکی...

با صدایه متعجبه من ویکی به طرفم برگشت 

- جونه ویکی... خو نزن تو ذوقم دیگه ... خیلی باحال میشه ...یه امشب رو بزار بهمون خوش بگذره

اخ که این دختر چقدر راحت بود 

- باشه قبوله ... ویکی بلند شو ...

با تعجب به طرفه رامتین برگشتم پس بگو این واسه یه فرصت میگشت...

همون موقع ارشیاهم بلند شد و دستش رو به طرفه من گرفت

- افتخار میدین بانویه زیبا...

اولش کمی هول کردم ... من با ارشیا... نچ نچ نچ امشب رو خدا به خیر بگذرونه... ولی بعدش دستم رو تو دستش گذاشتم 

- البته 

و با اهنگی که ویکی انتخاب کرد شروع کردیم به رقصیدن ... 

با هر حرکته ارشیا من بیشتر محوش میشدم این پسر محشر میرقصید درواقع اون داشت من رو با خودش میکشید وگرنه رقصش هرگونه توانی رو برایه حرکت از من گرفته بود ... شانو... شانو فرهادی در مقابله رقصه این اقا پسر کم اورد ... با تموم شدنه اهنگ و چرخشه از پیش تعیین شده ای که ارشیا منومجبور به انجامش کرد ... 

رقصمون تموم شد ... عرق از سرو رویه ارشیا میریخت ...

- رقصه خوبی بود بانویه من...

و من همچان متعجب بهش زل زده بودم 

- ارشیا...؟

- جونم

- عالی رقصیدی پسر ... وای خدایه من ... من از بچگی به کلاس هایه مختلفه رقص میرفتم اما به اندازه تو عالی نیستم... 

ارشیا سری خم کرد 

- نظره لطفته بانو... ولی از این به بعد یه تکونی به خودت بده موقعه رقص پدره منو در اوردی ...

با این جملش زدم زیره خنده

- خو چیکار کنم وقتی محوه رقصت شدم ... باید اعتراف کنم یه رقاص حرفه ای هستی...

ارشیا به طرفه راست برگشت و لبخنده کم جونی زد طولی نکشید که صدایه دست زدنش فضا رو پر کرد 

با تعجب به طرفه راست برگشتم وای خدایه من ... ویکی و رامتین داشتن همدیگرو میبوسیدن 

- به به چشمم روشن ویکی خانوم ... خجالت نمیکشی دختر ... 

و با عکس العمله ویکی صدایه خنده ی منو و ارشیا بلند شد ... ویکی با سرعت خودش رو از رامتین جدا کرد و با خجالت به طرفه من برگشت ... 

- وای خدایه من... دارم چیکار میکنم...

... اونشب یکی از بهترین شب هایه عمرم بود ... و این رو مدیونه ویکی و بچه ها بودم ... الان دقیقا دوهفته از اون روز میگذره ... ویکی و رامتین رابطشون رو به عنوانه دوست دختر دوست پسر شروع کردند ... لیزی وقتی این خبر رو شنید با ذوق بهش تبریک گفت و رضایتش رو اعلام کرد ... 

من و ارشیا هم بهم نزدیک تر شدیم ... از هفته ی پیش ارشیا درس دادن به من رو شروع کرد ... 

امروز هم قرار بود تا چند دقیقه دیگه پیداش بشه ... 

نگاهی به خونه انداختم تمیزه تمیز بود چون امروز یک شنبه بود دانشگاه نداشتیم... 

دستگاهه قهوه ساز رو هم روشن کردم و رفتم تا لباس بپوشم ... 

نیم ساعت بعد با احساسه رضایت از لباسم که یه جینه سفید با یه پیرهنه مشکی بود از اتاق خارج شدم ... همون لحظه صدایه زنگ به صدا در اومد حتما خودشه ...

ایفون رو برداشتم و جواب دادم…خودش بود 

- بیا بالا...

و دکمه ی در رو زدم ... حدوده چند دقیقه بعد وارده خونه شد جلو رفتم و گونش رو بوسیدم 

- سلام ارشیا دیر اومدی... 

ارشیا هم گونم رو بوسید 

- میدونم یه کاری واسم پیش اومد... ببخش ببینم چه خبر خانوم محصل درسایه جلسه ی قبل رو که مرور کردی چون وقته زیادی تا امتحاناته پایان ترم نمونده توهم که داری فارغ تحصیل میشی ... و باید برایه تخصصت بخونی... پس باید از پایه قوی شه ...

راست میگفت تا دوماه دیگه امتحانا شروع میشد 

- اره بابا مرورش کردم اصن من عجیب از ین درس متنفرم ...اه اه ...

ارشیا قهقهه ای زد و رویه کاناپه نشست

- بسته بسته دختر شبیهه این بچه د بستانیا شدی که از همه چی بدشون میاد ... برو یه چیزی بیار بخورم که دارم یخ میزنم ... زود باش ... میخوام زود درس بدم بعدم باید یه چیزی بهت بگم... 

با کنجکاوی گفتم 

- چی میخوای بگی

ارشیا با موذیگری نگام کرد 

- بعدا بت میگم الان برو یه چیزی بیار من کوفت کنم دختره فضول...

با این حرفش ایشی گفتم و به طرفه اشپزخونه رفتم... 

پسره بی شعور منو تو خماری میزاره... ولی خودمونیم بدجوری کنجکاو شدم ...

با تموم شدنه درس و اوردنه یه قهوه ی دیگه برایه ارشیا رویه مبله روبه روییش نشستم

- خوب حالا بگو ببینم چی میخواستی بگی...؟

ارشیا یکم از قهوش رو نوشید و بعد هم شروع کرد به حرف زدن

- راستش من تا اخره این ماه میتونم بهت درس بدم...

با چشماهایی گرد بهش زل زدم 

- نه این که نخوام نمیتونم چون تا اخره ماه بر میگردم ایران 

اینبار چشمام بیشتر گرد شد

- یعنی چی مگه بابات...

ارشیا با دست منو از ادامه ی حرفم منع کرد

- اره بابام اجبار کرد که بیام اینجا ولی خوب با التماسایه مامان راضی شد دوباره اجازه بده برگردم... به همین دلیله که دیگه نمیتونم بهت درس بدم ... امروزم مشغوله کارایه برگشتم به ایران بودم واسه همین دیرم شد ...

شاید ین بدترین خبر تو طوله عمرم بود ... بهش عادت کرده بودم و برگشتش به ایران من رو به صفر بر میگردوند ... 

بعد از دهفته میخوام اعتراف کنم که این درس دادن ها بهانه بود اون تنهایی هام رو پر میکرد ... و با رفتنش دوباره تنهایی کوله بارش رو تو خونم پهن میکرد ... بغض کرده بودم ... اما نه واسه چی باید گریه کنم من فقط بهش عادت کرده بودم همین من هیچ حقی برایه نگه داشتنش نداشتم ... اون برام مثله یه برادر بود ... یعنی خیلی وقت بود که سعی میکردم برام مثله برادر باشه... 

با خارج شدنش از خونه هزاران بار به خودم لعنت فرستادم... 

باید میرفت ... ا

ون قبلش به من گفت که تا اخره ماه بر میگرده ایران... و الان هم وقتش رسیده بود 

شاید این اخرین دیداره ما بود تا اخره عمر ... باید اعتراف کنم این پسر عجیب دوست داشتنی بود ... کسی که خیلی سریع وارده زندگیم شد و حالا خیلی سریع داشت از پیشم میرفت ... 

تا نگاهمو چرخوندم اون چند روز هم رفت و حالا درست تا دوساعت دیگه همدمه تنهایی هایه پرنشدنیم داشت پرواز میکرد ... 

اما چرا اینقدر بهش عادت کردم مگه چی داشت این پسر ...

پیشه خودم بارها عصبانی شدم که چرا اینقدر این پسر بهت نزدیکه... چرا تو اینقدر بهش نزدیک شدی ولی نتیجه ای نگرفتم... من بدجور بهش عادت کرده بودم... اون برام درست مثله برادره نداشتم بود

...

به ساعت نگاه کردم ساعت 3 صبح بود و هواپیما رویه زمینه ایران درحاله فرود اومدن بود ... 

با صدایه مهماندار کمربندم رو بستم و دوباره لبتابم رو نگاه کردم ... 

برنامه هارو یکی یکی خارج کردم و دسکتاپ رو نگاه کردم عکسه منو رامتین و ویکی و پسره خوشکله ویکی ... ارشا یه 2 ساله ... یه پسر چشم ابرو مشکی با موهایه قهوه ای و داداشه ویکی ویلیام که الان 5 سالش بود ... و بی نهایت به امیر علی خان رفته بود عاشقه شانی گفتناش بودم ... لبتاب رو خاموش کردم و بستم ...

از هواپیما خارج شدم ... تصمیم داشتم برم هتل چون به هیچکی خبر نداده بودم که ساعته 3 میرسیدم اگرم الان میگفتم زابرا میشدن فردا میرفتم خونه ... 

...

وارده اتاقه هتل شدم ... و بعد از گرفتنه یه دوش با ربدوشامبم رویه تخت دراز کشیدم... 

بعد از ده سال برگشتم... برگشتم تا بمونم... به عنوانه یه خانوم دکتر ... به متخصصه قلب ... خانومه شانو فرهادی... حالا دیگه برگشتم و همه چیز رو پشته سر گذاشتم بعد از 2 سالی که اونجا تویه یه بیمارستانه عالی رتبه کار کردم حالا دیگه خیلی راحت تو ایران میتونم کار کنم... او مدم دنباله هدفام... هدفایی که 10 سال براشون تلاش کردم... برگشتم پیشه عزیزانه زندگیم ... اره اومدم که بمونم و ... تا اخره عمر به وطنم خدمت کنم...

...

صبح حدودایه ساعته 10 بعد از خوردنه صبحانه با یه تاکسی به طرفه خونه حرکت کردم... خونه ای که 5 سال بود ندیده بودمش درست بعد از اخرین باری که برگشتم... 

...

تاکسی که جلویه در ایستاد با تعجب به دره بازه خونه نگاه کردم... پوله تاکسی رو حساب کردم و از ماشین پیاده شدم راننده هم چمدنارو واسم اورد و رفت... 

عینک افتابیم رو رویه موهایه خوش رنگه طلایی زدم لباسام رو که به رنگه سفید بودند مرتب کردم و به درزه بینه در نگاه کردم... همون لحظه دوتا دختر 14 15 ساله با دو از خونه خارج شدن... 

- کانی بدو که الان خاله حسابی دعوامون میکنه

با شنیدنه اسمه کانیا چشمم رو روش چرخوندم ... وای چه بزرگ شده بود ...

فرصتی برایه حرف زدن نداشتم چون با دو ازم دور شدن ... با چشمایی اشکی دسته چمدونم رو کشیدم و برایه باره دوم تو این ده سال پام رو تو خونه گذاشتم... 

باغچه ی سرسبز خونه هنوزم پر از نشاط بود ... همون باغچه ای که بابا هرسال گلهاش رو میکند و یه سری تازه تو خاک میکاشت و تو فصل بهار ما از بویه گلها مست میشدیم... به طرفش رفتم و یکی از گلهارو با تمامه وجود بو کردم ... 

چشمام که بخاطره لذتم بسته شده بود با صدایه داده دختری باز کردم ... دقت که کردم... دیدمش سارا خواهره عزیزم ... سارا که داشت دوره باغ چشم میچرخوند و میگفت

- کانی ... ویانا مگه دستم بهتون نرسه 

با دیدنه ادمی غریبه کناره باغ که من باشم... با چشمایی گرد به طرفم اومد 

- ببخشید شما اینجا چیکار میکنید ...؟ با کسی کار دارید ...؟

یعنی سارا من رو نشناخت ای دختره ی خل ...

- سلام... اینجا مگه خونه ی اقایه بهروزه فرهادی نیست ...؟

سارا با لحنه مشکوکی جواب داد 

- بله چطور مگه... ؟ من دخترشون هستم چیکارشون دارین

دیگه نتونستم جلویه خندم رو بگیرم و ولو شدم رو زمین 

- یعنی نشناختی ابجی بزرگه...

سارا اولی کمی گیج نگاهم کرد اما یه دفعه با لحنه پر از خنده ای گفت

- وای شانو خواهری تویی...عزیزه دلم تو کی برگشتی

و بغلم کرد 

- چقدر عوض شدی ...؟ منتظرت بودیم که برگردی ولی چرا خبر ندادی ... ؟راستی تخصصت رو که گرفتی...؟ واسه همیشه برگشتی...؟

با کلافگی و با خنده گفتم

- سارا جان خواهر من خستم بزار بریم داخل اونارو ببینم بعد همه چی رو بهتون میگم اجازه هست 

سارا با اخم گفت

- اوا ببخش به خدا اینقدر ذوق زده شدم که یادم رفت از راه اومدی بیابریم داخل که با دیدنت همه سورپرایز میشن ... 

...

از اون روز هرچی بگم کم گفتم... شاید تا 3 یا 4 دقیقه کسی من رو نشناخت ... و بعد با توضیحه سارا ... اتفاقاته زیادی پیش اومد ... مامان که قش کرد روناک و پریسا هم که کلا هنگ کردند ... بچه ها هم که شامله سپنتا و پسره سارا و ژوانا و اریا بودند با جیغ پریدن تو بغلم ... خلاصه داستان ها داشت اون روز که زیاد توضیح نمیدم...

...

نگاهه دوباره ای به خودم انداختم ... شلواره کتانه کرم با مانتویه قهوه ای و شاله به رنگه شلوارم تنم کرده بودم و کفش هایه قهوه ای و کیفه ستش رو هم به تیپم اضافه کرده بودم ... موهام رو کج ریخته بودم رو صورتم عینکه قهوه ایه ریبنمم رویه موهام گذاشته بودم و ارایشه کرمه ملایمی کرده بود ... با رضایت از تیپم از اتاق خارج شدم 

از پله ها که پایین اومدم پیشه مامان که با سینا و الناز تو پذیرایی بود رفتم 

- سلام بر اهله خانه من دارم میرم کسی چیزی لازم نداره...

با صداه من هرسه به طرفه من برگشتن

- به به خاله تیپ زدی یه مصاحبه میخوای بری ... نکنه خبریه شیطون 

اخ که این پسر چقدر بی شعور بود... اون لحظه دوست داشتم لنگه کفشم رو پرت کنم طرفش که خودش فهمید و در رفت

- الناز این شوهرت چرا اینقدر فضول شده ... یکم ادبش کن...

الناز لبخندی زد و گفت

- والا شانی من خودمم از دستش عاصی شدم... ادم بشو که نیست

همون لحظه صدایه داده سینا بلند شد 

- اه الناز تو که اینقدر نامرد نبودی...

با لبخند به الناز زل زدم 

- میبینیش توروخدا الناز... مامان جان چیزی لازم نداری شما دیرم شده من...

مامان از رو کاناپه بلند شد و به طرفم اومد

- نه مهری قربونت فقط بابات صبح ماشینت رو اورد واست همونی که میخواستی فراریه سفید اینم سویچش راستی خانومانه و با متانت رفتار کن امیدوارم موفق باشی...

- ممنون مامان خداحافظ الی خداحافظ ...

و از خونه خارج شدم درهایه ماشینم رو با سویچی که مامان بهم داد باز کردم همین یک هفته پیش به بابا گفتم واسم بیاره ماشین و خونه رو همونجا فروختم و پولش رو تو حسابم ریختم که اینجا بابا باهاش برام یه خونه و یه ماشین بخره ... 

سوار شدم و بعد از باز کردنه در با ریموت با سرعت وارده کوچه شدم... فلشم رو به ظبطش وصل کردم اهنگه (فریاس )یاس داشت میخوند 

من میخونم و سکوتم رو دار میزنم

من میمونم و صعودم رو جار میزنم

بال میزنم به اوج قصه ها میپرم...

عاشقه این اهنگ بودم ... حالا دیگه من قوی برگشتم خیلی وقته دارم با سرنوشت میجنگم و بالاخره من پیروزه این جنگ میشم چون من میتونم...

به بیمارستنه مورده نظر که رسیدم ماشین رو تو پارکینگ پارک کردم 

بیخیالش بعدا میفهمیدم به ساعته ویولتم که همین یکسال پیش از لندن گرفتم نگاه کردم تا 10 دقیقه دیگه مصاحبه شروع میشد ... وای دیر شد 

وارده ساختمونه بزرگ و مجهزه بیمارستانه رستگار شدم(بچه ها اسامی خیالین کسی نپرسه که این کدوم بیمارستانه) با ر اهنمایی مسیره دفتره مدیر رو پیدا کردم و بعد از اجازه منشی با تقه ای که به در زدم و اجازه ورود ... پا تویه اتاق گذاشتم... 

هیچ استرسی نداشتم

- سلام 

مرده میانسالی که رویه صندله ی چرمش نشسته بود با رویی خوش گفت

- سلام خانوم بفرمایید بشینید فکر کنم شما با ید خانومه فرهادی باشید درسته...؟

...

باشنیدنه خبره استخدام شدنم تویه بیمارستان تو پوسته خودم نمیگنجیدم به طوری که کله خونه رو بعد از شنیدنش رویه سرم گذاشتم ... مامان هم به افتخاره این قبولی و به طوره کلی بازگشتم یه مهمونی داد ... وپ

درست فردایه اون مهمونی من به طوره رسمی کارم رو شروع کردم ... 

با تیپه رسمیه مشکی و سفیدم وارده بیمارستان شدم و مستقیم به طرفه اتاقه رئیس رفتم 

- سلام اقایه رستگار ... 

رستگار یا همون اریا خان به طرفم برگشت ... 

- به به خانومه فرهادی اولین روزه کاریتون رو تبریک میگم 

تشکره زیره لبی کردم

- ببخشید اما خوب چون روزه اولمه اگه جسارت نباشه میتونم بپرسم اتاقه من کجاست و کجا ساکن هستم

اریاخان از پشته میزش بلند شد و به طرفم اومد

- البته دخترم الان میگم بیان راهنماییت کنن صبر کن...

و بعد تلفن رو برداشت چند دقیقه بعد شروع کرد به حرف زدن

- خانومه ساعدی لطفا بگین دکتر راز دار بیان اتاقه من

...

و اینطور شد اشناییه منو ماریسا دوسته جدیدم ... یا همون خانومه راز دار 

... و ارشیا ارشیا رستگار کسی که با دیدنم کلی ذوق کرد ... این بیمارستان در اصل ماله پدره ارشیا اریا رستگار بود... 

رابطه دوستیه من و ارشیا به رواله قبلش برگشت و حالا منو ماریسا و ارشیا و علی رضا یعنی دکتر احسانی... باهم 4 تا دوسته صمیمی بودیم...

وارده رخت کن شدم همون موقع ارشیا و ماریسا هم وارد شد و به کمکه پرسنل لباس مخصوصه جراحیمون رو پوشیدیم این عمل رو منو ارشیا باهم انجام میدادیم ...

وارده اتاقه جراحی شدمو ارشیا هم پشته سرم... 

جراحی با تمامه سختیاش تمو م شد این سومین جراحیم تویه این 1 ماهی بود که اینجا بودم... 

لباسام رو در اوردم 

از اتاق خارج شدم... ادمایی که جلویه در نشسته بودن همه رو سرم ریختند

- ببخشید من خستم شرمند از دکتر رستگار وضعیته بیمارتون رو چک کنین 

و به طرفه اتاقم رفتم ... وارده اتاقم شدم خودم رو رویه صندلیم انداختم... عمله خیلی سختی بود چهارتا از رگایه قلبه بیمار گرفته بود ... که حتی زمانه عمل موجبه ایسته قلبیم شد ولی خوشبختانه بعد از چندبار شوکه الکتریکی برگشت

سرم رو رویه میز گذاشتم... سرم به شدت درد میکرد و این حاکی از فشاره عمل بود ... صدایه در رو شنیدم که باز شد ولی سر بلند نکردم شاید ماریسا باشه...

- اینارو بخور حتما سرت خیلی درد میکنه... استامینوفنه... دردت رو تسکین میده...

با بیحالی سرم رو بلند کردم لبخنده کم جونی زدم و گفتم 

- ممنون

و بعد هم دوتا قرص رو سر دادم... دوساعت فرصت داشتم تا عمله بعدی این عمل حدوده 5 ساعت طول کشید حدودایه 10 بود که وارده اتاق عمل شدیم ولی الان سه بود 

- خواهش میکنم... فقط این که بیمار باید عوامله حیاطیش توسطه خودت چک بشه من کار دارم و باید برگردم خونه وگرنه خودم انجامش میدادم ...

- نه خودم از پسش بر میام برو به کارت برس 

 ...

با خستگی وارده خونه شدم ... تا 10 شب بیمارستان بودم و حالا که یازده بود برگشتم

به بابا که رویه کاناپه دراز به دراز خوابیده بود زل زدم الهی هرشب نمتظره من میموند ...با صدایه مامان بیحال و با چشمایی نیم باز بهش زل زدم

- سلام مامان

- سلام مادرخسته نباشی

این جمله رو با نگرانی بیان کرد... چرا مادره من خیلی خستم...

- خیلی خستم مامان بابارو بیدار کنین بره تو اتاق خودتونم بخوابین منم برم بخوابم کاری ندارید... 

- نه برو...

لحنش یه جورایی نگران بود حق میدادم این قیافه ای که من داشتم نگرانیم داشت...

وارده اتاق شدم و با همون لباس خودمو تو تخت انداختم 

- وای خدایه من این بچه که خیلی کوچیکه دکتر... نمیتونه دووم بیاره زیره عمل ...

دکتر که خیلی جدی تر از همیشه بود 

- میدونم واسه همینم این کمیسیون رو تشکیل دادم تا نظره شماهارو بشنوم ... من خودمم همین نظر رو دارم ولی ایا نمیتونیم یه شانس به این دختره کوچولو بدیم...

با منگی نگاش کردم خدایه من این دختر کوچولو چطور باید عمل میشد... قطعا دووم نمی اورد ...

- دکتر ... این یه تصمیمه خیلی سخته ... این دختر از لحاظه مقاومت بدنی خیلی ضعیفه... این میتونه براش خطر ساز باشه...

- شانو این فرمایشه شما درست ولی باباهم درست میگن... باید یه شانس به این دختر کوچولو بدیم ... من حاضرم این عمل رو انجام بدم البته با همراهیه شانو...

با چشمهایه گرد شده نگاش کردم 

- ارشیا ... اما...

- ما شانسمون رو امتحان میکنیم دیگه موندن یا نموندنه اون دختر دسته خداست... فقط میمونه حرف زدن با خونوادش که اونم با شماست من کارایه قبل از عمل رو انجام میدم چون تا اخره امروز باید این دختر عمل بشه ... هر روز که میگذره مقاومتش کمتر میشه...

تردیده عجیبی داشتم... میترسیدم یه دختره بیگناه زیره دسته من کشته بشه... ولی با حرفه دکتر مرتضوی... وادار به انجام دادنش شدم...

- خانومه فرهادی ما هم با با تصمیمه ارشیا موافقیم... یه دکتر هیچوقت نباید بترسه... شماهم همینطور اگه خدا بخواد اون دختر سالم از اتاق بیرون میاد خدا هم نخواد که... 

من نمیترسیدم ترس تو فرهنگ لغته من به معنایه ضعف بود نه نمیترسیدم

پس یک لحظه چشمام رو بستم و نفسه عمیقی کشیدم... از جام بلند شدم...با جدیت گفتم:

- باشه... پس زودتربریم که به کارها برسیم ساعته 5 این دختر رو عمل میکنیم ... فقط به خونوادش بگین بیان پیشه من...

و با قدم هایی محکم از اتاق خارج شدم ... اما بازم...

راضی کردنه خونوادش سخت نبود چون اوناهم دیگه خسته شده بودند ... یادمه مادرش با اشک میگفت...

- خانوم دکتر ... بچمون دسته شما ما 5 ساله که این بچه رو واسه درمان از جایی به جایه دیگه میبریم ولی دیگه خسته شدیم. اگه این عمل جواب داد که خدارو شکر اگرم نداد ... دیگه حتما عمره دخترم سر اومده شاید خدا دیگه نمیخواد هم ما و هم دخترم زجر بکشیم...

...

با بغض از اتاق عمل دویدم بیرون... و این بود پایانی برایه زندگیه این کوچولو ... ایسته قلبی... اونم زیره دسته من... درست وقتی که عمل تموم شده بود... دختره به دلیله یه اختلال ایسته قلبی کرد... خدایا حالم بده...

وارده اتاقم شدم و در رو محکم بستم... حالم خیلی بد بود ... و بازم بعد از ده سال اون حمله هایه لعنتی... اسپری هم که همراهم نبود ... خودم رو به پنجره رسوندم بازش کردم هوا کاملا تاریک بود و چشمایه منم روبه تاریکی بود ولی مقاومت کردم خواستم با تلفنم بایکی تماس بگیرم که یهو دره اتاق باز شد و ارشیا وارد شد تا خواست حرف بزنه با دیدنه قیافه ی من که از خفگی درحاله کبودی بودم با داد گفت

- شانـــو

و نمیدونم چه مدت گذشت که با اسپری اکسیژن به خودم اومدم ولی هنوزم گلوم خس خس میکرد 

اروم چشمام رو بازو بسته کردم رویه کاناپه دراز کشیده بودم و سرم رو پایه ارشیا بود ماریسا هم نگران داشت نگام میکرد دیدم یکیمی تار بود... ارشیا اروم اروم پشتم رو میمالید 

- چیکار کردی با خودت دختر... تو با این روحیه ضعیفت واسه چی دکتر شدی... اخه چرا مراعاته خودت رو نمیکنی... اصن واسه چی حالته خفگی بهت دست داد باید معاینه بشی

سرم زرو جابه جا کردم... چشمام رو بستم و سعی کردم نفسام رو عادی کنم

- چیزه مهمی نیست 28 ساله که بهش عادت کردم...

ارشیا با کنجکاوی پرسید 28 سال یعنی یعنی این حملات از بچگی باهات بودند...؟

چشمام رو باز کردم و بهش زل زدم

- حملاته اسمی... از وقتی به دنیا اومدم باهامن ولی خوب تو این ده سال که اونوره اب بودم حالم خوب بود واسه همین بود که اسپریم رو توخونه جا گذاشتم... اما انگار دلیله حملاته من طبیعی نیست فقط وقتی به این شهره لعنتی و تلخ برمیگردم وجود دارن... 

وارده خونه شدم ... مامان داشت با سپنتا حرف میزد 

- سلام مامان سلام سپنتایی... پس بقیه کجان...

سپنتا که با دیدنه من ذوق مرگ شده بود از کنارم مامان بلند شد و به طرفم اومد و تو بغلم پرید

- سلام خانوم دتکر... خسته نباشی

اروم موهاش رو بهم ریختم... چرا خیلی خستم سپنتا...

- ممنون عزیزم حالا از سرو کوله من بیا پایین تا من برم لباسام رو عوض بکنم بیام...

مامان از جاش بلند شد 

- سپنتا مادر ... بیا پایین خالت خستست ... شانی مامان جان برو یه دوش بگیر که سرحال بیای منم یه چایی درست میکنم ... یکم باهات کار دارم...

با چشمایی ریز شده به مامان نگاه کردم 

- چه کاری...

- چیه باز چشماتو ریز کردی ... برو لباساتو عوض کن کارات و بکن بهت میگم...فضول خانوم...

بیشتر چشمام ریز شد این جمله مامان چقدر اشنا بود... اشنا... اره خاطره اون روزه تلخ... ولی همه ی اینا تموم شدن الان داداشم درست کنارم بود... 

نگامو از مامان گرفتم و از پله ها بالا رفتم...

تاب دوبند و شلواره گرمکنم رو پوشیدم ... و موهامو با شسوار حالت دادم دورم ریختم و رفتم پایین ... 

- خوب مامان جان چی میخواستین بگین

سپنتا بازم عینه میمون از سروکولم پرید بالا

- پسره بابات لطف کن از کوله من بیا پایین با شما نبودم با مامان بودم...

ولی خوب این پسر که متلک حالیش نی طفلک...

- والا مادر این مدت اصلا خونه نبودی باید بگم من تو شبانه روز تورو 4 ساعتم نمیبینم ... چندباری خواستم درباره این موضوع باهات حرف بزنم ولی هربار یا خسته بودی یا خودم جرات نکردم... ولی مادر دیگه وقتشه به فکره تشکیله خونواده باشی... دیگه داره 29 سالت میشه... تو این مدتی که برگشتی ... خیلیا ازمون خواستن که بیان واسه خواستگاری اما بابات راضی نبود میگفت دخترم خودش میدونه داره چیکار میکنه خانوم فعلا ولش کن...چیکارش داری... ولی مادر دیگه داره دیر میشه... نگو مادرم میخواد از شرم خلاص شه نه به خدا ... من به فکره زندگیه توام وگرنه تو تا اخره عمرت اینجا بمونی ما رو چشمامون میگیریمت... خالت چندباری با من حرف زده واسه مهرداد ولی من جوابی بهش ندادم ... الانم تصمیم با خودته ولی مهرداد پسره خوبیه... از بچگیم دلش پیشت گیر بوده... نمیدونی وقتی رفتی لندن چه قشقرقی به پا کرد تا دوماهم خونه نرفت... خلاصه از تهه دل دوست داره... من به عنوانه یه مادر وظیفم بود این رو بهت بگم... دیگه تصمیم نهایی با تو... فقط تا قبله شب بهم خبرت رو بده...

خدایه من این زن اسطوره ی مهربونی بود...

سپنتا رو از خودم جدا کردم... و به فکر فرو رفتم مهرداد پسره خوبی بود فوق لیسانسه معماری بود و یه شرکت داشت...بد نبود باید اعتراف میکردم که دیگه عشق از سره من گذشته بود من بیشتر به فکره یه زندگی بر پایه ی منطق بودم تا عشق ... یه زندگیه اروم بدون د غدغه... خسته بودم ا هرچی هیجانه شاید با اومدنه مهرداد تو زندگیم میتونستم به پشتوانه ی یه تکیه گاه ارامشم رو بیشتر کنم... 

- مامان من مشکلی ندارم میتونن بیان ... 

و این شد اغازو سرفصله جدیده زندگیم ... 

دستم رو رویه حلقه ای به رنگه طلا که سه تا نگین داشت گذاشتم

- اون خوشکله مهرداد ... این یکیم واسه تو

و انگشته دیگم رو رویه حلقه ساده ی نقره ای که یه نگین داشت گذاشتم 

- این دوتا خوشکلن نظرت چیه...

و مهرداد بدونه این که جوابم رو بده روبه مغازه دار گفت

- اقا این دوتا حلقه ای خانومم انتخاب کردند رو بدین لطفا...

و بعد به طرفه من برگشت 

- سلیقت حرف نداره شانی

لبخنده ملیحی به این حرفش زدم... این مرد رو دوست داشتم 2 ماهی میشد که تو زندگیم راهش داده بودم کسی که با اومدنش ارامش رو بهم هدیه داد ... و من به این نتیجه رسیدم که داشتنه یه جفت... حداقل واسه یه زن نهایته خوشبختیه... و چه جفتی بهتر از مهرداد واسه من... 

دستم رو از بازوش جدا کردم و سواره ماشین شدم اونم سوار شد 

- شانی...

اسمم رو اینقدر با التماس بیان کرد که به قهقهه افتادم لحنش خیلی جلب بود 

- بله...

- نمیشه تو امروز نری بیمارستان... د اخه دلت واسه منم بسوزه ناسلامتی نامزدیم باهم 1 هفته دیگه هم عروسیمونه ... خو یکم دل بکن از اونجا به خدا دلم پر زده واسه یه لحظه تو بغل کشیدنت و حرف زدن باهات... 

مهرداد حق داشت باید بخاطره خودم و زندگیمم که شده یکم از اون محیط دور میموندم...

- باشه عزیزم همین امروزم اجازه بده برم بیمارستان مرخصی بگیرم ... دیگه تا یه ماه دیگه پام رو اونجا نمیزارم چطوره

مهرداد با اعتراض گفت

- یه ماه کمه...

با تهدید جواب دادم 

- مهرداد ...

و این لحنه صدا زنش حسابه کارو دستش اورد 

- جانم...باشه باشه میترسم همین یه ماهم بشه یه روز ...

با خنده یکی تو بازوش کوبیدم

- اهان افرین مرد باید اینقدر از زنش حساب ببره...

- بابا ما غلامتیم شانی خوشکله ... حساب بردن چیه...

لبخندم بزرگتر شد محبتاش من رو به اوج میبرد ... ای کاش زود تر میفهمیدم که زندگیه خالیه من نیاز به یه تکیه گاه داشت نیاز به یه مرد داشت ... یه مرد با تمام محبتاش... با تمامه نیازش و غرغراش... یه مرد که زندگیم رو سروسامون یده...

از ماشین پیاده شدم و دست تو دسته مهرداد به طرفه بیمارستان رفتیم ... با رسیدن به دره بیمارستان نگهبان تعظیم کرد 

- خسته نباشی محمد جان

- ممنون خانوم دکتر بفرمایید داخل...

و وارده بیمارستان شدیم...

- مهرداد برو تو اتاقم تا من یه سر برم پیشه ارشیا برگردم...

مهرداد که میدونستم بدجور رو ارشیا حساسه اخماش رو تو هم کرد ...

- نه منم باهات میام بریم... 

و دستم رو کشید... نمیدونم این ارشیایه بدبخت چه هیزمه تری بهش فروخته بود ... شایدم بخاطره رقصی بود که روزه عقد با ارشیا کردم... شاید...

از دور ارشیا رو دیدم که داشت از اتاقش بیرون می اومد تا مارو دید با لبخند به طرفمون اومد

- به به عروس داماده اینده چطورید...

لبخندی زدم 

- ممنون ارشیا ببین اریا خان امروز اومده بیمارستان...؟

ارشیا با تعلل جواب داد 

- اره چطور مگه... 

- هیچی اومدم مرخصی بگیرم واسه یه ماه ... خودت که میدونی پیه کارایه عروسی هستیم و منم وقت نمیکنم بیام بیمارستان...

- اهان... اره پس تو اتاقشه... خوب دیگه شانی مهرداد من برم یه مریضه ارژانسی دارم فعلا

و از کنارمون رد شد... 

چشمام دو دو میزد ... یعنی این من بودم شانو ... ؟این من بودم سره این صندلی روبه رویه ای اینه تو این لباسه سفید که مدرکی واسه اثباته عروس شدنم بود...؟

با این ارایشه ملایمه ابی و نقره ای صورتم بیشتر از قبل تو دلبرو شده بود ... تاجه مرواریده رویه سرم که رویه موهایه بازه فرم قرار داشت با لباسه مروارید دوزه سفیدم به قوله ماری منو شبیهه فرشته ها کرده بود... 

به ناخونایه مانیکور شدم نگاه کردم ... یعنی امشب عروسیه من بود کناره مردی که هیچوقت فکرش رو نمیکردم...؟ مهرداد پسرخالم... کسی که تو این 2 ماه نامزد لیاقتش رو بهم نشون داد... یادمه تا 7 ماه پیش فکر میکردم ایا تو سرنوشته منم خوشبختی نوشته شده ... یعنی منم میتونم زندگیه ارومی داشته باشم و الان به جوابم سوالم رسیدم خدا خیلی بزرگ بود... خیلی بزرگتر از اونی که من میشناختمش ... ماری به پشته سرم زل زد 

- شانی بلند شو مهرداد اومد...

با استرس به ماریسا زل زدم...

- ماریسا این منم... توروخدا تو گوشم بزن ... شاید خواب باشم شاید اینا خیالات باشه... من محاله اینقدر خوشبختیم دووم بیاره توروخدا بگو خواب نیست که دیگه قرار نیست عذاب بکشم خستم خیلی خستم...

با چشمایه اشکی به ماری زل زدم... با دستی که رو شونم قرار گرفت به عقب برگشتم ...

- نه عزیزه دلم خواب نیستی همش واقعیه... تموم شد دیگه نمیزارم اشک به اون چشمایه خوشکلت بیاد... قول میدم که زجرات تموم شن دیگه نباید از چیزی فرار کنی... تو دیگه ماله منی نمیزارم حتی یک نفر هم بهت اسیب بزنه...

با چشمایی اشکی به مرده روبروم نگاه کردم... کسی که امشب قرار بود همدمم بشه... من ماله اون بودم... 

- من خیلی خستم مهرداد خیلی ... یه تکیه گاه میخوام کسی که کمبودایه این 10 سال رو برام جبران کنه بهم قول بده که هستی هستی تا بهم کمک کنی... باشه...؟

و تو بغلش فرورفتم دوسش داشتم... عاشقش نبودم ولی زندگیم رو درکنارش میدیدم این مرد فقط برایه من بود حتی اگه عشقی بینمون نبود ... گاهی وقتا دوست داشتن هم میتونست پایه گذاره یه زندگی باشه... یه زندگیه اروم...

- قول میدم... قول میدم که نزارم شانی... همسره عزیزم سختی ببینه قول میدم...

و با این حرفش دلم روقرص کرد

...

و این شد شروعی بر زندگیه ارومه من زندگی ای که با گذشته 5 سال از تاریخش بازم پر از شادی و محبته... که البته با کوچولو هایی که تو راهن خیلی زیباتر میشه ... من الان 8 ماهه باردارم... یه دوقولویه خوشکل یه دختر و یه پسر ... مهرداد این 1 ماهه اخر رو از شرکت زده بود که مرتب پیشم باشه... اخ مهرداد اخ ... من هرچی از این مرد بگم کم گفتم... مهربونترین مرده دنیا کسی که مهره عشقش رو تو دلم خیلی وقته کاشته و هیچوقت اجازه نداده قوله اونشبش بشکنه... اسطوره ی زندگیه من مرد من ...

با دستایه نوازشگرش چشمام رو باز کردم

- بیدار شو دیگه تنبل خانوم ساعت 11 شده... خوابالو شدی هان...

با شنیدنه این حرف درحالی که تنه میکشیدم با صدایه لوسی گفتم

- خو به من چه بچه هات خوابالو شدن...

اروم روم خم شد و بوسه ای رویه نافم زد 

- اخ من قربونشون برم... بلند شو بلند شو خانومم مهمون داری...

با تعجب صاف رو تخت نشستم...

- مهمون...؟ برایه من... مامان بابا که قرار نبود بیان خاله هم که خبر نداده بهم پس کیه...

مهرداد بوسه ای رو پیشونیم کاشت از جاش بلند شد و شیطون گفت

- نمیگم بهت یه سورپرایزه ... من رفتم تو هم یه لباسه خوب بپوش بیا...

و از اتاق خارج شد و منو تویه دریایی از سوال تنها گذاشت... از جام بلند شدم و ترجیح دادم یه دوش بگیرم تا دیگه زیاد فکر نکنم

یه دامنه مشکی با یه پیرهنه استین سه ربع که سرخابی بود و مخصوصه بارداری پوشیدم...

دامنم تا پایینه زانوهام بود پس صندلایه تبیم رو که مشکی بودند پوشیدم و بعد از شونه کردنه موهام برایه احتیاط یه شاله مشکی رو سرم اند اختم...

...

به سختی از پله ه پایین رفتم مهرداد پایینه پله ها منتظرم بود... دستش رو گرفتم و به طرفه پذیرایی رفتیم... 

قبل از اینکه وارد بشیم ... مهرداد نگهم داشت

با تعجب بهش نگاه کردم

- چیه...؟

مهرداد لبخندی بهم زد و گفت

- وایسا خانومم قبلش یه قول بهم بده...

- چه قولی...

دستم رو فشار داد 

- ممکنه این مهمون هایه غیره منتظره یکم شوکت کنن پس سعی کن اروم باشی باشه...

دیگه طاقت نداشتم داشتم از فضولی میمردم... دستم رو از دسته مهرداد بیرون کشیدم و وارده پذیرایی شدم بدونه این که به صدازدن هایه مهرداد توجه کنم

- شانو شانو...

اما دیر شده بود من دیده بودمشون... چشمام داشتن از کاسه در می اومدن ... اونا اینجا چیکار میکردن... چطور برگشتن... نتونستم وزنم رو تحمل کنم و رویه زمین افتادم... همزمان با افتادنم هردو به طرفم دویدند... و با نگرانی گفتند

- شانو عزیزم

باخنده به این هماهنگی زل زدم اما با یاد اوری خاطرات طولی نکشید که خنده هام رنگه گریه گرفت... 

با فرود اومدنه سرم رویه شونه هایه مهرداد هق هقم شدته بیشتری گرفت...

- شانی عزیزم اروم باش... هیش اروم باش... واسه بچه ها خطر داره چرا اینقدر خودت رو اذیت نکن...

ماشین درست رویه لبه نوسطه مهرداد توقف کرد... با کمکه مهرداد از ماشین پیاده شدم

تا نیمه ی راه باهم رفتیم اما با واضح تر شدنه تصویر بچه ها و بدونه توجه به امیر محمد و شایار که شوهر هایه کاری و مانی بودند دسته مهرداد رو ول کردم و خودم تنها بقیه ی راه رو رفتم...

کناره هردو توقف کردم... وسطه هردوشون نشستم

- میدونین بچه ها... زندگی به ما خیلی سخت گرفت ... سرنوشته ما با این سختی ها نوشته شد... ولی بعضی اوقات یه انسان راحت میتونه با سرنوشت بجنگه... مطمعننن هر جنگی قربانی داره تو جنگ که نقل و نبات پخش نمیکننن

لبخنده تلخی زدم... 

- ماری و شالی قربانی شدند... قربانیه جنگه ما با سرنوشت ... قربانیه این دوستی... ولی ما هستیم ما باقی موندیم... اونا با رفتنشون درسایه زیادی به ما دادند... و بزرگترین درسی که با مرگشون گرفتیم... درسه مقاومت و پایداری بود... شاید این دوستی هیچ وقت تکرار نشه... شایدم باشه ولی من فقط یه ارزو دارم و اونم اینکه اونا اندازه ی ما زجر نکشند نمیدونم چرا تاوانه دوستی اینقدر باید سخت باشه... یه دوستیه غیر قابله تکرار ما 5 تا دوسته تکرار نشدنی بودیم... 5 تا دوسته افسانه ای ... و سرنوشت با ما بازی هایه زیادی کرد البته ... این بازی یه قانون داشت ... اگه میموندی برنده بودی و ما موندیم... 

لبخندی عمیق رویه لبم نشست سرم رو روبه اسمون گرفتم... 

دستشون رو گرفتم و بلندشون کردم... 

- بریم که اون سه نفر علف داره زیره پاشون سبز میشه...

کاری با خنده گفت

- نه بابا اینا سمج تر از اینن بزار یکم ادب بشن...

مانیا در جوابش گفت

- ا... کاری چطور دلت میاد ... شایاره من خیلیم با ادبه...

با این حرفه مانی هردو زدیم زیره خنده و با هم گفتیم

- ای شوهر ذلیل

و با رسیدن به اون سه نفر هرکدوم به طرفه شوهرمون رفتیم و با حلقه کردنه دستامون دوره بازوشون ... بهم نگاه کردیم... یهو هرسه با هم گفتند

- بدبخت شدیم رفت

به به هماهنگی... سواره ماشینامون شدیم و راه افتادیم... تا بریم مسیره سرنوشت رو سرنوشتی که تونستیم شکستش بدیم و حالا فقط خوبی هارو برامون نوشته بود لذت ها و زیبایی هارو...

با حرکته ماشین زیره لب با خودم تکرار میکنم...

- ماییم و نوایه بی نوایی بسم الله اگر حرفه مایی...

و این بود سرنوشته این 5 دوست ... دوستانی تکرار نشدنی...

پایان

سه شنبه 92.7.23

2:40 دقیقه بعد از ظهر

به قلم مهسا 19 کاربر انجمن نودوهشتیا...

پایان نهایی تایپ در نودهشتیا :  مهر 92

انتشار در سایت نودهشتیا : بهمن 93

نویسنده : http://www.forum.98ia.com/member226358.html

ناظر :    http://www.forum.98ia.com/

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

www.Forum.98iA.Com